Τι σου' μελλε να πάθεις...

Ότνα η ιστορία... εμπνέει! (η φωτογραφία τραβήχτηκε κάπου στην Αρκαδία)

Καημένε Γέρο του Μοριά: Όταν ξεκίναγες για να ελευθερώσεις τούτη τη χώρα και. λίγα χρόνια αργότερα, στην ελεύθερη πλέον Ελλάδα, όταν ανέμενες την εκτέλεσή σου στις φυλακές της Ακροναυπλίας, είχες φανταστεί ότι κάποτε θα γινόσουν ''το δικό μας σούπερ μάρκετ'';
Σ.Σ. Πριν λίγα χρόνια, συχνά- πυκνά έβλεπα μπροστά μου ένα ''φορτηγάκι'' που στα πλαϊνά του διαφήμιζε τυρί φέτα με την ονομασία ''Φέτα ο Γέρος του Μοριά''.

Εκκενώσεις βόθρων

Πριν 25-30 χρόνια, η γειτονιά που τότε έμενα, η Πλατεία Αττικής, γέμισε από φέιγ βολάν που έγραφαν: «Εκκενώσεις βόθρων. Εμείς βοηθήσαμε τον Ηρακλή να καθαρίσει τους στάβλους του Αυγεία». Και ακολουθούσε το όνομα της επιχείρηρησης, διεύθυνση και τηλέφωνο.
Σήμερα, με τα περί τη ''λίστα Λαγκάρντ'' γεγονότα να μου τριβελίζουν το μυαλό, για ένα πράγμα νοιώθω μετανοιωμένος. Που δεν φύλαξα ένα από αυτά τα φέιγ βολάν, ώστε να βρω τον ευρηματικό ''βοθροκαθαριστή'', μπας και μπορέσει να βάλει ένα χεράκι για να ξεπλύνει από τα σκατά και τα κάθε είδους μυγοχέσματα και ποντικοκούραδα τούτη τη ''βοθροβιώσα'', ''βοθροδιοικούμενη'' και ''βοθροδίαιτη'' χώρα.

Στις ξέρες της... ανάπτυξης

Πριν αρκετά χρόνια ο φούρναρης του χωριού μουείχε βρει τον τρόπο να αρνείται με ευγενικό τρόπο την πώληση ψωμιού με πίστωση, τα γνωστά βερεσέδια. Πάνω ακριβώς από τα ράφια με το ψωμί, μια μεγάλη ταμπέλα έγραφε: «Σήμερα δεν έχει βερεσέ, αύριο θα έχει». Και καθώς η ταμπέλα δεν άλλαζε ποτέ, το «αύριο» μετατίθεντο συνεχώς για την επομένη και το τεφτέρι του φούρναρη παρέμενε κενό από βερεσέδια.
Πως το θυμήθηκα τώρα αυτό; Μα ακούγοντας τις τελευταίες ημέρες τις διακηρύξεις του ''τρία μπαστούνια'' ( ή μήπως ''τρία ντάμα'') της κυβέρνησης, αντάμα με τον ''βαλέ'' Στουρνάρα, να μας βομβαρδίζουν με διακηρύξεις για την ''ανάπτυξη'', που έρχεται... αύριο.
Αλήθεια, τι να πρωτοθυμηθούμε; Τον ''αδιάβαστο'' Χρυσοχοϊδη, που ως υπουργός (Ανάπτυξης, νομίζω) διακήρυσε το 2010 ότι ''η Ελλάδα θα μπει στις αγορές το αργότερο το β' εξάμηνο του 2012'', τον ''τελευταίο κάβο'' που κατά τα λεγόμενα του Σαμαρά τον καβατζάραμε εκεί κάπου στις αρχές του φθινοπώρου, αλλά κατά τον Βενιζέλο τον ξαναπροσπερνάμε μόλις τώρα, ή μήπως τις κατά καιρούς εκτιμήσεις των τροϊκανών και λοιπών δυνάμεων για την αποτελεσματικότητα των μέτρων, την ανεργία, την ύφεση κλπ;
Αλλά τώρα σαν να το σκέφτομαι και κάπως αλλιώς. Ναι, η κυβέρνηση μπορεί και να προσπέρασε ένα κάβο. Αλλά οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι εκεί περί τα τέλη Γενάρη θα νοιώσουν την αγριότητα της νέας ξέρας πάνωστην οποία έπεσαν τα εισοδήματα και η ζωή τους, όταν πάρουν τα ενημερωτικά σημειώματα με τις αποδοχές τους, μείον οι νέες περικοπές, μείον η επιπλέον παρακράτηση φόρων.
Κι η ανάπτυξη; «Σήμερα δεν έχει ανάπτυξη, αύριο θα έχει», που θα έλεγε και ο συμπαθής φούρναρης του χωριού μου.

Κάγκελα... κάγκελα παντού

Θεέ μου! Πόσο λαοφιλής και λαοφίλητη είναι τούτη η κυβέρνηση των τριών ''παρά κάτι'', που το 'χει βάλει αμέτι μουχαμέτι να μας ''αναπτύξει'' ακόμη και με το ζόρι!
Το διαπίστωσα λιγο πριν το μεσημέρι της Τετάρτης, όταν βρέθηκα για κάποια δουλειά στο κέντρο της Αθήνας. Που στολίδια και βιτρίνες, ελάχιστα εικοσιτετράωρα πριν τα Χριστούγεννα! Τίποτε από όλα αυτά. Ερημιά και λουκέτα. Πολλή ερημιά και πολλά λουκέτα. Σιγά μην αφήσουμε να σταθούν εμπόδιο σητν ''ανάπτυξη'' τα μαγαζιά και οι καταναλωτές. Όχι κύριοι, δεν θέλομεν μαγαζιά, δεν θέλομεν καταναλωτές. Εν τέλει, αν παραστεί ανάγκη, ούτε κατοίκους δεν θα θέλομεν για ετούτη τη χώρα. Εμείς ανάπτυξη θέλομεν!
Όπως την είδα την πλατεία Συντάγματος ζωσμένη από πάνοπλους αστυνομικούς (εκείνη την ώρα τουλάχιστον δεν υπήρχε εκεί ούτε ένας διαδηλωτής), σκέφτηκα αυθόρμητα ότι θα έπρεπε πια να ονομάζεται ''πλατεία Μονάδων Αποκαστάστασης Τάξης'', κοινώς ΜΑΤ, ή ακόμη και ''πλατεία Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη''.
Και παραδίπλα, μέτρησα πάνω από 10 κλούβες στην Ακαδημίας, τη Βασιλίσσης Σοφίας και την Ηρώδου του Αττικού. Και γερανοφόρα οχήματα, και οχήματα μεταφοράς συρματοπλεγμάτων και κάγκελων. Δεν μιλάμε για τα κάγκελα μπρος στον Άγνωστο, που βρίσκονται πλέον μόνιμα εκεί, για να τα φωτογραφίζουν οι τουρίστες να να κάνουν γνωστή σε όλη την Υφήλιο την αγάπη που τρέφουν οι Έλληνες για την κυβέρνησή τους.
Είπα να περπατήσω στον Εθνικό Κήπο. Αμ δε! Χοντρές αλυσίδες και λουκέτα έκλειναν τις πόρτες αυτής της όασης στο κέντρο της Αθήνας. ''Με απόφαση της Αστυνομίας ο Εθνικός Κήπος θα παραμείνει κλειστός από τις 11 λόγω συγκεντρώσεων'', έγραφε το κολλημένο στα κάγκελα όλων των εισόδων χαρτί.
Κλειστή στα οχήματα και η Ηρώδου του Αττικού. Μόνο 2-3 κλούβες, οι ΜΑΤΑτζήδες που καθόντουσαν στην πεζούλα του Κήπου, σε πλήρη εξάρτηση, οι τσολιάδες μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο, ένας καμεραμάν μπροστά το Μέγαρο Μαξίμου και τρεις πεζοί όλοι κι όλοι. Και, βέβαια, να μην ξεχάσω τα οχήματα εκτόξευσης νερού, που με αναμένες τις μηχανές περίμεναν να αναλάβουν δράση.
Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 2012. Έξι ημέρες πριν τα Χριστούγεννα. Δύο ημέρες μετά την ''έλευση'' των δισεκατομμυρίων. ΄Ηδη αρμενίζουμε με ολάνοιχτα πανιά στο πέλαγος της ανάπτυξης. Με καπετάνιο τον Σαμαρά και μούτσους τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη.Στην ελληνική ''γαλέρα της ανάπτυξης'', μόνο οι κωπηλάτες- οι κατεργάρηδες όπως τους αποκαλούσαν παλιότερα (εκ του ''κατέργου'')- αφθονούν.

Μια ιστορία ελληνο-ηλεκτρικής τρέλας

Τα Θεοδώριανα την άνοιξη

Τα Θεοδώριανα είναι ένα μικρό χωριό της Ηπείρου, κάτω από τις ψηλές κορφές των Τζουμέρκων. Είναι- λένε οι ντόπιοι- το χωριό με τα περισσότερα νερά στην Ελλάδα, και κάποτε- πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια που το επισκέφτηκα- ένας ντόπιος μας έλεγε ότι σε κάθε μέρα του χρόνου αντιστοιχεί μια πηγή.
Τότες ήταν που άκουσα μια πολύ- πολύ τρελή ιστορία που δυσκολεύτηκα να την πιστέψω, όσο και αν ήμουνα ήδη πεισμένος ότι σε τούτη την χώρα δεν ενδημεί μόνο η ''φαιδρά πορτοκαλέα'' αλλά και το αμάραντο δένδρο του παραλόγου.
ΤΑ βλέπεις εκείνα τα χαλάσματα; μου είπε ένας γέροντας του χωριού, δείχνοντας με το χέρι του στο βάθος μιας ρεματιάς. ''Είναι ότι απόμεινε από το υδροηλεκτρικό που έδινε ηλεκτρικό ρεύμα στο χωριο πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά, στα μέσα στης δεκαετίας του '50, ήρθε η ΔΕΗ, εθνικοποίησε το έργο και τα φώτα στα Θεοδώριανα έσβησαν για πολλά- πολλά χρόνια...
Η μικρή ιστορία του πρώιμου εξηλεκτρισμού των Θεοδώριανων και η μετέπειτα βύθιση της πρωτοπόρας κοινότητας στο σκοτάδι που τότε επικρατούσε στην ελληνική ύπαιθρο, έχει ως εξής:
Το 1934 οι Θεοδωριανοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα μικρό υδροηλεκτρικό έργο για τον ηλεκτροφωτισμό του χωιρού τους , εκμεταλλευόμενοι τα πολλά νερά της περιοχής. Με πολλές προσπάθειες και δάνεια από τις τράπεζες- με υποθήκη τα βοσκοτόπια τους, κατάφεραν να κάνουν πραγματικότητα το όνειρό τους. Στις 14 Αυγούστου του 1937 έγιναν τα εγκαίνια του σταθμού και τα Θεοδώριανα ηλεκτροφωτίστηκαν. Ήταν το πρώτο χωριό της Ηπείρου που φώτισε τις νύχτες του με ηλεκτρικό ρεύμα.
Όμως, 20 χρόνια μετά, το έργο εντάχθηκε στη ΔΕΗ, η λειτουργία του διακόπηκε και τα Θεοδώριανα ξαναγύρσαν στο σκοτάδι. Οι Θεοδωριανοί θα έπρεπε να περιμένουν τουλάχιστον δύο δεκαετίες για να φτάσουν οι κολώνες της ΔΕΗ στο χωριό τους και να φωτίσουν και πάλι το χωριό τους.
Πιθανότατα, κάποιοι θα πουν ότι τα Θεοδώριανα επανήλθαν στην ''προτεραία''κατάστση της συσκότισσης διότι το μικρό υδροηλεκτρικό έργο του χωριού κρίθηκε ασύμφορο οικονομικά. Ίσως να έχουν δίκιο, αλλά και έτσι ακόμη το ''καψόνι'' που υπέστησαν οι κάτοικοι των Θεοδώριανων μοιάζει πολύ χοντρό.
Χάρη στην ανάθεση του εξηλεκτρισμού της χώρας κατ' αποκλειστικότητα στη ΔΕΗ, στα μέσα της δεκαετίας του '50, έφτασε το ρεύμα και στο πιο μικρό χωριό και στο τελευταίο ελληνικό νησάκι. Όμως, η ''τιμωρία'' κάποιων πρωτοπόρων κοινοτήτων, που ξαναβυθίστηκαν στο σκοτάδι μέχρι να ξαναενταχθούν, μετά από δεκαετίας, στο εθνικό δίκτυο, φαντάζει μάλλον σαν πολύ ''τρελό'' και... ελληνικό.
Σήεμρα, που η ΔΕΗ οδεύει ολοταχώς προς την ιδιωτικοποίηση, κινδυνεύουμε να δούμε το ίδιο φαινόμενο, αλλά από την ανάποδη. Δηλαδή, να ξαναβυθιστούν στο σκοτάδι τα απομακρυσμένα χωριά μας και τα νησάκια του Αιγαίου, γιατί η ηλεκτροδότησή τους θα κριθεί ασύμφορη από τους επενδυτές της νέας ''ανάπτυξης'' που απεργάζεται η κυβέρνηση.

Νέου τύπου ''ανάπτυξη''

Τις προάλλες διάβασα μια μικρή αγγελία. «Ζητείται εργαζόμενος, έγραφε, για τετράωρη εργασία ημερησίως. Αμοιβή 200 ευρώ για 20ήμερη απασχόληση το μήνα. Απαραίτητη προϋπόθεση, η κατοχή δικύκλου».
Ο εν λόγω επιχειρηματίας φαίνεται να το έπιασε αμέσως το νόημα των πρόσφατων αλλαγών της εργατικής νομοθεσίας,  Αλλά, κυρίως, αντιλήφθηκε το πραγματικό νόημα της ''ανάπτυξης'' που επαγγέλλεται ο πρωθυπουργός και οι συν αυτώ συγκυβερνώντες και λοιδωρούντες τον ελληνικό λαό.
Και όχι μόνο αυτό. Πήγε και ένα βήμα παραπέρα. Δεν απαιτεί από τους εργαζόμενους να διαθέτουν μόνο την εργατική τους δύναμη ''αντί πινακίου φακής'' (άραγε, φθάνουν τα 10 ευρώ μεροκάματο για την αγορά ενός πιάτου φακής σε καθημερινή βάση αν αφαιρεθούν τα ''πάγια έξοδα'' για φόρους, τέλη και χαράτσια, που θα συνεισφέρει ο εν λόγω εργαζόμενος για τη ''διάσωση'' της χώρας;), αλλά και ζητά να του παρέχουν και τα απαιτούμενα εργαλεία. Για ένα δεκάευρο μικτά όλα αυτά. (σ.σ. στην αγγελία δεν διευκρινίζεται αν ο εργαζόμενος του 10ευρου ημερησίως θα επιβαρύνεται και με τη βενζίνη του δικύκλου του, πράγμα που είναι και το πιθανότερο).

Σε μια ζαριά δουλειά, ζωή, όνειρα, αξιοπρέπεια.

Ο Γιώργος, το φιλαράκι μου, τζογαδόρος δεν είναι. Όμως, πριν λίγες εβδομάδες ''έπαιξε στα ζάρια'' τη δουλειά του. Ο εργοδότης του, κινούμενος από κάποια αλλόκοτη ''ευαισθησία'', ζήτησε από τους πέντε εργαζόμενους που απασχολούσε να αφήσουν την τύχη να αποφασίσει για το ποιοι θα είναι οι δύο που πλέον περισσεύουν και θα πρέπει να αποχωρήσουν.
Σ.Σ. Προσέχτε τακτ: Αποχώρηση και όχι απόλυση. Τζόγος το δικαίωμα στην εργασία και η ζαριά που υποκαθιστά την υπογραφή του ''ανθρωπιστή'' εργοδότη κάτω από το... αποχωρητήριο.
Σ.Σ. 2. Να μου το θυμάστε, όπως πάμε δεν αποκλείεται να δούμε να κυκλοφορούν και λαχεία, που θα μοιράζουν στους τυχερούς όχι ''κέρδη πολλά'' αλλά θέσεις εργασίας...

Μια κακή ζαριά κι ο Γιώργος, στα 53 του, βρέθηκε στο δρόμο. Μια ζωή θρύψαλα από τη μία στιγμή στην άλλη. Χωρίς μεροκάματο, μετά από κοντά 30 χρόνια δουλειάς ο Γιώργος. Και να μακαρίζει την τύχη του, που έχει μόνο ένα παιδί και έτσι θα γλυτώσει τους επιπλέον φόρους που το ''πατριωτικό καθήκον του''- κατά Στουρνάρα- θα τον υποχρέωνε να πληρώσει αν άφηνε ελεύθερο το πέος του να σπέρνει απογόνους.
Τώρα ο Γιώργος ψάχνει για δουλειά. Οποιαδήποτε δουλειά, ''μαύρη'', ''άσπρη'', δηλωμένη ή αδήλωτη. Για ένα πιάτο φαϊ, α ναι, και κάτι να περισσεύει για τα ''χαράτσια'' και τα τεκμήρια διαβίωσης. Γιατί ο Γιώργος μπορεί δουλειά να μην έχει, μπορεί τα εισοδήματά του να μηδενίστηκαν, αλλά το ''χαράτσι'' τρέχει και τα ''τεκμήρια διαβίωσης'' φορολογούν πλέον και το τελευταίο δικαίωμα που απόμεινε ακόμη στην οικογένειά του: το δικαίωμα να ανασαίνει και να καταναλώνει το πολύτιμο οξυγόνο αυτής της περέργης χώρας που λέγεται Ελλάδα.
Ο Γιώργος γνωρίζει ότι το ''δικαίωμα της αναπνοής'', που το βάφτισαν ''τεκμήρια διαβίωσης'', ααπειλεί πλέον με κατάσχεση το ίδιο του το σπίτι. Γιατί μπορεί ο νόμος να απαγορεύει την κατάσχεση της πρώτης κατοικίας για χρέη σε τράπεζες, αλλά όλα κι όλα. Στην ευνομούμενη κοινωνία μας είναι φυσικό, πολύ φυσικό, η Εφορία διατηρεί το δικαίωμα της κατάσχεσης για ''χρέη στο δημόσιο'', όπως βάφτισαν το χαράτσι, τα κάθε λογής τέλη, το ''τεκμαρτό εισόδημα'' του άνεργου και του απελπισμένου, που παρά την ανεργία και την απελπισία του επιμένει ακόμη να αναπνέει.
Και να οργίζεται, θα λέγαμε εμείς. Γιατί ο Γιώργος, μπορεί να νοιώθει ''περήφανος'' που με τον τρόπο του συμβάλλει στη ''σωτηρία της πατρίδας'', αλλά αν κάποια στιγμή εξωτερικεύσει αυτά που νοιώθει και σκέφτεται για τους ''σωτήρες'', θα τον περιλάβουν τα καλοζωισμένα κοράκια των καναλιών και ουαί και αλοίμονό του.
Γιώργος. Ένας απο τους 1.230.918 ανέργους του τρίτου τριμήνου στη χώρα μας. Προσοχή, των επισήμως αναγνωρισμένων ως μη έχοντας εργασία. Γιατί στους έχουντες εργασία, δηλαδή στους απασχολουμενους, περιλαμβάνονται ακόμη και αυτοί που δούλεψαν έστω και μία ώρα την εβδομάδα που πραγματοποιήθηκε η σχετική έρευνα της ΕΛ.ΣΤΑΤ.