Καταβροχθίζουν ενέργεια και τσουρουφλίζουν τα γυάλινα κτίρια στην Αθήνα

 

Η σύλληψη του Μπάμπη Βωβού για χρέη στο Δημόσιο, αλλά και η αίτησή του για υπαγωγή της εταιρείας του στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, στάθηκε η αφορμή για μια μικρή αναδρομή όχι στις αιτίες που οδήγησαν στη γιγάντωση και στη συνέχεια στην πτώση της γυάλινης αυτοκρατορίας του, αλλά στις επιπτώσεις που επέφερε στο κλίμα της Αθήνας το αρχιτεκτονικό ''μοντέλο Βωβού'', όπως τουλάχιστον υποστηρίζει πλήθος επιστημόνων ειδικών περί τα περιβαλλοντικά.
Τα γυάλινα κτίρια με τις τεράστιες ταμπέλες ''Babis Vovos'', εντοπίζονται κυρίως στη λεωφόρο Κηφισίας, στο δήμο Αμαρουσίου και είναι μια απευθείας μεταφορά της ανάλογης τεχνοτροπίας που γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη στις μεγαλουπόλεις της Αμερικής.
Όμως...
''ένας γυάλινος πύργος στην Αθήνα'', τονίζει σε παρέμβασή του σε συνέδριο με θέμα τα ολοκληρωμένα συστήματα εξοικονόμησης ενέργειας στον κτιριακό τομέα, ο καθηγητής Πανεπιστημίου, Μάνθος Σανταμούρης, ''έχει κατανάλωση γύρω στις 300 κιλοβατώρες ανά τετραγωνικό μέτρο το χρόνο, ένας γυάλινος πύργος με διπλά τζάμια 210, ένα κοινό κτήριο 50, ένα κοινό κτήριο με διπλά τζάμια σύγχρονης τεχνολογίας 40, ένα ενεργειακό κτήριο 15 και ένα σύγχρονο ενεργειακό κτήριο 5''. Και το κυριότερο: ''Ξέρουμε να τα φτιάχνουμε, επομένως γιατί δεν επενδύουμε πάνω σε αυτά;'', τονίζει ο καθηγητής, αναφερόμενος φυσικά στα σύγχρονα ενεργειακά κτήρια.
Σε άλλο σημείο ο καθηγητής αναφέρει ότι με τη χρήση ψυχρών υλικών στα κτήρια, κάτι που η σύγχρονη τεχνολογία μας το επιτρέπει, μπορούμε να μειώσουμε τη θερμοκρασία της πόλης μέχρι 2 βαθμούς. Άλλοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι τα γυάλινα κτίρια στην Αθήνα προκαλούν αύξηση της θερμοκρασίας στον περιβάλλοντα χώρο, αλλά και σε πολύ ευρύτερες περιοχές, που μπορεί να κυμαίνεται από 4 έως 9 βαθμούς.
Από άλλα δημοσιεύματα, που χρονολογούνται ακόμη και από το 2001, πληροφορούμαστε: ''Τους θερμούς μήνες το γυάλινο κτήριο χρειάζεται τέσσερις φορές περισσότερη ενέργεια από ό,τι ένα κοινό κτήριο μόνο για κλιματισμό, ενώ το χειμώνα έχει απώλειες θερμικής ενέργειας περίπου έξι φορές περισσότερο συγκρινόμενο ακόμη και με ένα συμβατικό, χωρίς μόνωση κτήριο''.
Και ακόμη:
''Οι ενεργειακές συνέπειες αποτελούν τη μία παράμετρο της χρήσης των γυάλινων κτηρίων. Η ποιότητα του εσωτερικού περιβάλλοντος αποδεικνύεται το άλλο μείζον ζήτημα, καθώς ενδέχεται να έχει επιπτώσεις στην υγεία των ενοίκων τους, οι οποίες στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι υπάλληλοι γραφείων. Οι μετρήσεις έδειξαν ότι οι συγκεντρώσεις σε διοξείδιο του άνθρακα στο εσωτερικό ενός γυάλινου κτηρίου κυμαίνονται από 1.600 ως 1.800 ppm, ενώ το όριο είναι περίπου 600 ppm. Το διοξείδιο του άνθρακα χαρακτηρίζεται από τους ειδικούς δείκτης επικινδυνότητας, καθώς υποδηλώνει πιθανόν μεγάλη συγκέντρωση άλλων επικίνδυνων ουσιών. Τα φυσικά συστήματα αερισμού και η κακή διαρρύθμιση των εσωτερικών χώρων αποδείχθηκε ότι επιβαρύνουν το μικροκλίμα εντός των γυάλινων κτηρίων και ενοχοποιούνται για παθολογικά προβλήματα.

Συνταγή δοκιμασμένη

«Η πολιτική που άσκησε η κυβέρνηση στα δύο χρόνια που παρέμεινε στην εξουσία χαρακτηρίστηκε ως αμόκ. Περιλάμβανε επανειλημμένες αυξήσεις των φόρων, περικοπές των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, επιβολή έκτακτων εισφορών στους μισθωτούς, αύξηση των εισφορών των εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία και περικοπή των κοινωνικών παροχών. Δίπλα όμως σε αυτά τα ταμειακά μέτρα, αποφασίζονταν και ρυθμίσεις που ακύρωναν διατάξεις του υφιστάμενου εργατικού δικαίου. Η πολιτική αυτή διακηρυσσόταν ότι είχε στόχο τη μείωση των δημοσίων δαπανών και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μέσω της μείωσης του κόστους της εργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν η εκτόξευση της ανεργίας στο 40% του ενεργού πληθυσμού, χωρίς αξιόλογα αποτελέσματα στο επίπεδο των εξαγωγών».

Και ακόμη: Στις 4 Σεπτεμβρίου με αναγκαστικό διάταγμα καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις (Αναγκαστικό διάταγμα για την αναζωογόνηση της οικονομίας).

Μη στοιχηματίζετε ότι έχετε μπροστά σας μια ανάλυση των συμβαινόντων στη χώρα μας, γιατί θα χάσετε. Στη Γερμανία του 1932 αναφέρεται το κείμενο που παραθέτουμε και το αλιεύσαμε από συλλογή άρθρων του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς, με τίτλο ‘’Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και οι σημερινές «αναβιώσεις της''. Εμείς το μόνο που κάναμε για να σας ''αποπροσανατολίσουμε'' είναι ότι αφαιρέσαμε τον προσδιορισμό ''γερμανική'' μπορστά από την κυβέρνηση.

Κατά τα άλλα, όλα μοιάζουν τόσο σημερινά, αν και μας χωρίζουν 80 χρόνια, ένας Χίτλερ και ένας Παγκόσμιος Πόλεμος. Τότε η Γερμανία μέτραγε μέρες για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Σήμερα το ''αυγό του φιδιού'' εκολάπτεται στη χώρα μας.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι ένας ταπεινωμένος λαός μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του. Το σκηνικό έχει στηθεί. Η ταπείνωση, ο εξεφτελισμός και η απελπισία, απειλούν να γυρίσουν πίσω τις σελιδες της ιστορίας στη χώρα μας. Οι ''χιτλερίσκοι'' καραδοκούν για να σφραγίσουν με τη σφραγίδα της βαρβαρότητας την ανείπωτη τραγωδία που βιώνει ο ελληνικός λαός.

Βιοτικό επίπεδο: Βουτιά έντεκα χρόνων με την πρώτη μνημονιακή κλωτσιά.

Το 2010 ήταν αρκετή η υπογραφή του πρώτου μνημονίου για να ''σπρώξει'' έντεκα χρόνια πίσω το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων αυτής της χώρας. Αυτό δεν το λέω εγώ ούτε το διάβασε σε κάποιο ''πόνημα'' κανενός συμπολίτη μας με μειωμένη την αίσθηση του ''πατριωτικού καθήκοντος'' 'η μπλεγμένουστα ''γρανάζια'' του ''κόμματος της δραχμής''.

Η Ελληνική Στατιστική Αρχή το λέει έτσι ''νέτα- σκέτα'' σε πρόσφατη ανακοίνωσή της για τα αποτελέσματα της έρευνας οικογενειακών προϋπολογισμών του έτους 2010: Τη χρονιά αυτή η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών, σε σταθερές τιμές του 2010, ήταν χαμηλότερη κατά 1% σε συγκριση με το 1999!

Πριν δυόμισι χρόνια, ουδείς Έλληνας φανταζότάν τη λαίλαπα που θα σάρωνε την καθημερινότητά μας, ως αποτέλεσμα της επιλογής της τότε κυβέρνησης να αναθέσει τη ''σωτηρία'' της Ελλάδας στον Τρόικα. Ουδείς φανταζόταν ότι οι ''κόκκινες γραμμές'' θα κάλυπταν από τη μια άκρη ως την άλλη τη χώρα, όχι για να σχηματίσου αναχώματα στις προκλητικές απαιτήσεις των δανειστών μας επί παντός επιστητού, αλλά για να καλύψουν την αναίδια των εγχώριων ''σωτήρων'', που συγκυβερνούν με τη λογική του ''όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω'' του πλανόδιου μανάβη ή ακόμη και του ''σφάξε με αγά μου να αγιάσω''.

Τελικά, οι ''γραμμές'' τους κοκκίνισαν από το αίμα των γύρω στο ενάμισι εκατομμύριο ανέργων, ενώ οι ''λαύροι αντιμνημονιακοί'' της πρώτης περιόδου (λέγε με Σαμαρά) έφτασαν να σφάζουν στο βωμό του μνημονίου- αλήθεια σε ποιο αύξοντα αριθμό έχουμε φτάσει;- ακόμη και τις αγροτικές συντάξεις και τα αναπηρικά βοηθήματα.

Η ΕΛ.ΣΤΑΤ., μας λέει, λοιπόν, ότι το 2010- το Μάιο αυτού του χρόνου έγινε η προσφυγή στο ΔΝΤ και υπογράφηκε το πρώτο μνημόνιο- το ''καλάθι της νοικοκυράς'' μίκρυνε τόσο πολύ ώστε να υπολείπεται του αντίστοιχου ''καλαθιού'' του 1999. Κι αν αυτό συνέβη τότε που δεν είχε αρχίσει καλά- καλά η ΄΄μεγάλη επιδρομή'' κατά των εισοδημάτων και του κοινωνικού κράτους, που μπορεί να έχει φτάσει σήμερα το επίπεδο διαβίωσης, καθώς πλέον φορολογούνται ως ''περιουσιακά στοιχεία'' ακόμη και τα παιδιά;

Ηγνώμη μου είναι ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία, αν και παρωχημένα, μας προϊδεάζουν για την''οπισθοδρόμηση'' της ποιότητας της ζωής μας αρκετές δεκαετίες πίσω. Αναλογικά και μόνο να το πάρουμε, αν σε κάθε μνημόνιο αντιστοιχεί μια δεκαετία, έ τότε, μετά από τρία μνημόνια και κάποιες ''παράπλευρες απώλειες'' που μεταφράζονται σε εκατομμύρια ανέργους ή απλήρωτους και υποαπασχολούμενους εργαζόμενους,  η κοινωνία μας οδεύει πλέον προς τη δεκαετία του '70 ή ακόμη και του '60.

Λίγη υπομονή χρειάζεται για να διπιστώσουμε τα παραπάνω, καθώς η ΕΛ.ΣΤΑΤ. έχει υποσχεθεί ότι το πρώτο τρίμηνο του 2013 θα ανακοινώσει τα αποτελέσματα της έρευνας για το ''καλάθι'' της νοικοκυράς'' του 2011, δηλαδή του πρώτου ουσιαστικά έτους των ''μεγάλων μαχαιριών''.

Οι έρευνες οικογενειακών προϋπολογισμών, που πραγματοποιούνται στη χώρα μας από το 1957, έδειχναν ότι μέχρι και το 2008 το ''καλάθι  της νοικοκυράς'' μεγάλωνε συνεχώς σε τρέχουσες τιμές. Το 2009 καταγράφηκε η πρώτη συρρίκνωση, -2,5% σε σχέση με το 2008, γεγονός που σηματοδοτεί το τέλος μιάς εποχής η οποία διήρκεσε πάνω από έξι δεκαετίες και είχε ως κύριο χαρακτηριστικό της τη διαρκή άνοδο των ''δεικτών ευημερίας''.

Το 2010 η ''στροφή προς το παρελθόν'' επιταχύνθηκε, καθώς το ''καλάθι''- πάντα σε τρέχουσες τιμές- μίκρυνε κάτα 5,3% σε σχέση με το 2009, ή 8,7% σε σχέση με το 2008. Η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών περιορίστηκε από 2143,30 ευρώ το 2008 σε 1.956,42 ευρώ το 2010, δηλαδή μέσα σε μία διετία μειώθηκε περίπου κατά 187 ευρώ ή πάνω από 2.240 ευρώ το χρόνο.

Στην πραγματικότητα, όμως, η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη, καθώς αν αποπληθωριστούν τα συγκεκριμένα μεγέθη προκύπτει ότι:

• Σε σταθερές τιμές του 2010, τα νοικοκυριά ''ψαλίδισαν'' τις δαπάνες τους κατά 9,3% σε σχέση με το 2009 και 12,8% σε σχέση με το 2008, που μεταφράζεται σεμείωση 288 ευρώ το μήνα ή πάνω από 3.450 ευρώ το χρόνο.
• Οι οικογενειακές δαπάνες στο σύνολό τους το 2010 εμφανίζονται μειωμένες κατά 6,5 δις ευρώ σε σχέση με το 2008, ενώ το ''ψαλίδισμα'' εκτοξεύεται σε 12,7 δις ευρώ αν οι υπολογισμοί γίνουν σε σταθερές τιμές.

Σε ότι αφορα τις δαπάνες για αναλώσιμα καταναλωτικά αγαθά, τη ‘’νύφη’’ σε αυτή τη φάση φαίνεται να την πληρώνουν κυρίως οι κλάδοι της ένδυσης και υπόδησης (μείωση κατά μέσο όρο 16,7% και 27,1% αντίστοιχα), καθώς και ο κλάδος των απορρυπαντικών (-17,8%).

Και μια λεπτομέρεια, που δείχνει το βαρύ τίμημα που πληρώνει στο βωμό της κρίσης ο πολιτισμός: Το 2008 σε κάθε νοικοκυριό αντιστοιχούσε ένα κονδύλι 6,89 ευρώ το μήνα για αγορά βιβλίων (όχι σχολικών). Το 2010 η κάτι περισσότερο από ισχνή δαπάνη για βιβλία είχε περιοριστεί στα 2,77 ευρώ, καταγράφοντας μείωση της τάξης του 60%

.

 

 Πηγή: ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Ο χώρος που καταλαμβάνουν τα είδη διατροφής στο ''καλάθι της νοικοκυράς'' θεωρείται ως η σημαντικότερη ένδειξη για το βιοτικό επίπεδο μιας οικογένειας, ή- σε μέσους όρους- ενός λαού. Με απλά λόγια, φτωχότερη είναι μια οικογένεια τόσο αυξάνεται το ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματός της που δαπανάται για αγορά τροφίμων. Η μείωση του ποσοστού αυτού, λοιπόν, δείχνει βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.
Στη μεταπολεμική Ελλάδα το μερίδιο των ειδών διατροφής στο μέσο ''καλάθι της νοικοκυράς'' ακολουθούσε συνεχώς πτωτική πορεία, με δύο εξαιρέσεις:

• Το πρώτο μισό της δεκαετίας του '70, όταν τα εισοδήματα επλήγησαν από την αιφνίδια αύξηση του πληθωρισμού, ως αποτέλεσμα της ενεργειακής κρίσης.
• Από το 2009 και μετά, υπό το βάρος της ύφεσης και της μνημονιακής πολιτικής.

?Το 2008 τα είδη διατροφής συμμετείχαν στο ''καλάθι της νοικοκυράς'' με μερίδιο 16,4%, που αποτελεί και καλύτερη επίδοση όλων των εποχών. Το 2009 αυξήθηκε στο 17,3%, το 2010 στο 18% και έπεται συνέχεια.

 
 Πηγή: Έρευνες Οικογενειακών Προϋπολογισμών ΕΛ.ΣΤΑΤ. 1957-2010

 Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, το αντίστοιχο ποσοστό στην ευημερούσα Νορβηγία είναι 11,8%, στην Αυστρία 12,1%, στη Βρετανία 13,1%, ενώ πιο κοντά μας βρίσκεται η Ισπανία της κρίσης με 17,8%.
Στη χώρα που έχει αναγορευτεί σε πρότυπο για την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τα τρόφιμα καταλαμβάνουν το 41,9% του ''καλαθιού της νοικοκυράς'', Δηλαδή οι κάτοικοι αυτής της χώρας δουλεύουν  ίσα για να τρώνε, άντε και για να πληρώνουν τρα υπόλοιπα βασικά έξοδα του σπιτιού τους.
Αν συνυπολογιστούν και οι δαπάνες για ποτά και τσιγάρα, τότε το συνολικό μερίδιο στην Ελλάδα επί του συνόλου των δαπανών ανήρχετο το 2010 στο 21,5%, έναντι 14,1% στη Γερμανία, 14,4% στη Νορβηγία και 20,5% στην Ισπανία. Στη Βουλγαρία το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 46,9%.

Ως επίλογο, για να καταδείξουμε πόσο δραματικά έχει αλλάξει η κατάσταση στη χώρα μας σήμερα σε σχέση με το 2010, να σημειώσουμε ότι τότε η ανεργία κυμαινόταν γύρω στο 12%-13%, ενώ σήμερα έχει ξεπεράσει το 25%. Επίσης, σύμφωνα με τη ΓΣΕΕΕ, φέτος οι μέσες πραγματικές αποδοχές ανά απασχολούμενο αντιστοιχούν στο 68,5% του μέσου όρου της ΕΕ-15, όσο ήταν και το 1993. Το 2009 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 84% και το 2011 είχε περιοριστεί στο 74%.

Αίμα, τι να 'ναι αλήθεια το αίμα!

Τις προάλλες διάβαζα ότι η Χρυσή Αυγή θα οργάνωνε αιμοδοσία μόνο από Έλληνες και μόνο για Έλληνες. Το ζήσαμε κι αυτό. Μετά τους γαλαζοαίματους βασιλιάδες και πρίγκηπες, μετά τις αρλουμπολογίες κάποιων χαπακιασμένων αθλητών για ''τη νίκη που βρίσκεται στο DNA των Ελλήνων'', μας ήρθε και το ''καθαρό ελληνικό αίμα'' των τσακαλιών που, κατά τη ρήση του λαού μας, ''στην αναμπουμπούλα χαίρονται''.

Σε αυτά τα παληκάρια του σκότους, που το αστείο είναι πολλών τα ονοματεπώνυμα κάθε άλλο παρά ''καθαρά ελληνικά'' είναι, μια ερώτηση θα τους κάνω:

Αν αύριο αυτοί οι ίδιοι ή το παιδί τους, χρειαστούν αίμα, και το μόνο κατάλληλο που υπάρχει ανήκει σε μη Έλληνα, ή ακόμη χειρότερο, σε άνθρωπο με σκούρα επιδερμίδα, θα το δεχθούν ή όχιι;

Υγείαν να 'χωμεν, διότι διαφορετικά θα αποθάνομεν, εκεί ψηλά στη Βόρεια Εύβοια

Εκείνο το ζεσςτό πρωινό του Αυγούστου ο φίλος μας ο Σταύρος έπεσε από την ταράτσα του σπιτιού του. Σε ένα χωριό της Βόρειας Εύβοιας, μεγάλο χωριό με πάνω από 600 μόνιμους κατοίκους, με εκατοντάδες τουρίστες το καλοκαίρι. Όμως, γιατρός δεν υπάρχει στο χωριό.

Αλλά, ο Σταύρος, ''τυχερός'' στην ατυχία του, έπεσε από την ταράτσα τη- μοναδική- ημέρα της εβδομάδας που βρισκόταν στο χωριό η αγροτική γιατρός. Μη φανταστείτε τίποτε σπουδαίο. Ο ρόλος της γιατρίνας μας έχει περιοριστεί πλέον στο να γράφει συνταγές στους- μπόλικους- ηλικιωμένους του χωριού. Άντε, στο κτίριο που ''δέχεται'' τους ασθενείς να υπάρχει καμιά καρέκλα για να κάθονται οι γέροι, άντε και να έχει μαζί της κανένα θερμόμετρο για να τους μετράει τη θερμοκρασία και κανένα πιεσόμετρο.

Η γιατρίνα μας ειδοποιήθηκε για το ατύχημα και έτρεξε. Χρειάστηκε κάποια ώρα γιατί το σπίτι του σταύρου βρίσκεται έξω από το χωριό. Και τι να σου κάνει; Ούτε κολάρο δεν υπήρχε στο ''ιατρείο'' για να το φορέσει στον ασθενή. Στην Ελλάδα του 2012, των Μνημονίων, της διαφθοράς, των περικοπών, της απίστευτης γαϊδουριάς των πολιτικών μας...

Ο Σταύρος πόναγε φρικτά. Φαινόταν εύκολα ότι είχε σπάσει πάνω από πέντε πλευρά, τα πνευμόνια του ήταν σοβαρά πληγωμένα και δυσκολευόταν να αναπνεύσει, είχε σπάσει τα δάχτυλα του ενός χεριού. Αυτά φαινόταν. Κανένας, όμως, δεν μπορούσε να αποφανθεί δια γυμνού οφθαλμού αν ο Σταύρος είχει χτυπήσει και στο κεφάλι ή και σε άλλα εσωτερικά όργανα.

Με τα πολλά, ο Σταύρος τοποθετήθεκε πάνω σε ένα πάπλωμα και φορτώθηκε σε ΙΧ αυτοκίνητο- στα πίσω καθίσματα- και με αυτό διάνυσε τα 30 και πάνω χιλιόμετρα μέχρι το κοντινότερο Κέντρο Υγείας στο Μαντούδι. Αλλά και εκεί οι γιατροί ελάχιστα παραπάνω μπορούσαν να κάνουν, πέρα από κάποιες παυσίπονες ενέσεις, για να αντέξει τον πόνο μέχρι τη Χαλκίδα.

Και, βέβαια, να ευχηθούν να μην έχει χτυπήσει στο κεφάλι ή να μην έχει κάποια εσωτερική αιμορραγία, γιατί τότε....

Η Χαλκίδα απέχει καμιά ώρα από τη Χαλκίδα. Το καλοκαίρι, γιατί το χειμώνα, όταν τα χιόνια κλείνουν το ορεινό πέρασμα στον Άγιο, η οδύσσεια του ασθενούς θα τραβήξει πολύ σε μάκρος.

Τέλος πάντων. Οι γιατροί του Κέντρου Υγείας αποφάσισαν ο Σταύρος να μεταφερθεί στη Χαλκίδα. Πως όμως; Χρειάστηκε να περιμένουν όλοι τους πάνω από μια ώρα, γιατί... η βάρδια του οδηγού στο ασθενοφόρο άρχιζε στις 3 μμ.

Ο Σταύρος, με τα πολλά, 4-5 ώρες μετά το ατύχημα, έφτασε στο Νοσοκομείο της Χαλκίδας. Σήμερα αναρρώνει, ζει γιατί δεν είχει χτυπήσει στο κεφάλι, γιατί δεν του έτυχε καμιά εσωτερική αιμορραγία.

Την ιστορία του Σταύρου την αφιερώνω εξαιρετιά στους νυν και πρώην υπουργούς Υγείας, στους κάεθ είδους Λοβέρδους και Λυκουρέντζους, στους αξιότιμους νομάρχες (ή μάλλον αντιπεριφερειάρχες) και δημάρχους μας (σ.σ. ο δήμαρχος της περιοχής, όταν κάποια στιγμή τέθηκε ζήτημα να μειωθούν οι αμοιβές οι δικές του και των αντιδημάρχων, κραύγασε ''έ, όχι και να φτάνουμε σε τέτοιους λαϊκισμούς'').

Την αφιερώνω σε όλους τους εξυγειαντές της δημόσιας ζωής, στους σωτήρες της χώρας, και κραυγάζω:

-Ένα κολάρο, ρε, ένα κολάρο για το αγροτικό μας ιατρείο, περισσευούμενο από τις ρεμούλες σας, δεν υπάρχει;

Αντί επιλόγου

Η περιπέτεια του Σταύρου μου έφερε στο νου μιαν άλλη ''τρελλή'' ιστορία υγείας, που συνέβη πριν 3-4 χρόνια και πάλι στο χωριό μας.

Ήταν ο Δημήτρης τότε που τον δάγκωσε μια οχιά στο πόδι. Δώδεκα το μεσημέρι έγινε το γεγονός. Ο Δημήτρης μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας Ιστιαίας, 35 χιλιόμετρα απόσταση, όπου οι γιατοί δήλωσαν αδυναμία να του κάνουν αντιϊικό ορρό και αποφάσισαν να τον μεταφέρουν στο Νοσοκομείο Χαλκίδας για τα περαιτέρω.

Όμως, ασθενοφόρο το Κέντρο Υγείας δεν είχε και με τα πολλά επιστρατεύτηκε τελικά ένα ασθενοφόρο του δήμου για τη μεταφορά. Η Χαλκίδα από την Ιστιαία απέχει πάνω από 100 χιλιόμετρα, που μεταφράζεται σε περισσότερες από 2,5 ώρες οδήγηση σε ένα πολύ δύσκολο, ιδιαίτερα για ασθενή, γεμάτο στροφές και πολύ επικίνδυνο στα προσπεράσματα.

Προκρίθηκε η λύση της μεταφοράς μέσω του φέρι μποτ Αιδηψού- Αρκίτσα. Από την Αρκίτσα το ασθενοφόρο διέσχιχε ένα μεγάλο μέρος της Φθιώτιδας, τη Βοιωτία στη συνέχεια και κατά το βραδάκι ο Δημήτρης εισήχθη τελικά στο Νοσοκομείο της Χαλκίδας.

Ο φίλος μας ήταν υγιέστατος και τα κατάφερε τελικά, αφού χρειάστηκε να νοσημευτεί για αρκετές εβδομάδες. Δεν συζητάμε τι θα πάθαινε αν, για παράδειγμα, η καρδιά του δεν ήταν τόσο δυνατή όσο αποδείχθηκε τελικά.

Και όταν μετά από μήνες επέστρεψε στο σπίτι του, είδε ένα ραβασάκι να τον περιμένει. Ήταν από το δήμο Ιστιαίας, στον οποίο χρωστούσε- λέει- 100 ευρώ για το ασθενοφόρο!...

 

 

Περί αργομουνιάτικου, ή η ζούγκλα των παραθυρο- σχολιαστών

Για το κατάντημα τούτης της χώρας ''φταίμε όλοι'', δηλαδή κανένας. Πάντα στην ιστορία η συλλογική ευθύνη αποτελούσε την καλύτερη μέθοδο για τη δικαιολόγηση των μεγαλύτερων εγκλημάτων και για την ουσιαστική αθώωση των ενόχων. Η συλλογική ευθύνη είναι κάτι σαν τη ζούγκλα, που μέσα της κρύβονται τα αρπακτικά, τα οποία- όμως- στο κάτω- κάτω σκοτώνουν τόσο όσο τους χρειάζεται για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Ενώ στην δική μας ''ζούγκλα'' κάποιοι ''τα κονομήσανε χοντρά'', μη εξαιρουμένων και των περισσότερων ''παραθυράτων'' και ''πρωτοσελιδάτων'' δημοσιο-σχολιογράγων, οι οποίοι ολημερίς και ολονυκτίς πυροβολούν τους πάντες, πλην των ενόχων, δηλαδή του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της χώρας, των δανειστών μας- για τους οποίους είμασταν πολύ καλοί όταν ξοδεύαμε τα δικά τους δάνεια αγοράζοντας τα δικά τους πολυτελή προϊόντα, όταν πληρώναμε απίστευτα ποσά για να προμηθευτούμε τα οπλικά τους συστήματα στο βωμό της έντασης που οι ίδιοι συντηρούσαν- ή και προκαλούσαν- στην περιοχή μας.

''Φταίμε όλοι'', λοιπόν. ''Μαζί τα φάγαμε'', που λέει και ο Πάγκαλος. ''Και σεις με τα πολλά και εμείς με τα λίγα''. Μόνο που ο ''ρήγας'' ποτέ δεν τυχαίνει στη μεριά των εχόντων ''τα λίγα''.
Ο δικός μας ποιητής, ο Κώστας Βάρναλης, πριν πολλές δεκαετίες, μετους ''Μοιραίους'' του, είχε καταφέρει να μπει στην ψυχή των σημερινών Ελλήνων, πουο ''δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι'' ΔΕΝ ''προσμένουν'' πια ούτε ''κάποιο θάμα'', αλλά επαιτούν στις Εφορίες κάποια ''ρύθμιση των δόσεών τους'', πουλάνε κοψοχρονιά τις περιουσίες τους για να ξοφλήσουν το δάνειο και τα φροντιστήρια των παιδιών τους, μπαίνουν στην ουρά για ένα πιάτο φαϊ ή μια σακκούλα ζαρζαβατικά, χειροκροτούν ή ανέχονται τους χρυσαυγίτες που δέρνουν τους μετανάστες, μοιράζουν τρόφιμα και αίμα στους ''καθαρόαιμους'' Έλληνες και πουλάνε προστασία- ως ''νταβατζήδες'' ή ''νονοί της νύχτας'' στις φτωχογειτονιές της ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης...


― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

 Ο ποιητής την εποχή που έγραφε τους ''Μοιραίους'' δεν είχε ανακαλύψει τους σύγχρονους ''ενόχους'', τους μετανάστες. Ίσως γιατί τότε μετανάστες ήταν μόνο οι Έλληνες και οι μοναδικοί έγχρωμοι που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα ήταν οι πεζοναύτες των αμερικανικών βάσεων, που μας προστάτευαν από τους από Βορρά ''προαιώνιους εχθρούς του Έθνους''.
Οι μετανάστες παραέμποροι, όμως, είναι ο εύκολος στόχος, ή απλώς- κι ακόμη χειρότερα για τους απηνείς διώκτες τους- το κυνηητό τους χρησιμεύει μόνο για το ''κουκούλωμα'' των μεγάλων παραεμπόρων, της πολυπλόκαμης μαφίας, η οποία διατηρεί λίγες εκατοντάδες μέτρα από το κέντρο της Αθήνας τεράστιες αποθήκες από τις οποίες εφοδιάζει τους ''εμπόρους του σεντονιού''.
Όταν στη δεκαετία του '60 ο πατέρας μου πήγαινε μετανάστες στο Βέλγιο και στη Γερμανία, το αξίωμα που ίσχυε ήταν ότι ''οι ξένοι κάνουν τις «βρώμικες» και πιο κακοπληρωμένες δουλειές που αρνούνται να κάνουν οι ντόπιοι.
Το αξίωμα αυτό ισχύει απολύτως και στην περίπτωση της Ελλάδας από τότε που μετατράπηκε σε χώρα υποδοχής οικονομικών μεταναστών. Οι ξένοι εργάτες ήταν πάντα οι πιο κακοπληρωμένοι, δούλευαν συνήθως ανασφάλιστοι και ενίοτε ούτε καν πληρώνονταν, καθώς οι εργοδότες τους όταν έφτανε η ώρα της πληρωμής τους κατάγγειλαν στις Αρχές.
Στη δεκαετία του ''90 και μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες, δηλαδή στα χρόνια  της ''ευημερίας'', οι ξένοι ήταν πολύτιμοι, συνέβαλαν τα μέγιστα στη μείωση του πληθωρισμού για ''να πιαστούν οι στόχοι της ΟΝΕ'', οικοδόμησαν με τη φτηνή τους εργασία τις σύγχρονες ρωμαϊκες αρένες και τα ''μεγάλα έργα'' της διαπλοκής και της διαφθοράς.
Σήμερα ''μας κλέβουν τις δουλειές''. Όμως, για τους χρυσαυγίτες που έδειραν το καλοκαίρι τους Αιγύπτιους αλιεργάτες στο Πέραμα, η καλύτερη τιμωρία τους θα ήταν να υποχρεωθούν αυτοί να δουλέψους στα ελληνικά ψαράδικα, με τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας των Αιγυπτίων.
Πριν κάποια χρόνια, σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, κάποιος νεαρός- περίπου 25-30 χρονών- μου ζήτησε δύο ευρώ για να πιει καφέ. ''Δεν έχω δουλειά'', μου είπε. ''Στο δρόμο που ερχόμουνα, του απάντησα, είδα ταμπέλες με τις οποίες ζητούνται εργάτες για το μάζεμα λεμονιών''. ''Και τι, εξανέστη ο νεαρός. Αλβανός είμαι για να μαζέψω λεμόνια;''.
Άραγε, λοιπόν, ''φταίει το ριζικό μας ή ο θεός που μας μισεί;''.Ή μήπως, ''το κεφάλι το κακό μας;'', η πλήρης απαξίωση της εργασίας και η αποθέωση του εύκολου κέρδους, της λαμογιάς και του ΄΄γιαπισμού'';. Σίγουρα, πάντως, φταίει η τρέλα που ζούσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες, του εύκολου κέρδους και της αρπαχτής, του εύκολου- και μεταχρονοληγημένου δανείου, των διακοποδανείων και των εορτοδανείων, των παραδείσων που μας έταζαν οι τράπεζες και οι παραθυρο-σχολιαστές- και βεβαίως- βεβαίως, οι υπουργοί μας- στις ''λεωφόρους'' του Χρηματιστηρίου.
Άραγε ποιος θυμάται σήμερα τις παρενέργειες των ''καθ' ύλη'' υπουργών να επενδύσουμε τις οικονομίες μας- αλλά και τα δανεικά μας- σε μετοχές του Χρηματιστηρίου; Ποιος θυμάται τις κομπορημοσύνες τους για δήθεν τις ''25 ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη'' στις οποίες περιλαμβανόταν και η Ελλάδα; Ποιος θυμάται τις ανακοινώσεις για τη συμμετοχή της Ελλάδας σε... διαστημικά προγράμματα;
 Ποιος ενστάλαξε στο φιλόπονο λαό μας τη ματαιοδοξία του υπερκαταναλωτισμού και της φυγοπονίας, αν όχι αυτοί που τις τελευταίες δεκαετίες λυμαίνονται τον πλούτο αυτής της χώρας, αυτοί οι ίδιοι που λίγα εικοσιτετράωρα πριν την μεγάλη κρίση επιδοτούσαν την αγορά πολυτελών αυτοκινήτων- για να υπερφορολογήσουν λίγους μήνες αργότερα- και πανάκριβων κλιματιστικών; Που, βεβαίως- βεβαίως- μας τα πούλαγαν οι δανειστές μας...

Για τα χάλια του ασφαλιστικού μας συστήματος φταίνε οι κάποιες χιλιάδες ανάπηροι- μαϊμού οι οι συντάξεις των πεθαμένων. Τα δομημένα ομόλογα έχουν ξεχαστεί εντελώς από τους παραθυρο- σχολιαστές, όπως ξεχάστηκε και η άτοκη κατάθεση των ασφαλιστικών εισφορών και κυρίως το γεγονός ότι το κράτος είναι ο μεγαλύτερος εισφοροφυγάς.

Για την κατάρρευση του συστήματος υγείας φταίνε οι φαρμακοποιοί- που άκουσον- άκουσον τολμούν να λειτουργούν τις επιχειρήσεις τους με κέρδη, και όχι οι φαρμακευτικές εταιρείες που αρνούνται να χορηγούν φάρμακα με πίστωση και το κράτος, το οποίο όχι μόνο δεν πληρώνει αλλά και εισπράττει κανονικά τους φόρους που αναλογούς στις οφειλές τους προς τα φαρμακεία.
Για τη φοροδιαφυγή φταίνε οι καλλιτέχνες, για την αναδουλειά στην αγορά τα ''καρτέλ, που προκαλούν την ακρίβεια'' και όχι η ανεργία, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων και η αφαίμαξη των εισοδημάτων από κάθε είδους φόρους, χαράτσια, τέλη και έκτακτες εισφορές.
Βεβαίως και φταίνε τα καρτέλ για την ακρίβεια, αλλά το πρόβλημα της αγοράς σήμερα εντοπίζετια πρωτίστως στην έλλειψη χρημάτων. Κι εξάλλου, ποιος εξέθρεψε τα καρτέλ; Ποια είναι τα μέλη αυτών των καρτέλ; Εδώ και πάνω από 10 χρόνια κατατέθηκαν πολύ συγκεκριμένα στοιχεία στη Βουλή- και με ονοματεπώνυμο- για την μονοπωλιακή δομή της ελληνικής αγοράς από 20-30 επιχειρηματικά μεγαθήρια. Άραγε, οι σημερινοί απηνείς κυνηγοί των καρτέλ- και των μαγισσών- τι έκαναν τόσα χρόνια για να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο; Τίποτα, ή μάλλον, τα πάντα για να συγκεντροποιηθεί ακόμη περισσότερο η αγορά σε λίγα χέρια, για να γίνουν ακόμη περισσότερο αδιαφανείς οι διαδικασίες καθορισμού των τιμών.
Σε λίγο, όπως πάμε, θα φταίνε για την χρεοκοπία μας οι παπάδες, που δεν κόβουν αποδείξεις στα τρισάγια στα νεκροταφεία. Θα φταίνε οι συνταξιούχοι, που επιμένουν να μην πεθαίνουν χωρίς γιατρούς, φάρμακα και θέρμανση και με συντάξεις που έχουν καταντήσει ένα μικρό βοήθημα. Θα φταίνει οι άστεγοι που δεν έχουν διεύθυνση για να τους βρει η Εφορία και να πληρώσουν το φόρο που τους αναλογεί από τα τεκμήρια διαβίωσης. Θα φταίνε οι επαίτες των φαναριών που δεν δηλώνουν τα ''μαύρα'' εισοδήματά τους.
Όμως, προς θεού, οι κυβερνώντες- νυν και τέως- δεν φταίνε. Αυτοί το μόνο που θέλουν είναι να σώσουν τη χώρα. Οι δανειστές μας δεν φταίνε. Τα λεφτά τους θέλουν, για τα πολυτελή αυτοκίνητα που μας πούλησαν, για τα ''στραβά αρμενίζοντα'' υποβρύχια που μας έδωσαν.
Δεν φταίνε οι τράπεζες ούτε τα πολυεθνικά μονοπώλια που λυμαίνονταν και συνεχίζουν να λυμαίνονται την ελληνική αγορά.
Και ίσως- ίσως να φταίνε οι χήρες! Ναι, οι χήρες που επιμένουν να ζουν και να πληρώνονται τις συντάξεις. Είναι πολύ παράξενο που οι ευρηματικοί υπουργοί μας παρέβλεψαν αυτό το γεγονός, παρότι μισή χιλιετία πριν κάποιοι άλλοι το είχαν αξιοποιήσει δεόντος για να αυξήσουν τα δημοσιονομικά έσοδα.
Την πληροφορία μας τη δίνει ο Κ. Σιμόπουλος στους ''Ξένους ταξιδιώτες στην Ελλάδα'', αλλά φαίνεται ότι οι πολιτικοί μας δεν έχουν καιρό να διαβάσουν ιστορία, να διδαχτούν από αυτή και να αξιοποιήσουν την πείρα των παλαιότερων ομολόγων τους.
Στη Χίο, λοιπόν, τον 16ο αιώνα, οι χήρες τιμωρούνταν που επέμεναν να ζουν μόνες τους- κι όχι όπως σήμερα αμείβονται- πληρώνοντας ένα φόρο που ονομαζόταν ''αργομουνιάτικο''.
Η ετυμολογία της λέξης είναι προφανής. Και πραγματικά, θα χαιρόμουνα πολύ, να την αρπάξουν οι παραθυρο- σχολιαστές και να αρχίσουν να ορίονται στα δελτία των οκτώ για την αναγκαιότητα επιβολής του αργομουνιάτικου. Και να τρέχει και σε τρέιλερ ο ελληνικότατος αυτός ιδιωματισμός..
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Κυριολεκτικώς και μεταφορικώς. Εμπρός, λοιπόν, στο δρόμο που άνοιξαν οι Γενοβέζοι στη Χίο. Οι χήρες μπορούν να εξασφαλίσουν στο Δημόσιο σίγουρα λεφτά και έσοδα μεγάλα...