Ο αγώνας αρχίζει από την καθημερινή πάλη για το ψωμί, τα μεροκάματα, τα φάρμακα

‘’Η καθημερινή πάλη για να μην τσακιστεί ο λαός κάτω από την πείνα, την αρρώστια και τις υλικές στερήσεις. Όταν αφήσεις το λαό να πεθάνει στους δρόμους, να κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά, και λες έπειτα πως θα κάνεις «στον κατάλληλο καιρό» εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι το ίδιο σα να λες, πως θα βάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει.

Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, λοιπόν, αρχίζει, από την καθημερινή πάλη για το ψωμί, το συσσίτιο, για τα μεροκάματα, για τα φάρμακα, ενάντια στην εξαθλίωση του λαού και τη λιμοκτονία του’’.

Οι αράδες αυτές γράφηκαν από το Δημήτρη Γληνό το 1942, δηλαδή πριν 71 χρόνια, αλλά τηρουμένων των αναλογιών, μοιάζουν τόσο επίκαιρες στη σημερινή τραγική κατάσταση που βιώνει ο λαός μας.

Μπορεί, όπως λένε πολλοί, η ιστορία να μην επαναλαμβάνεται, ή ‘’να επαναλαμβάνεται ως φάρσα’’, αλλά σίγουρα η ιστορική μνήμη είναι μια απύθμενη δεξαμενή, μέσα από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε πολύτιμη πείρα από το χθες για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του σήμερα και του αύριο.

Εν έτι 1942, λοιπόν, ο Δημήτρης Γληνός, αυτός ο λαμπρός διανοητής και δάσκαλος του περασμένου αιώνα, στο κείμενό του ‘’Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο’’, θέτει ως πρωταρχικό σκοπό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα την εξασφάλιση της επιβίωσης του ελληνικού λαού. Πρώτα το ψωμί του λαού, τα μεροκάματα, το συσσίτιο, η υγεία και μετά η παθητική αντίσταση, η απείθεια στον κατακτητή, η ένοπλη αντίσταση. Για τον απλούστερο λόγο, ότι ένας λαός για να αντισταθεί, πρέπει να παραμείνει ζωντανός. Οι νεκροί δεν αγωνίζονται, οι εξαθλιωμένοι δεν κάνουν επαναστάσεις, παρά εκπίπτουν στο επίπεδο του ζώου, που το μόνο που γυρεύει- έναντι οποιουδήποτε τιμήματος- είναι λίγη τροφή.

Απλά πράγματα, που σήμερα φαίνεται να τα έχουν ξεχάσει μεγάλα τμήματα της Αριστεράς, είτε ομφαλοσκοπώντας είτε επαγγελλόμενα μια ‘’καθαρή’’ επανάσταση και παραπέμποντας τη λύση των προβλημάτων μας- τη ριζική λύση- σε μια μελλοντική μη καπιταλιστική κοινωνία. Η πικρή πραγματικότητα, όμως, μας υπενθυμίζει καθημερινά ότι γίνεται όλο πιο δυσεύρετο είδος το γάλα των παιδιών μας και όλο και πιο πολύ ‘’είδος σε ανεπάρκεια’’ το μεροκάματο, όχι το αξιοπρεπές μεροκάματο, αλλά το μεροκάματο του τρόμου, της ντροπής, του κακοπληρωμένου και συχνά του απλήρωτου.

Τότε το ΕΑΜ μεγαλούργησε. Σήμερα η ‘’καθαρή’’ Αριστερά, η άτεγκτη στο ταξικό της καθήκον, κινείται στα όρια της πολιτικής επιβίωσης, δίνοντας μάχες χαρακωμάτων και εκτοξεύοντας επιχειρήματα που μας παραπέμπουν στο μετεμφυλιοπολεμικό ‘’τι Πλαστήρας τι Παπάγος’’.

Αλλά και η ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΜ, μας δίνει και σήμερα μαθήματα πολιτικής ωριμότητας και υπευθυνότητας. ‘’Προκειμένου να γίνει δεκτή εις το ΕΑΜ οιαδήποτε οργάνωσις, τονίζεται στη διακήρυξη, δεν εξετάζεται το παρελθόν ή αι αντιλήψεις των σχετικώς με την μελλοντικήν ανασυγκρότησιν της ελευθέρας και ανεξαρτήτου Ελλάδος, αλλά η πίστις των εις την ανάγκην του Εθνικού Απελευθερωτικού Αγώνος, η τιμιότης των απέναντι αυτού και η αποδοχή των αρχών του ΕΑΜ που περιλαμβάνονται εις το παρόν Ιδρυτικόν’’.

Η εποποιία του ΕΑΜ σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εκπέσει σε μνημείο πάνω από το οποίο οι επίγονοι θα καίνε θυμιάματα ή θα διαγκωνίζονται για την κληρονομιά του. Όσο η πραγματική εθνική ανεξαρτησία αποτελεί ακόμη το ζητούμενο, όσο ο πλούτος αυτής της χώρας ληστεύεται από τους ξένους και η επιβίωση του λαού τίθεται σε κίνδυνο, το ΕΑΜ υπενθυμίζει σε καθένα από εμάς το χρέος του, στην Αριστερά το βάρος της ευθύνης που πρέπει να σηκώσει θαρραλέα, χωρίς προκαταλήψεις και υποσημειώσεις, με πολύ πάθος και δίχως καθόλου φόβο.

Πριν 70 χρόνια η μπότα του κατακτητή ήταν στρατιωτική και το δίκαιο της νέας τάξης προσπαθούσε να επιβληθεί με τη φωτιά και το σίδερο.

Σήμερα οι κατακτητές φοράν λινά- και ακριβά- σακάκια, γραβάτες και καλογυαλισμένα παπούτσια. Οι ληστές άλλαξαν προβιά, άλλαξαν μεθόδους, αλλά την τέχνη του ληστεύειν δεν την ξέχασαν. Τώρα κλέβουν με πιο εξευγενισμένο τρόπο, αλλά αδιαφορούν το ίδιο για τα θύματα που αφήνουν πίσω τους.

Σύντροφοι- πολύ βαριά λέξη, τη λέω με δυσκολία- να διώξουμε την ‘’ξένη ακρίδα’’, αυτό προέχει σήμερα. Και μετά, βλέπουμε… Να δώσουμε ελπίδα στα εκατομμύρια των απελπισμένων, να εμπνεύσουμε τη νεολαία μας που παίρνει και πάλι το δρόμο της ξενιτιάς. Το χρωστάμε σε εκείνη την ωραία γενιά της Αντίστασης, το οφείλουμε στις επερχόμενες γενιές, που δεν τους πρέπει ο τίτλος των ‘’χαμένων’’.

Σ.Σ. Ο έρωτας περνάει από το στομάχι, λέει ο λαός μας. Και όλες οι άλλες οι πολύ ανθρώπινες πράξεις, συμπληρώνω. Όπως και οι επαναστάσεις. Για το στομάχι γίνονται και από το στομάχι ξεκινάνε. Μετά έρχονται και τα μεγάλα επιτεύγματα του πολιτισμού. Άλλωστε, ο πολιτισμός μας δεν είναι δημιούργημα του τροφοσυλλέκτη ανθρώπου, δηλαδή αυτού που ανάλωνε όλο το χρόνο του στην προσπάθειά του να συλλέξει την τροφή του, αλλά από τον άνθρωπο- γεωργό, ο οποίος αφού παρήγαγε την τροφή του, έσπρωχνε το νου του και προς τα να μονοπάτια της γνώσης και της δημιουργίας.

Σ.Σ.-2. ‘’Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει’’, μια ακόμη παροιμία του λαού μας. Και όχι μόνο δεν χορεύει, αλλά δαγκώνει. Και δαγκώνει αδιακρίτως, όχι το δυσκολοδάγκωτο αφέντη του, που το κρατάει αλυσοδεμένο, αλλά ότι κινείται γύρω του και δεν γνωρίζει- όπως ο αφέντης- τα χούγια του για να προσέχει.  Έτσι και ο ‘’νηστικός’’ άνθρωπος, δεν δαγκώνει την καλά φρουρούμενη εξουσία, αλλά το διπλανό του, τον πιο αδύνατο, τον ευκολοδάγκωτο. Ο άνεργος τον ‘’τυχερό’’ εργαζόμενο, ο καταναλωτής τον εμποράκο, ο μεροκαματιάρης τον απεργό, ο κάτοικος της πόλης τον αγρότη και όλοι μαζί τους ‘’κακούς’’ δημοσίους υπαλλήλους και τους φτωχοδιάβολους μετανάστες.

Ε, όχι. Αυτό δεν είναι η επανάσταση που επαγγέλλεται η Αριστερά. Οι πεινασμένοι, οι εξαθλιωμένοι και οι απελπισμένοι ποτέ δεν έσπρωξαν την ιστορία μπροστά. Η πείνα εξαγριώνει και εξαχρειώνει, ενώ ο αγώνας για κοινωνική αλλαγή προϋποθέτει πριν από όλα συνείδηση, νηφαλιότητα, αλληλεγγύη, ανθρωπιά.

Η εξαθλίωση είναι η μήτρα του φασισμού, του κοινωνικού και πολιτικού φασισμού. Το ζούμε σήμερα στην Ελλάδα, φοβάμαι ότι σύντομα θα ζήσει ανάλογα φαινόμενα και η υπόλοιπη Ευρώπη.

                                                         

Αναθυμιάσεις θανάτου, ασφυξίας μνημόνιο και η βολική- για τους ''σωτήρες''- ''οργή του καναπέ''

Ενός λεπτού σιγή. Και λίγα λεπτά διαλογισμού. Για τα παιδιά που χάθηκαν δίπλα στο δολοφονικό μαγκάλι της ανέχειας, εκεί σε ένα φοιτητικό διαμέρισμα της Λάρισας. Της μνημονιακής ανέχειας, που έχει καταδικάσει το ένα τρίτο του ελληνικού λαού να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, γύρω στο ενάμισι εκατομμύριο να ‘’σκοτώνει’’ τις ώρες της ανεργίας του ομφαλοσκοπώντας, ψάχνοντας για φαγώσιμα στους κάδους απορριμμάτων και στα απορρίμματα των λαϊκών αγορών ή βρίζοντας την κακή του μοίρα και τους διεφθαρμένους πολιτικούς, πολλές χιλιάδες νοικοκυρές να σκαρφίζονται τρόπους και κόλπα σε καθημερινή βάση για να βάλουν κάτι τι στο τραπέζι της οικογένειας.

Κι όλοι να ακούν περιδεείς την τρόικα να απειλεί και με νέες μειώσεις μισθών, να ρουφούν με λαχτάρα τις υποσχέσεις των κυβερνώντων για περισσότερες δόσεις διευκόλυνσης πληρωμής των άνομων και ανήθικων φόρων, να τρομάζουν με τις απειλητικές εγκυκλίους του κάθε στεγνού τεχνοκράτη, που ‘’τη βρίσκει’’ προσομοιάζοντας τη ζωή μας στα σενάρια της εικονικής πραγματικότητας του διαδικτύου.

Αγαπητοί συμπολίτες, τα παιδιά της Λάρισας πέθαναν στο βωμό ενός σκοτεινού μέλλοντος που χτίζουν για εμάς οι δανειστές μας και οι ‘’άρχοντες’’ του κόσμου  τούτου, σε αγαστή συνεργασία με τα ντόπια υποπόδιά τους. Πέθαιναν εισπνέοντας το δηλητηριώδες μονοξείδιο του άνθρακα, αναζητώντας λίγη ζεστασιά. Πριν λίγους μήνες, σε χωριό της Καβάλας, κάποια άλλα αγγελούδια, έγιναν παρανάλωμα πυρός στο ίδιο τους το σπίτι. Λαμπάδιασαν για λίγες ημέρες τις στομωμένες μας συνειδήσεις, τροφοδότησαν τον αδιέξοδο θυμό μας. Και μετά, η λήθη της καθημερινότητας του σκουπιδοτενεκέ, των απορριμμάτων, του γλίσχρου μεροκάματου, της απλήρωτης εργασίας, της απόγνωσης του άνεργου, των δόσεων της εφορίας, του τρόμου των λογαριασμών.

Όπως  στη λήθη πέρασαν και οι αυτοκτονίες των 3.000 απελπισμένων συμπατριωτών μας, με τις αυτοκτονίες να μην γίνονται πια ούτε καν μονόστηλα στις τοπικές εφημερίδες.

Λίγα λεπτά διαλογισμού, συμπολίτες μου. Για να θυμηθούμε όσα εύκολα ξεχνάμε μέσα στη δίνη της δύσκολης καθημερινότητάς μας. Για να οραματιστούμε το μέλλον που επιφυλάσσει για τα παιδιά μας η συνταγή ‘’σωτηρίας’’ της χώρας μας.

Γι να γίνει η οργή μας πολιτική πράξη. Για να σφίξουν τα απλωμένα παρακλητικά χέρια, αλλά και οι μούντζες αγανάκτησης, σε γροθιές ελπίδας και διεκδίκησης, σε αλυσίδες αλληλεγγύης και ανατροπής.

Η νάρκη που προκαλεί το διοξείδιο του άνθρακα βυθίζει, λέει, το θύμα σε μια γλυκιά χαύνωση, τον μεταφέρει στη χώρα του ονείρου και από εκεί κατευθείαν στο σκοτεινό βασίλειο της ανυπαρξίας. Το αποτέλεσμα, θάνατος.

Το δηλητήριο των μνημονίων δρα με πιο στυγνό τρόπο. Ακρωτηριάζει, χωρίς αναισθητικό, τα θύματά του. Μια ολόκληρη κοινωνία, ένας ολόκληρος λαός, αργοπεθαίνει υπό τους ήχους των παιάνων των εθνοσωτήρων. Οι οιμωγές των θυμάτων καλύπτονται από τα κύμβαλα του κοινωνικού αυτοματισμού. Και η ‘’σκιά’’ του Πάγκαλου πέφτει βαριά πάνω στα εκατομμύρια των συνδαιτυμόνων του- εκείνους ντε, του ‘’μαζί τα φάγαμε’’- θολώνοντας την εικόνα εκείνων των άλλων, των πραγματικών συμποτών του στο μεγάλο φαγοπότι της διαπλοκής, που ακόμη τρώνε και πίνουν στην υγεία του κορόιδου και πουλάνε ανέξοδο πατριωτισμό και ακριβοπληρωμένο- από τους ανθρώπους του μόχθου- τρόμο.

Τα παιδιά της Λάρισας έφυγαν οριστικά από την κοινωνία μας. Ήταν κάτι παραπάνω από 20 χρονών, είχαν όνειρα πολλά, κέφι για ζωή και δημιουργία. Στην Εύβοια, στην Κρήτη, οι δικοί τους θρηνούν. Οι συμφοιτητές τους… Τα παιδιά μας… Ζωές χωρίς όνειρα, με μόνη φιλοδοξία την εξασφάλιση του επιούσιου, της επιβίωσης. Ζωή φτηνή, αναλώσιμη, προοριζόμενη για άλεσμα στον πετρόμυλο της ‘’σωτηρίας της χώρας’’.

Εμείς ζούμε. Όμως, όχι απλά για να θυμούμαστε τα θύματα της κρίσης, όχι για να καθησυχάζουμε τις συνειδήσεις μας με το καθιερωμένο ‘’τριήμερο της οργής και των αναθεματισμών’’, όσο δηλαδή ‘’παίζουν’’ οι ‘’τραγωδίες’’- όχι πια οι ‘’απλές’’ αυτοκτονίες- στα τηλεοπτικά παράθυρα. Η καθημερινότητα είναι σκληρή, αλλά θα γίνεται όλο και πιο σκληρή, όσο ‘’οργιζόμαστε κατά περίσταση’’, όσο δεν μετατρέπουμε την οργή μας σε πόλεμο κατά όλων όσοι επιβουλεύονται τη ζωή μας, σκοτώνουν τα όνειρά μας, διαλύουν την κοινωνία, αποκεφαλίζουν τα παιδιά μας.

Στη χώρα μας, που περισσεύουν οι ‘’σωτήρες’’- κι οι ολετήρες- η διέξοδος δεν βρίσκεται στους μοναχικούς δρόμους της προσωπικής- και προσωρινής- επιβίωσης. Δεν βρίσκεται ούτε στους βολικούς ‘’καναπέδες της οργής’’ και στις κατάρες μπρος στην τηλεόραση, αλλά και ούτε ‘’συφοριασμένες’’ συνάξεις των καφενείων, όπου ‘’δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα’’.

Και, πολύ περισσότερο, δεν βρίσκεται στον κοινωνικό αυτοματισμό, στη ξενοφοβία, στην οριζόντια ισοπέδωση των πάντων κάτω από τον οδοστρωτήρα του μνημονιακού κράτους στο όνομα της μιας προκρούστιας κοινωνικής δικαιοσύνης. Σαν εκείνη τη ‘’δικαιοσύνη’’ του Προκρούστη, που εξόντωσε ο Θησέας, ο οποίος ξάπλωνε τα θύματά του σε μια κλίνη και σε όσους μεν ήταν πιο ψηλοί τους έκοβε τα πόδια για να έρθουν στα ίσα με την κλίνη, σε όσους δε ήταν πιο κοντοί τους τέντωνε μέχρι εξάρθρωσης για να γίνουν ισοϋψείς με την κλίνη.

Οι ‘’σωτήρες’’ δεν φοβούνται τους μοναχικούς θυμούς μας. Τους προκαλούν κιόλας πολλές φορές, χρησιμοποιώντας τους ως βαλβίδες ασφαλείας. Και δεν φείδονται υποσχέσεων, διαβεβαιώσεων και πατρικών συμβουλών. ‘’ΟΙ κατώτατοι μισθοί δεν θα μειωθούν’’, δηλώνει κατηγορηματικά ο ‘’καλός’’ πρωθυπουργός, βάζοντας στη θέση του τον ‘’κακό’’ Μέργο, αλλά διατηρώντας τον ταυτόχρονα στην παχυλόμισθη θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών. ‘’Ζάππεια’’, ‘’κόκκινες γραμμές’’ και προεκλογικές γαλαντομίες, μας πείθουν για την αξιοπιστία και των σημερινών ‘’κατηγορηματικών’’ δηλώσεών του.

Φοβούνται, όμως, την οργανωμένη οργή, που σε κάθε στιγμή μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική πράξη, φοβούνται την οργή που δένει με την κοινωνική αλληλεγγύη και υπερβαίνει τον τρόμο του σήμερα, επιδιώκοντας ένα καλύτερο αύριο.

Οι ουρές της δυστυχίας στις εφορίες και στη ΔΕΗ τους καθησυχάζουν. Άλλωστε, δεν τους στοιχίζει και τίποτε να εκφράζουν τη ‘’συμπάθειά’’ τους στους σκληρά δοκιμαζόμενους πολίτες, ή και τη ‘’θλίψη’’ τους ακόμη, υποστηρίζοντας όμως το ‘’αναγκαίο’’ της δυστυχίας τους στο βωμό του υπέρτατου χρέους της ‘’σωτηρίας της χώρας’’.

Αυτό που τους τρομάζει είναι η θέλησή μας να παραμείνουμε άνθρωποι, να ξεπεράσουμε το σκόπελο του ωχαδερφισμού, να μετατρέψουμε τον αγώνα για επιβίωση σε αγώνα για ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να σφίξουμε τις παρακλητικά υψωμένες παλάμες σε σφιχτές γροθιές διεκδίκησης.

Κράτος προστάτης ή νταβατζής

‘’Βάση δεδομένων’’ με 106.000 βιογραφικά συμπολιτών μας που αναζητούν εργασία έχει δημιουργήσει μια μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ. Από αυτή τη στρατιά των ανέργων θα επιλεγούν τελικά 20 (ολογράφως, είκοσι) για να καλύψουν ισάριθμες θέσεις εργασίας που προσφέρει η εν λόγω επιχείρηση. Δηλαδή, σε κάθε έναν τυχερό αναλογούν 5.299 άτυχοι!

Διάβασα την είδηση στα ‘’ψιλά’’ του διαδικτύου και… όχι, ‘’δεν έμεινα’’. Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα, των μνημονίων, της τρόικας και της τρι-κυβέρνησης των σωτήρων. Αυτή είναι η Ελλάδα των 1.350.181 ανέργων (στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνονται οι ‘’τυχεροί’’ που δούλεψαν έστω και μια ώρα την εβδομάδα που έγινε η σχετική έρευνα της ΕΛ.ΣΤΑΤ.), των 500.000 εργαζόμενων που εδώ και μήνες δεν πληρώνονται, των πολλών χιλιάδων που δεν παίρνουν ούτε τον κατώτατο μισθό των 586 ευρώ μικτά (511 ευρώ μικτά για τους νέους κάτω των 25 ετών). Ο κατώτατος μισθός ορίστηκε χαμηλότερος για τους νέους, ώστε να δοθεί κίνητρο στις επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν νέους, αλλά σε αυτή ακριβώς την ηλικιακή ομάδα η ανεργία εξακοντίστηκε στο απίστευτο 61,7%!

Διάβασα ακόμη ότι τον τελευταίο χρόνο έχουν φτάσει στα γραφεία παραγωγής αισθησιακών ταινιών πάνω από 2.500 βιογραφικά ανθρώπων που εναγωνίως αναζητούν ένα κάποιο εισόδημα, έστω και παίζοντας ως κομπάρσοι σε τσόντες.

Και μετά, είπα να ξεφυλλίσω το Σύνταγμα. Άρθρο 22: «Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων ων πολιτών και για ην ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού».

‘’Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα’’, που λέει και το λαϊκό άσμα. Η κυβέρνηση ξέρει πάντα πώς να κόβει και να ράβει στα μέτρα της το Σύνταγμα. Κουρελόχαρτο τον καταντήσανε τον θεμελιώδη νόμο του κράτους. Κενό γράμμα τα δικαιώματα των πολιτών και ‘’νταβατζηλίκι’’ η προστασία. Και όσο για το καθήκον της Πολιτείας να μεριμνά για ‘’την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου πληθυσμού’’, καλύτερα να μιλήσουν γι’ αυτό οι χιλιάδες άστεγοι, όσοι αναζητούν αποφάγια στους σκουπιδοτενεκέδες, οι συμπολίτες μας που τους έκοψαν το ρεύμα γιατί δεν είχαν να πληρώσουν το λογαριασμό, οι άνεργοι που πουλάνε ακόμη και την ψυχή τους για ένα μεροκάματο της πείνας.

Λέει και άλλα ωραία το Σύνταγμα. Στο άρθρο 21, για παράδειγμα, διαβάζουμε:

-Η οικογένεια, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους.

-Το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων.

-Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή δημογραφικής πολιτικής αποτελεί υποχρέωση του Κράτους.

Προφανώς, σε εφαρμογή των παραπάνω, η κυβέρνηση έκοψε τα οικογενειακά επιδόματα, πετσόκοψε τις συντάξεις γήρατος και αναπηρίας, υποχρεώνει τους ασθενείς να πληρώνουν εισιτήριο για να εξετασθούν στα νοσοκομεία, αυξάνει τη συμμετοχή τους στη φαρμακευτική δαπάνη. Και το αποκορύφωμα; Στο πλαίσιο της δημογραφικής πολιτικής που επιτάσσει το Σύνταγμα, τιμωρεί τις οικογένειες επιβάλλοντας επιπλέον φόρους για τα παιδιά τους.

Είπα να σταματήσω το διάβασμα του Συντάγματος, αλλά δεν άντεξα στον πειρασμό να ρίξω μια ματιά στην ‘’ακροτελευταία διάταξη’’: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων», αναφέρει το άρθρο 120. Ναι, μόνο η αρίθμηση άλλαξε. Πριν μισό αιώνα ήταν το άρθρο 1-1-4 που κατέβαζε τον κόσμο στο πεζοδρόμιο, σήμερα μπορεί και πρέπει το ίδιο να γίνει με το άρθρο 120.

Και αυτό το δικαίωμα και καθήκον, κανείς συνταγματολόγος πολιτικάντης δεν μπορεί να μας το απαγορεύσει. Κανείς ‘’σωτήρας’’, από αυτούς που ευδοκιμούν στη δοκιμαζόμενη χώρα μας, οι οποίοι τελικά τους μόνους που σώζουν είναι οι τράπεζες, οι διαπλεκόμενοι, οι τοκογλύφοι δανειστές, τα λαμόγια και βεβαίως- βεβαίως ο εαυτούλης τους (δες το νόμο περί ευθύνης υπουργών).

''Λαγοί'' δίχως πετραχήλια, ''αλεπουδίσιες'' διαψεύσεις και οι κοτρώνες της οργής

Ήταν «λαγός» ο Μέργος; Για τον επί των Οικονομικών γενικό γραμματέα ο λόγος, ο οποίος λέει- εκ των υστέρων- ότι εξέφρασε προσωπικές απόψεις όταν, υπό την επίσημη ιδιότητά του (μίλησε ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης στη συνέλευση γης Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών) ανέφερε ότι ''ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι υψηλός''.
Φουλ, λοιπόν, για μισθούς Κροατίας, για να βιώσουμε στο πετσί μας το είδος της ''ανάπτυξης'' για την οποία εργάζεται ο κ. Μέργος, αμοιβόμενος, βεβαίως, με καμιά δεκαριά ή και παραπάνω ''κατώτατους μισθούς''.
Και μετά την Κροατία; Υπάρχουν οι μισθοί Ρουμανίας και Βουλγαρίας για τη συνέχεια, κάπου πιο πέρα ''παραμονεύουν και οι μισθοί Αλβανίας. Και να μην ξεχνάμε τους μισθούς στις χώρες της λιμοκτονούσας υποσαχάριας Αφρικής, στους ''παραδείσους της ανάπτυξης'' των πνιγμένων στο πετρέλαιο χωρών του Καυκάσου κλπ κλπ...
Ήταν, λοιπόν, ''λαγός'' ο Μέργος; Δημοσιοποίησε κυβερνητικές προθέσεις για να μετρήσει αντιδράσεις; Προσωπική μου άποψη είναι, ναι, ήταν ''λαγός''. Όπως, ''λαγουδίσια'' ήταν και τα -υπαρκτά- σενάρια για μείωση του ορίου του ακατάσχετου εισοδήματος από τα 1.000 στα 600 ευρώ, που ''διαψεύτηκαν'' με ''αλεπουδίστικο'' τρόπο από τον γενικό γραμματέα Εσόδων, Χάρη Θεοχάρη: "Υπάρχει, είπε,  από πολλούς μήνες μία τέτοια πρόταση και πριν από την κυβέρνηση αυτή, αλλά δεν έφτασε σε επίπεδο ωριμότητας".
Γέμισε ''λαγούς'' ο τόπος μας τα τελευταία χρόνια. Και δυστυχώς, δεν περιορίζονται στο να κουνάνε τα μεγάλα αυτιά τους. Προάγγελοι κακών μαντάτων είναι, που αφού διαψευσθούν κατηγορηματικά από την κυβέρνηση και απορριφθούν ''μετά βδελυγμίας'' από τους συγκυβερνώντες, υλοποιούνται μόλις ''φτάσουν σε επίπεδο ωριμότητας''.

Η επέλαση των λαγών στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας, μου έφερε στο νου μια ιστορία που μου διηγήθηκε πριν ένα χρόνο ένας φίλος, ο Γιώργος. Μια ιστορία, που επαληθεύει- ανάποδα όμως- την παροιμία ''λαγός τη φτέρη εκούναγε, κακό της κεφαλής του''. Στην ιστορία μας, η ''κεφαλή'' που έπαθε κακό- κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά- δεν ήταν του λαγού αλλά του φίλου.
Σε μια εξόρμησή μας στη Δίρφυ, ο Γιώργος σταμάτησε μέσα σε ένα χωράφι γεμάτο ψηλές φτέρες.''Πριν από χρόνια, άρχισε τη διήγησή του, έκανα εδώ ένα διάλειμα από τη δουλειά για να κολατσίσω. Κάπου εκεί, συνέχισε δείχνοντας λίγο μακρύτερα, είδαν τις φτέρες να κουνιούνται, που σήμαινε ότι κάποιος λαγός κρυβόταν στο σημείο εκείνο''.
Μη έχοντας κανένα ''όπλο'' στη διάθεσή του, αποφάσισε να επιχειρήσει να πιάσει το λαγό με τα χέρια, καθώς τότε και νέος ήταν και σβέλτος. Άρχισε, λοιπόν, να σέρνεται αθόρυβα προς τις σινάμενες φτέρες και όταν πλησιάσε αρκετά έδωσε ένα σάλτο και... όλα σκοτείνιασαν γύρω του.
''Συνήρθα, μας είπε, λίγα λεπτά αργότερα, με ένα τεράστιο καρούμπαλο στο κεφάλι και γδαρμένα χέρια. Ο λαγός συνέχιζε και κουνάει τις φτέρες λίγα μέτρα παραπέρα σαν να με κορόιδευε''.
Τι είχε γίνει; Οι σινάμενες φτέρες, εκτός από το λαγό, έκρυβαν και μια μεγάλη πετρά. Και πάνω σε αυτή προσγειώθηκε το κεφάλι του ΄΄κυνηγού'' μας...
Καλοί, λοιπόν, οι λαγοί, αλλά η κυβέρνηση και οι συγκυβερνώντες καλά θα κάνουν προσέχουν. Γιατί οι φτέρες, κάτω από τις οποίες κουνάνε τα αυτιά τους κάθε φορά οι ''λαγοί'' τους, έχουν γεμίσει κοτρώνες. Οι ''λαγοί'' είναι το δόλωμα, αλλά οι κοτρώνες της οργής, της απελπισίας, της ανέχειας και της πείνας, μπορούν κάλλιστα να σπάσουν τα κεφάλια τους...

Σ.Σ.  Ο γέρο πατέρας μου είναι πρόθυμος να χαρίσει στον κ. Μέργο τη σύνταξή του, χωρίς να ζητάει ως αντάλλαγμα το δικό του μισθό, για να ζήσει όχι ένα μήνα με αυτή, αλλά μια εβδομάδα, αφού όμως πληρώσει πρώτα το χαράτσι για το σπίτι που στεγάζεται με τη γριά του (55 τετραγωνικά μέτρα) και σε λίγο και το άλλο χαράτσι για τα ριμαγμένα ''αγροτεμάχιά'' του. Η λέξη ''αγροτεμάχια'' προδίδει κάποια ''μεγαλοπρέπεια'' που κάθε άλλο παρά την έχει η κτηματική περιουσία του πατέρα: καμιά δεκαπενταριά στρέμματα όλη κι όλη, σκορπισμένη σε 8-10 τοποθεσίες.
Α, ξέχασα. η σύνταξη του γέρου μου είναι εξακόσια ευρώ, και σχεδόν όλη ''χτίστηκε'' πάνω σε υπερβαρέα ένσημα (ανθρακωρυχεία του Βελγίου και της Γερμανίας, γαλαρίες μεταλλείων στην Ελλάδα, έργα οδοποιίας κλπ). Που να μην ήταν και υπερβαρέα τα ένσημα!
Και κάτι ακόμη. Η μάνα μου έχει ένα κήπο 40 τετραγωνικών μετρών (ολογράφως, σαράντα), τον μόνο ποτιστικό, στον οποίο φυτεύει τα ζαρζαβατικά της. Πόσο φόρο ακίνητης περιουσίας θα πληρώσει γι' αυτόν; (δεν είναι κατ' επάγγελμα αγρότισσα, μιας και εδώ και χρόνια είναι συνταξιούχος).

Γροθιές να γίνουνε τα υψωμένα προς τον ουρανό της σακούλας χέρια των πεινασμένων

Μια εικόνα, ένας εφιάλτης, στοιχειώνει τα όνειρά μου τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Εκατοντάδες χέρια, απλωμένα στον ουρανό, όχι για να δοξάσουν, αλλά για να αρπάξουν μια τσάντα με λίγα πορτοκάλια και λαχανικά. Δάχτυλα τεντωμένα, σε μια προσπάθεια να μακρύνουν λίγους πόντους, να φτάσουν πιο ψηλά, να είναι αυτά που θα προλάβουν να αδράξουν την πλαστική σακούλα.

‘’Εικόνες μιας άλλης εποχής’’, διαβάζω στα σχετικά σχόλια. Όχι, αγαπητοί σχολιαστές. Εικόνες της σημερινής Ελλάδας είναι.

-Της Ελλάδας του Σαμαρά, που πανηγυρίζει για την πολλοστή νίκη του σε μια ακόμη σκληρή μάχη που έδωσε στο εξωτερικό. Εξασφάλισε, λέει, λεφτά με το τσουβάλι και πάλι, για την ‘’ανάπτυξη’’, όπως αρέσκεται να λέει. Χάσαμε το λογαριασμό πλέον για τα δισεκατομμύρια που κάθε τόσο κερδίζει στις περατζάδες του από τα σαλόνια των δανειστών και των πολιτικών τους εκπροσώπων. Μόνο το λογαριασμό, γιατί λεφτά εξακολουθούν να μην υπάρχουν ούτε για δείγμα στην αγορά, γιατί ακόμα και για μια σακούλα πορτοκάλια χιλιάδες ελληνικές οικογένειες πρέπει να δίνουν καθημερινά ομηρικές μάχες

-Της Ελλάδας του Βαγγέλη, του Βενιζέλου ντε, του συνταγματολόγου μας, που έχει τέτοια σχέση με το σύνταγμα όση είχε ο Αλ Καπόνε με τον ποινικό κώδικα.

-Της Ελλάδας του Φώτη του Κουβέλη- που είσαι νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόσουν άλλος- του πολιτικού που ειδικεύεται στο ‘’τράβηγμα κόκκινων γραμμών’’- τη μία κάτω από την άλλη- στο τεράστιο σεντόνι των υποχωρήσεων, των υπαναχωρήσεων και του πολιτικού αμοραλισμού.

-Της δικής μας Ελλάδας, συνάμα, που ‘’δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!’’.

Εβδομάδα των φωτογραφιών ήταν η προηγούμενη. Με Photoshop οι δαρμένοι ανηλεώς από την αστυνομία, χωρίς Photoshop τα υψωμένα στον ουρανό της σακούλας χέρια των πεινασμένων.

Όμως, φωτογραφίες- με ή χωρίς Photoshop- των δολοφόνων του Πακιστανού με το ποδήλατο δεν είδαμε. Μόνο μια επισήμανση διάβασα κάπου, ότι ο ένας ήταν από ‘’καλή οικογένεια’’ και προσλήφθηκε στην Πυροσβεστική γιατί ‘’είχε λευκό μητρώο’’, μιας και ‘’δεν υπήρχε τελεσίδικη απόφαση για τις κλοπές που κατηγορούταν’’.

Εγώ, προσωπικά, καμιά διάθεση δεν είχα να δω  τις φωτογραφίες των δολοφόνων. Όμως, τα ευρήματα στο σπίτι τους θα ήθελα να τα δω. Αλλά η αστυνομία δεν μπήκε στον κόπο να μας τα δείξει. Και καλά έκανε, αφού δεν βρέθηκαν ούτε μπουκάλια, ούτε δοχεία, ούτε κουκούλες, παρά μόνο κάτι στιλέτα, κάτι μαχαίρια, μπόλικες σφαίρες και τα λοιπά. Τα παιδιά- οι δολοφόνοι ντε- δεν έμεναν σε καμιά ‘’βίλλα Αμαλία’’. Και ήταν και από ‘’καλές οικογένειες’’…

Για τα ‘’παλικάρια’’ που πυροβολούσαν στην κηδεία του Ντερτιλή δεν τίθεται θέμα Photoshop. Η αστυνομία, πολύ διακριτικά, ομολογουμένως, παρακολουθούσε από απόσταση τα τεκταινόμενα. Γιατί να επέμβει, άλλωστε; Κάτι πυροβολισμού έπεσαν, στον ‘’αέρα’’ και όχι στο ‘’ψαχνό’’ (προς το παρόν). Αποχαιρετούσαν τον ‘’ήρωα’’ τους τα ‘’παλικάρια’’ με τις φαρδιές πλάτες, τα πέτσινα μπουφάν και τα ξυρισμένα- ή κοντοκουρεμένα- κεφάλια τους. Τα αδηφάγα κανάλια αυτή τη φορά αρκέστηκαν να μας δείξουν μόνο τις πλάτες και κάτι από τους χοντρούς σβέρκους των ‘’παλικαριών’’. Προπαντός τακτ και ‘’σεβασμός των προσωπικών δεδομένων’’ (των κουμπουροφόρων της ‘’νέας τάξης’’, των λαμογιών και των ληστών, των ‘’κυνηγών κεφαλών’’ μεταναστών, του ευγενούς κλαμπ των λιστών).

Ξεχάσαμε τους πολιτικούς; Βεβαίως, βεβαίως. Πρόκειται για μια άλλη κατηγορία πολιτών- ή μήπως, πωλητών;  Φρόντισε για αυτούς, ο συνταγματολόγος μας, ο Βαγγέλης ντε, ο Βενιζέλος. Ολάκερο νόμο ‘’περί ευθύνης (η κακοποίηση της γλώσσας σε όλο το μεγαλείο της) υπουργών’’ εκπόνησε για χάρη τους, για να μας βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα όταν τους εγκαλούμε, να μας ζητάνε και τα ρέστα, άμα λάχει, όπως καλή του ώρα έκανε προσφάτως ο Μπένι.

Η φωτογραφία του photoshop με τρομάζει. Όμως, η άλλη, εκείνη με τα υψωμένα προς τη σακούλα χέρια, με εξεγείρει. Γιατί τα χέρια δεν είναι σφιγμένα σε γροθιές, αλλά απλώνονται παρακλητικά, απεγνωσμένα. Δεν διεκδικούν, παρά μόνο παρακαλούν.

Είναι η φωτογραφία της πείνας, της απελπισίας, της Ελλάδας του σήμερα, της Ελλάδας του αύριο, όπως την οικοδομούν οι αρχιτέκτονες της τρόικας του τρόμου και τη χτίζουν οι υποτακτικοί της μάστορες των εγχώριων πολιτικάντηδων και της διαπλοκής, να μην το ξεχνάμε αυτό. Μας τάζουν πάλι μεγάλα έργα, μιλούν για νέα χιονοδρομικά κέντρα στη Γκιώνα και εγώ δεν ξέρω που άλλου, μοιράζουν παραλίες και νησιά για τις μαρίνες του μέλλοντος (για τα κότερα των ολιγαρχών, βεβαίως- βεβαίως, γιατί από τους μη έχοντες ετοιμάζονται να τους πάρουν ακόμη και το σπίτι).

-Η Ελλάδα έγινε πολύ ελκυστική για επενδύσεις, διάβαζα κάπου προσφάτως. Γιατί- λέει- έχει πλέον πολύ χαμηλά μεροκάματα. Ναι, έτσι είναι. Η σαμαρο- στουρναρό- χατζηδάκιος ‘’ανάπτυξη’’, με την ευγενή χορηγία ιδεών από μέρους του Βαγγέλη και με τον Κουβέλη να συνεχίζει να τραβάει κόκκινες γραμμές, πάντα τη μία κάτω από την άλλη, όλο και πιο χαμηλά (ατέλειωτο είναι αυτό το σεντόνι των υποχωρήσεων).

Με τρομάζουν αυτές οι επενδύσεις που μας τάζουν. Με τρομάζουν τα νέα τούνελ της διαπλοκής, η κοινωνία των επιστράτων, του κοινωνικού αυτοματισμού, των επιλεκτικών στοχοποιήσεων, της απροσμέτρητης θρασύτητας των ‘’σωτήρων’’ μας, της στουρνάρικης ωμότητας και της χατζηδάκιας μειλιχιότητας, της βενιζέλειας αμετροέπειας και της σαμαρικής πολιτικής της κωλοτούμπας. Για τον Κουβέλη τι να πω; Απλώς, είναι το αριστερό άλλοθι όλων των παραπάνω.

Πριν λίγες εβδομάδες πέρναγα από τη Χαλκίδα. Στην άπλα του πάρκινγκ ενός κλειστού σούπερ μάρκετ- όχι λόγω αργίας, αλλά λόγω χρεοκοπίας- εκατοντάδες άνθρωποι περίμεναν στη σειρά για να πάρουν μια σακούλα πατάτες. Από τα ‘’παλικάρια’’ της Χρυσής Αυγής, που ντυμένα στα μαύρα, έλεγχαν τις αστυνομικές ταυτότητες των πεινασμένων. Οι πατάτες προορίζονταν μόνο για τους Έλληνες. Πρωτοφανές; Όχι, πολύ συνηθισμένο

Το σκηνικό είχε κάτι το οργουελικό. Μια βροχερή χειμωνιάτικη ημέρα, εκατοντάδες μουσκεμένοι άνθρωποι, περίμεναν στην ουρά, με την ταυτότητα στο χέρι, με φόντο τα λουκέτα στις εισόδους του άδειου σούπερ μάρκετ. Και οι χρυσαυγίτες, κάτω από το υπόστεγο, για να μην βρέχονται, ως μαύροι άγγελοι του σκότους, να μοιράζουν πατάτες τσαλαπατώντας τις ψυχές των δύστυχων πεινασμένων που συνωστίζονταν γύρω τους.

Πεινασμένοι μεν, Έλληνες δε. Όρος απαράβατος. Το λέει και η ταυτότητά τους. Έλληνες, από γεννησιμιού τους. Βέβαια, η ταυτότητα αποτελεί προσωπικό δεδομένο και οι χρυσαυγίτες δεν έχουν, εκ του νόμου, κανένα δικαίωμα να απαιτούν την ελέγχουν.

Όμως, οι νόμοι δεν ισχύουν για τους φτωχοδιάβολους. Προσωπικά δεδομένα έχουν μόνο τα λαμόγια, οι λίσταρχοι, τα τρωκτικά της διαπλοκής και οι σαλονάτοι λωποδύτες.

Α, ναι. Εσχάτως, κατά το ΕΣΡ, προσωπικά δεδομένα έχουν και οι πεινασμένοι. Να μη δημοσιεύονται, λέει, οι φωτογραφίες τους. Γιατί; Μάλλον για να ‘’μη δυσφημείται η χώρα ανά την υφήλιο’’. Να ‘’μη στεναχωρούμε τους τουρίστες’’, την άλλη ‘’βαριά βιομηχανία’’ μας, εξίσου σαθρά χτισμένη όπως εκείνη η παλιά ‘’βαριά βιομηχανία’’ της ΕΡΕ-τικής περιόδου του Καραμανλή. Μου θυμίζει αυτό την ιστορία της γάτας, που κουκουλώνει τα σκατά της και μετά καμαρωτή περιφέρεται στον πεντακάθαρο χώρο που δημιούργησε.

Φωτογραφίες όχι. Έλεγχος ταυτοτήτων ναι. Να ελέγχουμε τους πεινασμένους, να τους καταγράφουμε- άμα λάχει- προς μελλοντική πελατειακή χρήση, αλλά να μην τους δείχνουμε κιόλας! Ε, όχι να γινόμαστε θέαμα του κάθε Guardian, ''να περιφέρουμε τα σκατά μας ανά τον κόσμο''! Φωτογράφοι, ως άλλες γάτες που κουκουλώνουν τα σκατά τους, κατεβάστε τις μηχανές σας, φωτογραφήστε γελαστούς τουρίστες με φόντο το αρχαίο μας μεγαλείο. Απαθαναστίσε γελαστά πρόσωπα, κι αν δεν γελάνε, γαργαλίστε τα για να γελάσουνε. Φωτογραφήστε στην ανάγκη τον Άδωνι, αυτό το απαύγασμα της ελληνικότητος, του ελληναρισμού. Ή τον Βενιζέλο όταν μας κατακεραυνώνει από καθέδρας.

Προς θεού, όμως. Όχι τα υψωμένα χέρια των πεινασμένων, όχι τους σκυφτούς γερόντους μας που ψαχουλεύουν για κανένα πεταμένο ψωμί στους σκουπιδοντενεκέδες, όχι τους ανέργους που συνωστίζονται στις λαικές αγορές, λίγο μετά το μάζεμα των πάγκων, λίγο πριν την έλευση των συνεργείων καθαριότητας του δήμου.

Σε λίγο έρχεται η άνοιξη. Ιδού, θα μπορείτε τότε να φωτογραφίζετε τα αγριολούλουδα στα ακαλλιέργητα χωράφια των αγροτών μας.

Και με λίγη υπομονή, θα μπορείτε οσονούπω να φωτογραφίζετε τις μαρίνες του μέλλοντος και τα χιονοδρομικά κέντρα των επενδυτών από το Κατάρ, τις νέες εθνικές οδούς της διαπλοκής και τους ''ευτυχείς'' εργαζόμενους των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών.

Σ.Σ. Μέρες που είναι, διαβάζω στο διαδίκτυο διάφορες ‘’προσφορές γευμάτων για ερωτευμένους’’. 

Το κόστος, 50, 60 ευρώ το άτομο, 100 ευρώ και βάλε. ‘’Πεινασμένοι και άνεργοι ερωτευμένοι, τρέξτε, ο Άγιος Βαλεντίνος σας περιμένει’’. Τι είναι, άλλωστε, τα 200 ευρώ για ένα ζευγάρι; Ο μισός μισθός ενός νέου- με πλήρες ωράριο και πάνω- εργαζόμενου, εκείνων των ελάχιστων τυχερών που δουλεύουν. Στο 56% έχει φτάσει η ανεργία στους νέους (Στο 44% που εμφανίζονται ως εργαζόμενοι, περιλαμβάνονται και όσοι ‘’δουλεύουν’’ έστω και μία ώρα τη βδομάδα).

Σ.Σ.  Τα υψωμένα προς τη σακούλα χέρια, μου φέρνουνε στο νου μιαν άλλη εικόνα. Εκείνη που θα ήθελα να δω, όπως την περιγράφει στο ''πνευματικό εμβατήριό'' του ο Σικελιανός.

-Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα

...

Βοηθάτε με και μένανε αδερφοί, να μη βουλιάξω αντάμα

...

Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν' ανέβει ο ήλιος

Σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ' τη λάσπη...