Συρρικνώνουν την ανεργία με κάλπικα κόλπα, ευρωπαϊκής έμπνευσης

Τον περασμένο Μάρτιο οι άνεργοι στη χώρα μας έφτασαν ''αισίως'' τα 1.075.081 άτομα. Από την άλλη, οι απασχολούμενοι- προσέξτε τον όρο, οι ''απασχολούμενοι'' όχι οι εργαζόμενοι- ανέρχονταν σε 3.843.905 άτομα. Οι παραπάνω αριθμοί σημαίνουν με απλά λόγια ότι σε κάθε 100 απασχολούμενους αντιστοιχούν 28 άνεργοι!
Τα νούμερα είναι όντως τρομακτικά. Αλλά, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο τρομακτική, καθώς οι οικονομικοί εγκέφαλοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης εδώ και αρκετά χρόνια φρόντισαν να συρρικνώσουν τα ποσοστά της ανεργίας, αντικαθιστώντας στις μετρήσεις την έννοια της εργασίας με αυτή της απασχόλησης. Τους κανόνες της ΕΕ ακολουθεί και η Ελληνική Στατιστική Αρχή προκειμένου να υπολογίζει το μέγεθος της ανεργίας στην Ελλάδα. Ετσι, λοιπόν:
Ως απασχολούμενοι θεωρούνται ''τα άτομα ηλικίας 15 ετών και άνω, τα οποία την εβδομάδα αναφοράς είτε εργάστηκαν έστω και μία ώρα με σκοπό την αμοιβή ή το κέρδος, είτε εργάστηκαν στην οικογενειακή επιχείρηση, είτε δεν εργάστηκαν αλλά είχαν μια εργασία ως μισθωτοί ή επιχείρηση από την οποία απουσίαζαν προσωρινά''.
Τόσο καλά. Όποιος δουλεύει έστω και μία ώρα την εβδομάδα διαγράφεται από τον κατάλογο των ανέργων και εντάσσεται σε αυτόν των απασχολούμενων! Προφανώς, οι φωστήρες της ΕΕ εκτιμούν ότι αρκεί μια ώρα δουλειάς το επταήμερο για να καλύψει κάποιος τις βασικές του ανάγκες. και ιδιαίτερα σήμερα, την εποχή των ατομικών συμβάσεων, με τους μισθούς να έχουν περιοριστεί στα 600 ευρώ το μήνα ή στα 400 και κάτι για τους νέους (ή μήπως λέω πολλά;) για απασχόληση οκτώ και βάλε ωρών την ημέρα (ποιος άλλωστε τους ελέγχει;). Ως ωρομίσθιο, πλέον, η μία ώρα εργασίας αντιστοιχεί σε 2,5-3 ευρώ, ή το τετράωρο το μήνα (4 εβδομάδες επί μία ώρα) σε ολάκερα 10-12 ευρώ!
Άξιος ο μισθός τους! Των φωστήρων της ΕΕ, βεβαίως και όχι των απασχολούμενων. Αλήθεια, γι' αυτούς πόσα ευρώ είναι το ωρομίσθιο; Ή ακόμη καλύτερα, το μηνιάτικό τους;
Αλλά ας συνεχίσουμε τους ορισμούς περί ανεργίας και απασχολησιμότητας ( ο όρος αυτός που κακοποιεί και την ελληνική λέξη υιοθετήθηκε έτσι ακριβώς από την ελληνική κυβέρνηση την εποχή που πρωθυπούργευε- να ''σκοτώσουμε και εμείς λιγάκι τα ελληνικά- ο Κ. Σημίτης).
Άνεργοι: τα άτομα ηλικίας 15-74 ετών που δεν χαρακτηρίστηκαν ως απασχολούμενοι (σύμφωνα με τον προηγούμενο ορισμό), ήταν άμεσα διαθέσιμοι για εργασία και είτε αναζητούσαν ενεργά εργασία τις τελευταίες 4 εβδομάδες, είτε είχαν βρει μια εργασία που θα αναλάμβαναν μέσα στους επόμενους τρεις μήνες.
Οικονομικά μη ενεργοί: τα άτομα που δεν χαρακτηρίζονται απασχολούμενοι ή άνεργοι.
Οικονομικά ενεργός πληθυσμός (εργατικό δυναμικό): οι απασχολούμενοι και οι άνεργοι.
Έτσι, λοιπόν, η Ελληνική Στατιστική Αρχή, αφού αφαιρέσει από τους ανέργους όλους όσοι δούλεψαν μια ώρα την τελευταία προ της έρευνας εβδομάδα και τους προσθέτει στους ''απασχολούμενους'' (η έννοα του εργαζόμενου, όπως άλλωστε και της εργασίας, έχουν εξωβελιστεί από το λεξιλόγιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως προαναφέραμε και έχουν αντικατασταθεί από τις λέξεις απασχολούμενος και απασχόληση, λες και η δουλειά είναι χόμπι) καταρτίζει τους σχετικούς πίνακας ''στρογγυλεύοντας'' τα νούμρα, που βεβαίως στις σημερινές συνθήκες στην ουσία δεν ''στρογγυλεύονται'' με τίποτα.
Ας δούμε, όμως, και άλλο ένα στοιχείο, που δείχνει ότι παρά τα ''κάλπικα'' κόλπα των ευρωπαϊκών και ελληνικών αρχών, δεν μπορεί να αποκρυβεί η θλιβερή εικόνα που παρουσιάζει η ελληνική αγορά εργασίας.
Οι απασχολούμενοι στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της μιας ώρας την εβδομάδα, ανέρχονται σε 3.843.905 άτομα.
Οι άνεργοι μετρήθηκαν σε 1.075.081 άτομα.
Οι οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός (ανήλικοι, συνταξιούχοι, άτομα που δεν αναζητούν εργασία) φθάνει τα 3.372.144 άτομα.
 Δηλαδή, το άθροισμα των ανέργων και του οικονομικά μη ενεργού πληθυσμού φθάνει τα 4.447.225 άτομα. Που σημαίνει ότι τα άτομα που δεν εργάζονται για οποιοδήποτε λόγο είναι 600.000 περισσότερα από τους απασχολούμενους (ναι, συμπεριλαμβανομένων σε αυτούς και των εργαζόμενων της μιας ώρας εβδομαδιαίως).
Το Μάρτιο του 2010 (προ Μνημονίου) οι απασχολούμενοι ήταν περίπου 570.00 περισσότεροι από τους μη εργαζόμενους (ανέργους και μη ενεργούς). Οι μη εργαζόμενοι αντιστοιχούσαν στο 87,2% των απασχολούμενων.
Ενα χρόνο μετά, το Μάρτιο του 2011, και ενώ το Μνημόνιο δεν είχε συμπληρώσει ένα χρόνο ζωής, η υπεροχή των απασχολούμενων έναντι των μη εργαζόμενων είχε περιοριστεί στα 72.000 άτομα και οι μη εγαζόμενοι απαοτελούσαν το 98,3% των απασχολούμενων.
Λίγους μήνες μετά, αφού μπήκε σε ισχύ και το Μνημόνιο 2, η σχέση ανατράπηκε εντελώς. Και το Μάρτιο οι μη εργαζόμενοι ήταν κατά 603.000 άτομα περισσότεροι από τους απασχολούμενους. Οι μη εργαζόμενοι αποτελούσαν πλέον το 115,7% των απασχολούμενων.
Ο ρόλος των Μνημονίων, πιστεύω, είναι ιδιαίτερα προφανής στην εξέλιξη της ανεργίας. Και έπεται συνέχεια όσο δεν μπαίνει τέρμα σε αυτά τα εκτρώματα...

Ναι, γαμώ την πανακόλα μου...*

Ένας φόβους πλανιέται πάνω από τις πόλεις, πάνω από τα χωριά τούτης της χώρας. Ο φόβος που προκαλεί το δίλλημα ''ευρώ ή δραχμή''. Οι επί 38 χρόνια κυρίαρχοι της πολιτικής σκηνής- με την κάτι από παραπάνω αγαστή συνεργασία  των καναλιών και των μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων- σπέρνουν ανέμους και κινδυνεύουν πλέον να θερίσουν θύελλες. Αφού βύθισαν ένα ολόκληρο λαό στην ανεργία, τη δυστυχία και την ανέχεια, τώρα ''παίζουν τα ρέστα τους''. Ποντάρουν το τελευταίο τους χαρτί στο αρχέγονο αίσθημα του φόβου, αδιαφορώντας για τις παρενέργειες που μπορεί να έχει η αναμόχλευση ζωωδών ενστίκτων σε μια κοινωνία που τινει να μετατραπεί σε ζούγκλα.

Εγώ δεν σκοπεύω σήμερα να αναφερθώ στην ουσία του διλήμματος. Στο φόβο θα αναφερθώ, Οχι του ''τερματοφύλακα πριν το πέναλτι'', αλλά ''ενός ολόκληρου λαού ενώπιον της κάλπης''. Το να μην πιάσει ένα πέναλτι ο τερματοφύλακας, κακό κάνει μόνο στην ομάδα του. Όμως, η ψήφος ενός φοβισμένου και λυγισμένου από τα ''διλλήματα'' λαού μπορεί να δράσει διαλυτικά για ολόκληρη την κοινωνία, και σίγουρο είναι, πάντως, ότι δεν πρόκειται να ''γεννήσει'' μια ισχυρή κυβέρνηση.

Είναι σίγουρο ότι την Κυριακή των εκλογών πολλοί συμπολίτες μας θα κάνουν τις πολιτικές επιλογές τους υπό το κράτος του φόβου. Πιο ευάλωτοι φαίνονται οι συνταξιούχοι, και πιθανότατα μια μερίδα αυτών θα προσέλθει στις κάλπες ''τρέμοντας'' μη χάσουν την πετσοκομμένη σύνταξή τους.

Ευάλωτοι, όμως, θεωρούνται και οι διαθέτοντες ένα περίσσευμα, οι οποίοι ανησυχούν μην το χάσουν αν επικρατήσει το σκέλος του ''διλλήματος'' που μιλάει για δραχμή. Κάποιοι από αυτούς θα προσέλθουν να ψηφίσουν αποφασισμένοι να προασπίσουν αυτό το περίσσευμα. Θεμιτή η επιδίωξη τους, αλλά ο φόβος δεν ευνοεί τη λήψη ψύχραιμων αποφάσεων.

Ούτε λόγος, βέβαια, για αυτούς που έστειλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό και τώρα με περισσή αυθάδεια κουνούν επιτιμιτικά το δάχτυλό τους στους βιοπαλαιστές που αγωνίζονται σκληρά για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην των οικογενειών τους και δεν δέχονται αδιαμαρτύρητα- ως υποζύγια, ή ακόμη καλύτερα ως γομάρια- τα βάρη που φόρτωσε στις πλάτες τους το δίπολο της ελληνικής συμφοράς.

Όμως, σε αυτή τη χώρα, οι άνεργοι ξεπερνούν κατά πολύ το εκατομμύριο και σήμερα υπάρχουν πολλές χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι δεν διαθετουν ούτε καν τον επιούσιο. Που σιτίζονται στα δημόσια συσσίτια, ή ακόμη χειρότερα, ψάχνουν για υπολείμματα τροφίμων στους κάδους έξω από τα σούπερ μάρκετ.

Κι εγώ;  Είμαι ένας πολίτης που διαθέτει ακόμη ένα εισόδημα προς κατανάλωση. Ίσως- ίσως και ένα μικρό περίσσευμα, που το ρακανίζω αργά αλλά σταθερά όχι για να καλύψω βιοτικές ανάγκες, αλλά για να πληρώνω υπέρογκους φόρους και παράλογα χαράτσια.

Ανήκω σε εκείνη τη μερίδα των πολιτών που δεν έβγαλαν στο εξωτερικό τις όποιες- μικρές- οικονομίες τους, που σχηματίστηκαν με τους κόπους μιας ολάκερης ζωής. Που δεν πουλάνε εκ του ασφαλούς κούφιο ''πατριωτισμό'' και ούτε χρίζουν ''απάτριδες'' όσους αρνούνται να συμμορφωθούν ''προς τας υποδείξεις''.


Εγώ, λοιπόν, θα ψηφίσω δίχως φόβο! Για την προσωπική μου αξιοπρέπεια, γιατί ποτέ δεν έμαθα ''να άγομαι και να φέρομαι''. Αλλά κυρίως,

-Γιατί είμαι άνθρωπος, που σημαίνει κοινωνικό ον.Και ως κοινωνικό ον, αρνούμαι να λειτουργώ υπό το κράτος του φόβου, αρνούμαι να δεχθώ ''με ελαφρά καρδία'' ότι είναι μοιραίο η κοινωνία μας ''να μετατραπεί σε ζούγκλα'', όπου θα επικρατήσει ''το δίκαιο των καλάζνικοφ''.


-Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ ότι είναι δυνατόν να ευημερώ σε μια κοινωνία άνεργη, πεινασμένη, ξενοφοβική, καταθλιπτική, δίχως όνειρα και ελπίδα για το μέλλον.


-Γιατί πιστεύω ότι μια οργανωμένη και στοιχειωδώς ευνομούμενη κοινωνία οφείλει να προστατεύει τα πιο αδύναμα μέλη της. Τους άνεργους, τους πεινασμένους, τους ανήμπορους.

Αν, ως μέλος τούτης της κοινωνίας, δεν μπορώ να επιβάλω την εφαρμογή αυτής της στοιχειώδους υποχρέωσης, τουλάχιστον δεν θα συμβάλω με τις επιλογές μου να γίνει ακόμη χειρότερη η θέση των ανέργων, των πεινασμένων, των ανήμπορων, των απελπισμένων.

Για τους λόγους αυτους, λοιπόν, θα προσέλθω στις κάλπες δίχως φόβο!

Ναι, γαμώ την πανακόλα μου, θα ψηφίσω δίχως φόβο!


* σ.σ.  ''βρισιά'' των πιτσιρικάδων στο χωριό μου, κάμποσες δεκαετίες πίσω, κατά την παιδική μου ηλικία.

Της πόρνης- ή της πολιτικής- το κάγκελο

Όπου λυπάται πολιτικήν, ο θεός να τον κουράσει
εις την Τουρκιάν να ξοριστεί, στους Τούρκους να περάσει
Διατί αν ουκ έχει δύναμιν η πολιτική να βλάψει,
γίνεται τάχα ταπεινή, συσφίγγεται να κλάψει
αμμέ όνταν έχει δύναμιν, γυρεύει να σε βλάψει
και αν ημπορεί, συζώντανον στον Άδη να σε θάψει.
Και δι' αυτό όπου είναι φρόνιμος, ας τες αποχωρίζει
κατά καιρόν ας τες πηδά και, αν θέλει, ας τες χαρίζει,
διατί όποιαν πιάσει η πολιτική, πολλά τον τσιγαρίζει
και κάμνει τον και πελελόν, σαν μύλον τον γυρίζει...

Το στιχούργημα μοιάζει πολύ επίκαιρο, αλλά έχει γραφεί πριν περίπου 650 χρόνια από τον ποιητή Στέφανο Σαχλίκη, που έζησε τον 14ο αιώνα στη βενετοκρατούμενη Κρήτη. Ο Σαχλίκης βγάζει το άχτι του, γιατί εξαιτίας μιας πολιτικής βρέθηκε στις φυλακές του Χάνδακα.
Ο ποιητής, βέβαια, δεν... πολιτικολογεί. Με κάποια πουτάνα τα έχει βάλει, καθόσον στην Κρήτη εκείνης της εποχής οι πόρνες αποκαλούνταν ''πολιτικές''!!
Κάθε ομοιότητα, λοιπόν, με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα είναι απατηλή; Ήμήπως η πολιτική στο μεταξύ παραπουτάνεψε, καθώς πολλοί πολιτικοί μας μοιάζουν περισσότερο με ''επί χρήμασι εκδιδόμεναι γυναίκες''.

Μόνο που οι πόρνες δεν κρύβουν πίσω από ωραία λόγια το επάγγελμά τους, ενώ οι διεφθαρμένοι πολιτικοί μας φλομώνουν με διακηρύξεις περί υψηλών ιδανικών, αυτοπαρουσιάζονται ως μαχητές της δημοκρατίας (τους), που εντελώς ανυστερόβουλα (τρομάρα τους) μοχθούν για να μας... σώσουν!


Σ.Σ. Το ποίημα το αλιεύσαμε από το βιβλίο ''Η καθημερινή ζωή των Ελλήνων στην Τουρκοκρατία'' του Ι.Μ. Χατζηφώτη (εκδόσης Δημ. Παπαδήμα, Αθήνα, 2002)