Πάμε Κολοπετινίτσα;

''Κωλοπετεινίτσα: Μυθικό χωριό κάπου στην Ψωροκώσταινα.Το ορίτζιναλ κωλοχώρι- εκκλησία, καφενείο, μονοθέσιο σχολείο, δυο γαϊδούρια και ένα Ντάτσουν. Κάπου ανάμεσα στου διαόλου τη μάνα και στου διαόλου το ξεσταύρι''.
Ένα σχετικά πρόσφατο ταξίδι στη Φωκίδα ήταν η αφορμή για να αναζητήσουμε πληροφορίες για την περίφημη πατρίδα του νεοέλληνα ''βλαχόμαγκα'', που με επιτυχία λάνσαρε στον ελληνικό κινηματογράφο- ως Θύμιος- ο Κώστας Χατζηχρήστος.
Τον ορισμό της ''Κωλοπετεινίτσας'', που προαναφέρουμε, τον εντοπίσαμε στο ηλεκτρονικό λεξικό λημμάτων της αργκό SLANG.GR., όπου διαβάζουμε επίσης:
''Στην τρέχουσα, η Κωλοπετεινίτσα είναι ο κατεξοχήν απαξιωτικός χαρακτηρισμός για ένα τόπο. Μόνο η Άνω Κωλοπετεινίτσα νοείται χειρότερο μέρος''.
Στην πολιτική αργκό η Κωλοπετεινίτσα είναι ο κατεξοχήν τόπος- θύμα της κρατικής αδιαφορίας και εγκατάλειψης. Κατά συνέπεια, η Κωλοπετεινίτσα δηλώνει και τον τόπο της απόλυτα δυσμενούς μετάθεσης του δημοσίου υπαλληλου.
Όμως, στα πλαίσιοα των κατά καιρούς μαυρογιαλούρικων προσπαθειών να υλοποιηθεί η αποκέντρωση, η Κωλοπετεινίτσα προσελκύει συχνά δυσανάλογα κονδύλια με κωμικά αποτελέσματα.
Στην ποδοσφαιρική αργκό Κωλοπετεινίτσα είναι συνήθως η ομάδα ''ότι να' ναι'', το απόλυτο αουτσάιντερ.
Η Κωλοπετινίτσα, όμως, με κάπως διαφορετική ορθογραφία- ''Κολοπετινίτσα'' αναφέρεται στα γεωγραφικά λεξικά- κάθε άλλο παρά ''μυθικό χωριό'' είναι. Είναι ένα χωριό της Φωκίδας, κοντά στην Ιτέα, που σήμερα λέγεται Τριταία και στην απογραφή του 2001 είχε 103 κατοίκους. Η Κολοπετινίτσα άλλαξε όνομα το 1927 και έγινε Μονοδένδρι, ενώ το 1928 πήρε το σημερινό του όνομα.
Τη φήμη του την οφείλει στην ταινία ''Διακοπές στην Κολοπετινίτσα'', που σκηνοθέτησε ο Β. Γεωργιάδης το 1959, με πρωταγωνιστές τον Κώστα Χατζηχρήστο και τον Μίμη Φωτόπουλο. Από εκεί και πέρα το ίδιο το όνομα του χωριού, βοηθούσης και της υπόθεσης της ταινίας, ''χάρισε'' τη θέση που κατέχει το χωριουδάκι στη νεοελληνική αργκό.

Σ.Σ. Το όνομα Κολοπετινίτσα είναι πιθανότατα παραφθορά της Καλοπετεινίτσας, καθώς η παράδοση λέει ότι το χωριό στο παρελθόν διέθετε καλά πετεινάρια για κοκορομαχίες.

Καταβροχθίζουν ενέργεια και τσουρουφλίζουν τα γυάλινα κτίρια στην Αθήνα

 

Η σύλληψη του Μπάμπη Βωβού για χρέη στο Δημόσιο, αλλά και η αίτησή του για υπαγωγή της εταιρείας του στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, στάθηκε η αφορμή για μια μικρή αναδρομή όχι στις αιτίες που οδήγησαν στη γιγάντωση και στη συνέχεια στην πτώση της γυάλινης αυτοκρατορίας του, αλλά στις επιπτώσεις που επέφερε στο κλίμα της Αθήνας το αρχιτεκτονικό ''μοντέλο Βωβού'', όπως τουλάχιστον υποστηρίζει πλήθος επιστημόνων ειδικών περί τα περιβαλλοντικά.
Τα γυάλινα κτίρια με τις τεράστιες ταμπέλες ''Babis Vovos'', εντοπίζονται κυρίως στη λεωφόρο Κηφισίας, στο δήμο Αμαρουσίου και είναι μια απευθείας μεταφορά της ανάλογης τεχνοτροπίας που γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη στις μεγαλουπόλεις της Αμερικής.
Όμως...
''ένας γυάλινος πύργος στην Αθήνα'', τονίζει σε παρέμβασή του σε συνέδριο με θέμα τα ολοκληρωμένα συστήματα εξοικονόμησης ενέργειας στον κτιριακό τομέα, ο καθηγητής Πανεπιστημίου, Μάνθος Σανταμούρης, ''έχει κατανάλωση γύρω στις 300 κιλοβατώρες ανά τετραγωνικό μέτρο το χρόνο, ένας γυάλινος πύργος με διπλά τζάμια 210, ένα κοινό κτήριο 50, ένα κοινό κτήριο με διπλά τζάμια σύγχρονης τεχνολογίας 40, ένα ενεργειακό κτήριο 15 και ένα σύγχρονο ενεργειακό κτήριο 5''. Και το κυριότερο: ''Ξέρουμε να τα φτιάχνουμε, επομένως γιατί δεν επενδύουμε πάνω σε αυτά;'', τονίζει ο καθηγητής, αναφερόμενος φυσικά στα σύγχρονα ενεργειακά κτήρια.
Σε άλλο σημείο ο καθηγητής αναφέρει ότι με τη χρήση ψυχρών υλικών στα κτήρια, κάτι που η σύγχρονη τεχνολογία μας το επιτρέπει, μπορούμε να μειώσουμε τη θερμοκρασία της πόλης μέχρι 2 βαθμούς. Άλλοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι τα γυάλινα κτίρια στην Αθήνα προκαλούν αύξηση της θερμοκρασίας στον περιβάλλοντα χώρο, αλλά και σε πολύ ευρύτερες περιοχές, που μπορεί να κυμαίνεται από 4 έως 9 βαθμούς.
Από άλλα δημοσιεύματα, που χρονολογούνται ακόμη και από το 2001, πληροφορούμαστε: ''Τους θερμούς μήνες το γυάλινο κτήριο χρειάζεται τέσσερις φορές περισσότερη ενέργεια από ό,τι ένα κοινό κτήριο μόνο για κλιματισμό, ενώ το χειμώνα έχει απώλειες θερμικής ενέργειας περίπου έξι φορές περισσότερο συγκρινόμενο ακόμη και με ένα συμβατικό, χωρίς μόνωση κτήριο''.
Και ακόμη:
''Οι ενεργειακές συνέπειες αποτελούν τη μία παράμετρο της χρήσης των γυάλινων κτηρίων. Η ποιότητα του εσωτερικού περιβάλλοντος αποδεικνύεται το άλλο μείζον ζήτημα, καθώς ενδέχεται να έχει επιπτώσεις στην υγεία των ενοίκων τους, οι οποίες στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι υπάλληλοι γραφείων. Οι μετρήσεις έδειξαν ότι οι συγκεντρώσεις σε διοξείδιο του άνθρακα στο εσωτερικό ενός γυάλινου κτηρίου κυμαίνονται από 1.600 ως 1.800 ppm, ενώ το όριο είναι περίπου 600 ppm. Το διοξείδιο του άνθρακα χαρακτηρίζεται από τους ειδικούς δείκτης επικινδυνότητας, καθώς υποδηλώνει πιθανόν μεγάλη συγκέντρωση άλλων επικίνδυνων ουσιών. Τα φυσικά συστήματα αερισμού και η κακή διαρρύθμιση των εσωτερικών χώρων αποδείχθηκε ότι επιβαρύνουν το μικροκλίμα εντός των γυάλινων κτηρίων και ενοχοποιούνται για παθολογικά προβλήματα.

Συνταγή δοκιμασμένη

«Η πολιτική που άσκησε η κυβέρνηση στα δύο χρόνια που παρέμεινε στην εξουσία χαρακτηρίστηκε ως αμόκ. Περιλάμβανε επανειλημμένες αυξήσεις των φόρων, περικοπές των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, επιβολή έκτακτων εισφορών στους μισθωτούς, αύξηση των εισφορών των εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία και περικοπή των κοινωνικών παροχών. Δίπλα όμως σε αυτά τα ταμειακά μέτρα, αποφασίζονταν και ρυθμίσεις που ακύρωναν διατάξεις του υφιστάμενου εργατικού δικαίου. Η πολιτική αυτή διακηρυσσόταν ότι είχε στόχο τη μείωση των δημοσίων δαπανών και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μέσω της μείωσης του κόστους της εργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν η εκτόξευση της ανεργίας στο 40% του ενεργού πληθυσμού, χωρίς αξιόλογα αποτελέσματα στο επίπεδο των εξαγωγών».

Και ακόμη: Στις 4 Σεπτεμβρίου με αναγκαστικό διάταγμα καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις (Αναγκαστικό διάταγμα για την αναζωογόνηση της οικονομίας).

Μη στοιχηματίζετε ότι έχετε μπροστά σας μια ανάλυση των συμβαινόντων στη χώρα μας, γιατί θα χάσετε. Στη Γερμανία του 1932 αναφέρεται το κείμενο που παραθέτουμε και το αλιεύσαμε από συλλογή άρθρων του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς, με τίτλο ‘’Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και οι σημερινές «αναβιώσεις της''. Εμείς το μόνο που κάναμε για να σας ''αποπροσανατολίσουμε'' είναι ότι αφαιρέσαμε τον προσδιορισμό ''γερμανική'' μπορστά από την κυβέρνηση.

Κατά τα άλλα, όλα μοιάζουν τόσο σημερινά, αν και μας χωρίζουν 80 χρόνια, ένας Χίτλερ και ένας Παγκόσμιος Πόλεμος. Τότε η Γερμανία μέτραγε μέρες για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Σήμερα το ''αυγό του φιδιού'' εκολάπτεται στη χώρα μας.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι ένας ταπεινωμένος λαός μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του. Το σκηνικό έχει στηθεί. Η ταπείνωση, ο εξεφτελισμός και η απελπισία, απειλούν να γυρίσουν πίσω τις σελιδες της ιστορίας στη χώρα μας. Οι ''χιτλερίσκοι'' καραδοκούν για να σφραγίσουν με τη σφραγίδα της βαρβαρότητας την ανείπωτη τραγωδία που βιώνει ο ελληνικός λαός.

Βιοτικό επίπεδο: Βουτιά έντεκα χρόνων με την πρώτη μνημονιακή κλωτσιά.

Το 2010 ήταν αρκετή η υπογραφή του πρώτου μνημονίου για να ''σπρώξει'' έντεκα χρόνια πίσω το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων αυτής της χώρας. Αυτό δεν το λέω εγώ ούτε το διάβασε σε κάποιο ''πόνημα'' κανενός συμπολίτη μας με μειωμένη την αίσθηση του ''πατριωτικού καθήκοντος'' 'η μπλεγμένουστα ''γρανάζια'' του ''κόμματος της δραχμής''.

Η Ελληνική Στατιστική Αρχή το λέει έτσι ''νέτα- σκέτα'' σε πρόσφατη ανακοίνωσή της για τα αποτελέσματα της έρευνας οικογενειακών προϋπολογισμών του έτους 2010: Τη χρονιά αυτή η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών, σε σταθερές τιμές του 2010, ήταν χαμηλότερη κατά 1% σε συγκριση με το 1999!

Πριν δυόμισι χρόνια, ουδείς Έλληνας φανταζότάν τη λαίλαπα που θα σάρωνε την καθημερινότητά μας, ως αποτέλεσμα της επιλογής της τότε κυβέρνησης να αναθέσει τη ''σωτηρία'' της Ελλάδας στον Τρόικα. Ουδείς φανταζόταν ότι οι ''κόκκινες γραμμές'' θα κάλυπταν από τη μια άκρη ως την άλλη τη χώρα, όχι για να σχηματίσου αναχώματα στις προκλητικές απαιτήσεις των δανειστών μας επί παντός επιστητού, αλλά για να καλύψουν την αναίδια των εγχώριων ''σωτήρων'', που συγκυβερνούν με τη λογική του ''όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω'' του πλανόδιου μανάβη ή ακόμη και του ''σφάξε με αγά μου να αγιάσω''.

Τελικά, οι ''γραμμές'' τους κοκκίνισαν από το αίμα των γύρω στο ενάμισι εκατομμύριο ανέργων, ενώ οι ''λαύροι αντιμνημονιακοί'' της πρώτης περιόδου (λέγε με Σαμαρά) έφτασαν να σφάζουν στο βωμό του μνημονίου- αλήθεια σε ποιο αύξοντα αριθμό έχουμε φτάσει;- ακόμη και τις αγροτικές συντάξεις και τα αναπηρικά βοηθήματα.

Η ΕΛ.ΣΤΑΤ., μας λέει, λοιπόν, ότι το 2010- το Μάιο αυτού του χρόνου έγινε η προσφυγή στο ΔΝΤ και υπογράφηκε το πρώτο μνημόνιο- το ''καλάθι της νοικοκυράς'' μίκρυνε τόσο πολύ ώστε να υπολείπεται του αντίστοιχου ''καλαθιού'' του 1999. Κι αν αυτό συνέβη τότε που δεν είχε αρχίσει καλά- καλά η ΄΄μεγάλη επιδρομή'' κατά των εισοδημάτων και του κοινωνικού κράτους, που μπορεί να έχει φτάσει σήμερα το επίπεδο διαβίωσης, καθώς πλέον φορολογούνται ως ''περιουσιακά στοιχεία'' ακόμη και τα παιδιά;

Ηγνώμη μου είναι ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία, αν και παρωχημένα, μας προϊδεάζουν για την''οπισθοδρόμηση'' της ποιότητας της ζωής μας αρκετές δεκαετίες πίσω. Αναλογικά και μόνο να το πάρουμε, αν σε κάθε μνημόνιο αντιστοιχεί μια δεκαετία, έ τότε, μετά από τρία μνημόνια και κάποιες ''παράπλευρες απώλειες'' που μεταφράζονται σε εκατομμύρια ανέργους ή απλήρωτους και υποαπασχολούμενους εργαζόμενους,  η κοινωνία μας οδεύει πλέον προς τη δεκαετία του '70 ή ακόμη και του '60.

Λίγη υπομονή χρειάζεται για να διπιστώσουμε τα παραπάνω, καθώς η ΕΛ.ΣΤΑΤ. έχει υποσχεθεί ότι το πρώτο τρίμηνο του 2013 θα ανακοινώσει τα αποτελέσματα της έρευνας για το ''καλάθι'' της νοικοκυράς'' του 2011, δηλαδή του πρώτου ουσιαστικά έτους των ''μεγάλων μαχαιριών''.

Οι έρευνες οικογενειακών προϋπολογισμών, που πραγματοποιούνται στη χώρα μας από το 1957, έδειχναν ότι μέχρι και το 2008 το ''καλάθι  της νοικοκυράς'' μεγάλωνε συνεχώς σε τρέχουσες τιμές. Το 2009 καταγράφηκε η πρώτη συρρίκνωση, -2,5% σε σχέση με το 2008, γεγονός που σηματοδοτεί το τέλος μιάς εποχής η οποία διήρκεσε πάνω από έξι δεκαετίες και είχε ως κύριο χαρακτηριστικό της τη διαρκή άνοδο των ''δεικτών ευημερίας''.

Το 2010 η ''στροφή προς το παρελθόν'' επιταχύνθηκε, καθώς το ''καλάθι''- πάντα σε τρέχουσες τιμές- μίκρυνε κάτα 5,3% σε σχέση με το 2009, ή 8,7% σε σχέση με το 2008. Η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών περιορίστηκε από 2143,30 ευρώ το 2008 σε 1.956,42 ευρώ το 2010, δηλαδή μέσα σε μία διετία μειώθηκε περίπου κατά 187 ευρώ ή πάνω από 2.240 ευρώ το χρόνο.

Στην πραγματικότητα, όμως, η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη, καθώς αν αποπληθωριστούν τα συγκεκριμένα μεγέθη προκύπτει ότι:

• Σε σταθερές τιμές του 2010, τα νοικοκυριά ''ψαλίδισαν'' τις δαπάνες τους κατά 9,3% σε σχέση με το 2009 και 12,8% σε σχέση με το 2008, που μεταφράζεται σεμείωση 288 ευρώ το μήνα ή πάνω από 3.450 ευρώ το χρόνο.
• Οι οικογενειακές δαπάνες στο σύνολό τους το 2010 εμφανίζονται μειωμένες κατά 6,5 δις ευρώ σε σχέση με το 2008, ενώ το ''ψαλίδισμα'' εκτοξεύεται σε 12,7 δις ευρώ αν οι υπολογισμοί γίνουν σε σταθερές τιμές.

Σε ότι αφορα τις δαπάνες για αναλώσιμα καταναλωτικά αγαθά, τη ‘’νύφη’’ σε αυτή τη φάση φαίνεται να την πληρώνουν κυρίως οι κλάδοι της ένδυσης και υπόδησης (μείωση κατά μέσο όρο 16,7% και 27,1% αντίστοιχα), καθώς και ο κλάδος των απορρυπαντικών (-17,8%).

Και μια λεπτομέρεια, που δείχνει το βαρύ τίμημα που πληρώνει στο βωμό της κρίσης ο πολιτισμός: Το 2008 σε κάθε νοικοκυριό αντιστοιχούσε ένα κονδύλι 6,89 ευρώ το μήνα για αγορά βιβλίων (όχι σχολικών). Το 2010 η κάτι περισσότερο από ισχνή δαπάνη για βιβλία είχε περιοριστεί στα 2,77 ευρώ, καταγράφοντας μείωση της τάξης του 60%

.

 

 Πηγή: ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Ο χώρος που καταλαμβάνουν τα είδη διατροφής στο ''καλάθι της νοικοκυράς'' θεωρείται ως η σημαντικότερη ένδειξη για το βιοτικό επίπεδο μιας οικογένειας, ή- σε μέσους όρους- ενός λαού. Με απλά λόγια, φτωχότερη είναι μια οικογένεια τόσο αυξάνεται το ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματός της που δαπανάται για αγορά τροφίμων. Η μείωση του ποσοστού αυτού, λοιπόν, δείχνει βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.
Στη μεταπολεμική Ελλάδα το μερίδιο των ειδών διατροφής στο μέσο ''καλάθι της νοικοκυράς'' ακολουθούσε συνεχώς πτωτική πορεία, με δύο εξαιρέσεις:

• Το πρώτο μισό της δεκαετίας του '70, όταν τα εισοδήματα επλήγησαν από την αιφνίδια αύξηση του πληθωρισμού, ως αποτέλεσμα της ενεργειακής κρίσης.
• Από το 2009 και μετά, υπό το βάρος της ύφεσης και της μνημονιακής πολιτικής.

?Το 2008 τα είδη διατροφής συμμετείχαν στο ''καλάθι της νοικοκυράς'' με μερίδιο 16,4%, που αποτελεί και καλύτερη επίδοση όλων των εποχών. Το 2009 αυξήθηκε στο 17,3%, το 2010 στο 18% και έπεται συνέχεια.

 
 Πηγή: Έρευνες Οικογενειακών Προϋπολογισμών ΕΛ.ΣΤΑΤ. 1957-2010

 Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, το αντίστοιχο ποσοστό στην ευημερούσα Νορβηγία είναι 11,8%, στην Αυστρία 12,1%, στη Βρετανία 13,1%, ενώ πιο κοντά μας βρίσκεται η Ισπανία της κρίσης με 17,8%.
Στη χώρα που έχει αναγορευτεί σε πρότυπο για την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τα τρόφιμα καταλαμβάνουν το 41,9% του ''καλαθιού της νοικοκυράς'', Δηλαδή οι κάτοικοι αυτής της χώρας δουλεύουν  ίσα για να τρώνε, άντε και για να πληρώνουν τρα υπόλοιπα βασικά έξοδα του σπιτιού τους.
Αν συνυπολογιστούν και οι δαπάνες για ποτά και τσιγάρα, τότε το συνολικό μερίδιο στην Ελλάδα επί του συνόλου των δαπανών ανήρχετο το 2010 στο 21,5%, έναντι 14,1% στη Γερμανία, 14,4% στη Νορβηγία και 20,5% στην Ισπανία. Στη Βουλγαρία το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 46,9%.

Ως επίλογο, για να καταδείξουμε πόσο δραματικά έχει αλλάξει η κατάσταση στη χώρα μας σήμερα σε σχέση με το 2010, να σημειώσουμε ότι τότε η ανεργία κυμαινόταν γύρω στο 12%-13%, ενώ σήμερα έχει ξεπεράσει το 25%. Επίσης, σύμφωνα με τη ΓΣΕΕΕ, φέτος οι μέσες πραγματικές αποδοχές ανά απασχολούμενο αντιστοιχούν στο 68,5% του μέσου όρου της ΕΕ-15, όσο ήταν και το 1993. Το 2009 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 84% και το 2011 είχε περιοριστεί στο 74%.