Είδος εν ανεπαρκεία η εργασία στη μνημονιακή Ελλάδα

Η Ελλάδα με το ‘’σπαθί των μνημονίων’’ εδραιώθηκε πλέον στην πρώτη θέση της ανεργίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Τον περασμένο Ιανουάριο οι άνεργοι αποτελούσαν το 27,2% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας, μη συμπεριλαμβανομένων σε αυτό το ποσοστό των ‘’τυχερών’’ που δούλεψαν έστω και για μια ώρα (ναι, μία ώρα) την εβδομάδα που πραγματοποιήθηκε η σχετική έρευνα της ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Το ότι λογίζονται ως απασχολούμενοι οι εργαζόμενοι της μίας ώρας εβδομαδιαίως δεν είναι εφεύρημα ελληνικό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ορίζει με αυτό τον τρόπο την έννοια του απασχολούμενου. Με άλλα λόγια, αποκλείεται από τις λίστες των ανέργων ο κάτοικος αυτής της χώρας, όταν από την ‘’εργασία’’ του εξασφαλίζει αμοιβή 3-4 ευρώ την εβδομάδα (ωρομίσθιο) ή το εκπληκτικό ποσό των 12-16 ευρώ το μήνα. Τόσο καλά, τόσο αγγελικά φτιαγμένες οι στατιστικές, αλλά παρόλα αυτά δεν τα καταφέρνουν πλέον να μας παρουσιάζουν ευημερούντες αριθμούς.

Είναι γνωστό βεβαίως ότι οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.348.742 άτομα και ότι αυξήθηκαν κατά 281.048 άτομα σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2012 (αύξηση 26,3%) και κατά 95.709 άτομα σε σχέση με το Δεκέμβριο του 2012.

Όμως, λιγότερο γνωστά είναι τα κομμάτια του παζλ που συνθέτουν την εικόνα της ανεργίας σε βάθος πενταετίας, τα οποία όντως αναδεικνύουν το μέγεθος των ‘’επιτευγμάτων’’ της μνημονιακής πολιτικής που πειθήνια ακολουθεί η τρικομματική κυβέρνηση. Στόχος αυτής της πολιτικής δεν είναι η ‘’ανάπτυξη’’, όπως διατείνονται οι εγχώριοι τοποτηρητές της τρόικας, αλλά η με κάθε θυσία εξυπηρέτηση- και με το παραπάνω- των απαιτήσεων των πιστωτών.

Από τις απαρχές της κρίσης, το 2008, ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε συνολικά κατά 964.203 άτομα. Από τις χαμένες θέσεις εργασίας:

·         Οι 157.400 χάθηκαν το διάστημα 2008-2010, δηλαδή την προ μνημονίου εποχή (τα στοιχεία αναφέρονται στον Ιανουάριο κάθε έτους).

·         Μετά το μνημόνιο, δηλαδή το διάστημα 2011-2013 (τον Ιανουάριο) χάθηκαν 806.803 θέσεις εργασίας.

Η αλήθεια των παραπάνω αριθμών κάνει περιττό κάθε σχόλιο.

Όμως, στα κορυφαία επιτεύγματα της μνημονιακής πολιτικής θα πρέπει να συμπεριληφθεί και η ανατροπή της σχέσης εργαζομένων μη εργαζομένων στη χώρα μας. Ας δώσουμε και πάλι το λόγο στους αριθμούς, στους επίσημους αριθμούς της ΕΛ.ΣΤΑΤ. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Τον Ιανουάριο του 2008, δηλαδή στις απαρχές της κρίσης, οι απασχολούμενοι ανέρχονταν σε 4.531.859 άτομα. Οι άνεργοι και οι οικονομικά μη ενεργοί έφθαναν αθροιστικά τα 3.810.944 άτομα. Που σημαίνει ότι οι απασχολούμενοι ήταν περισσότεροι κατά 720.915 άτομα από τους μη απασχολούμενους.

Τον Ιανουάριο του 2011, δηλαδή πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος μνημονίου, η διαφορά είχε ‘’ψαλιδιστεί’ στα 190.841 άτομα (4.227.741 απασχολούμενοι, 4.036.900 μη εργαζόμενοι).

Η μεγάλη ανατροπή συντελέστηκε εντός του 2011 και τον Ιανουάριο του 2012 οι μη εργαζόμενοι υπερτερούσαν των απασχολούμενων κατά 526.595 άτομα (3.888.400 απασχολούμενοι, 4.414.995 μη εργαζόμενοι).

Εντός του 2012 καταργήθηκε κάθε έννοια εργατικού δικαίου, οι συλλογικές συμβάσεις αντικαταστάθηκαν από ατομικές ή επιχειρησιακές, οι μισθοί ψαλιδίστηκαν άγρια. Και όλα αυτά στο όνομα της ενίσχυσης της απασχόλησης, της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας.

Και το ‘’θαύμα’’ έγινε. Από την ανάποδη, όμως. Μέσα σε λίγους μήνες η ανεργία στην Ελλάδα αναδείχθηκε ‘’πρωταθλήτρια Ευρώπης’’, ενώ η διαφορά απασχολούμενων- μη εργαζομένων έσπασε το φράγμα του 1.000.000 ατόμων, υπέρ των δεύτερων βεβαίως.

Πιο συγκεκριμένα, τον Ιανουάριο του 2013 οι μη εργαζόμενοι (άνεργοι συν οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός) ανέρχονταν σε 4.695.165 άτομα, ενώ οι αριθμός των απασχολούμενων είχε περιοριστεί σε 3.617.771 άτομα. Δηλαδή, οι μη εργαζόμενοι ήταν κατά 1.077.394 άτομα περισσότεροι από τους απασχολούμενους, αριθμός υπερδιπλάσιος σε σχέση με μόλις ένα χρόνο πριν.

Μην πτοείστε, όμως, αδέλφια. Η τριάδα της συμφοράς, που έχει κάτσει στο σβέρκο μας και το μόνο που κάνει είναι να φτιάχνει νόμους- ή σωστότερα, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου- για να μας ληστεύει ‘’και με το νόμο’’, τις προάλλες επιλήφθηκε του προβλήματος της ανεργίας. Θα απολύσει και κάμποσες χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους, για να αποχτήσει ‘’χρώμα’’ η στρατιά των ανέργων και μετά… τρέμε ανεργία.

Ο Βενιζέλος, σαν πιο σβέλτος από όλους, επιχειρεί ήδη επίθεση κατά μέτωπο κατά της ανεργίας. Μοιράζει απλόχερα κάπου 700.000 θέσεις εργασίας (τις έχει κρυμμένες, άραγε, στο τσεπάκι του). Τι απομένει μετά; Η ανεργία ευθείς πέφτει στο μισό. Με καμιά 350ριά χιλιάδες θεσούλες ο Σαμαράς και άλλες τόσες ο Φώτης, και η ανεργία μηδενίζεται. Ως δια μαγείας; Ίσως, Και τότε, στην Ελλάδα του 0% ανεργία, θα προβάλλει και ο Προβόπουλος, με ημίψηλο καπέλο, μέσα από το οποίο θα αφήσει να πετάξει στο γαλάζιο ουρανό ένα λευκό περιστέρι, σήμα της λήξης του ‘’κατακλυσμού της Τρόικας’’ και της ανατολής της νέας εποχής στη χώρα μας.

Κυρ Αντώνη, κυρ Βαγγέλη, κυρ Φώτη, ναι θα την ‘’πνίξετε’’ την ανεργία, ή μήπως τους ανέργους; Με το μαλακό, όμως, αγάλι- αγάλι, μην πάθετε καμιά κράμπα από την υπερπροσπάθεια. Μόνο, να, μήπως μπορείτε προς το παρόν να λύσετε το προβληματάκι κάπου μισού εκατομμυρίου ανθρώπων που εργάζονται ακόμη αλλά προ πολλού δεν πληρώνονται.

Οι επιστάτες της Ηλείας μπας και μας έδωσαν τη λύση; Τι λέτε; Κουμπούρια στους θρασείς που ζητάνε τα λεφτά τους, μόνο να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα που δημιουργεί ο κρότος των πυροβολισμών. Τι θα λέγατε να αποφασίζατε μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου που να επιβάλλει τη λύση των διαφορών αυτού του είδους μόνο με όπλα που φέρουν σιγαστήρα; Να μην ανησυχούμε και τους γειτόνους…

''Ευημερούν'' οι φόροι, κατακρημνίζονται στην εξαθλίωση τα νοικοκυριά

Πριν λίγα εικοσιτετράωρα η ΕΛ.ΣΤΑΤ. δημοσιοποίησε τους ‘’τρίμηνους μη χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς θεσμικών τομέων’’ του δ’ τριμήνου του 2012. Οι ‘’λογαριασμοί’’ αυτοί παρέχουν, μεταξύ άλλων, στοιχεία για την καταναλωτική συμπεριφορά των νοικοκυριών, στην ουσία δηλαδή μας δίνουν μια εικόνα για την πορεία των οικογενειακών εσόδων, τους φόρους που πληρώνουν οι ελληνικές οικογένειες, το ποσό που απομένει τελικά για κατανάλωση ή αποταμίευση (το λεγόμενο διαθέσιμο εισόδημα).

Τα στοιχεία αυτά, παραγνωρισμένα από τα μέσα ενημέρωσης τα χρόνια της ‘’ευημερίας’’ και των μεγάλων κουβέντων περί της ‘’δυνατής ελληνικής οικονομίας’’, που τα ξεστόμιζαν οι ίδιοι που σήμερα σπρώχνουν στον καιάδα της εξαθλίωσης εκατομμύρια συμπολίτες μας, τυγχάνουν πλέον ιδιαίτερα δημοφιλή, διότι- παρά τη στριφνή τους διατύπωση- δείχνουν το μέγεθος των εισοδηματικών απωλειών των ελληνικών νοικοκυριών, όχι με ‘’μέσους όρους’’, αλλά με απόλυτους αριθμούς.

Έτσι, λοιπόν, τα στοιχεία του δ’ τετραμήνου προβλήθηκαν στα μέσα ενημέρωσης, έγιναν οι συγκρίσεις με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2011, επισημάνθηκε το μέγεθος της ‘’χασούρας’’, τονίστηκε η αλματώδης αύξηση των φόρων. Εμείς αποφασίσαμε να κάνουμε ένα- δύο βήματα επιπλέον. Να ‘’σουμάρουμε’’ τα διασκορπισμένα σε  τετράμηνα νούμερα, να τα αναγάγουμε σε επίπεδο έτους, να ‘’σπρώξουμε’’ τις συγκρίσεις λίγο βαθύτερα προς το παρελθόν.

Στόχος; Να μετρήσουμε τις απώλειες σε ετήσια βάση, να δούμε την πορεία του ισοζυγίου εσόδων- εξόδων των νοικοκυριών  την πενταετία της κρίσης, να ερευνήσουμε πόσα χρόνια πίσω έχει στείλει τα ελληνικά νοικοκυριά η εμμονή στην μνημονιακή πολιτικής της εξυπηρέτησης με κάθε θυσία των απαιτήσεων των πιστωτών και της λεγόμενης ‘’δημοσιονομικής προσαρμογής’’.

Το βασικό συμπέρασμα που προέκυψε από την έρευνά μας μπορεί να περιγραφεί ως εξής: ‘’Βουτιά σε βάθος δεκαετίας’’ έκανε το διαθέσιμο εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών την τελευταία τριετία, καθώς το 2012 βρέθηκε σε επίπεδα χαμηλότερα του 2004. Σε τρέχουσες τιμές, διότι αν προστεθούν και οι επιπτώσεις του πληθωρισμού, τότε η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών υποχωρεί δύο ή και τρεις δεκαετίες, εκεί κάπου ανάμεσα στο 1980 και στο 1990.

Από την άλλη, διαμετρικά αντίθετη ήταν η πορεία των φόρων. Την ίδια περίοδο εμφανίζονται αυξημένοι σχεδόν κατά 45%, σε τρέχουσες τιμές και πάλι, που σημαίνει ότι η πραγματική αύξηση είναι πολύ υψηλότερη, αν ληφθούν υπόψη ο πληθωρισμός, αλλά και οι περικοπές των μισθών, των συντάξεων, των κοινωνικών παροχών και των υπόλοιπων εισοδημάτων.

''Μακροβούτια'' σε περασμένες δεκαετίες

 

Καιρός, όμως, να δώσουμε το λόγο στους αριθμούς.

·         Τα εισοδήματα από εξαρτημένη εργασία το 2012 ανήλθαν σε 63,6 δις ευρώ, ενώ το 2004 ήταν 64,9 δις. Δηλαδή, οι εργαζόμενοι το 2012 εισέπραξαν 1,3 δις ευρώ λιγότερα σε σχέση με το 2004, σε τρέχουσες τιμές, με το ποσοστό της μείωσης να φθάνει το 2%.

·         Την ίδια περίοδο τα εισοδήματα περιουσίας μειώθηκαν από 12,7 δις ευρώ το 2004 σε 12,3 δις ευρώ το 2012. Η μείωση φθάνει τα 400 εκατομμύρια ευρώ ή ποσοστό 3,1%.

·         Αντίθετα, οι φόροι από 8,9 δις το 2004, εκτοξεύτηκαν στα 12,9 δις ευρώ το 2012, ήραν δηλαδή κατά 3 δις ευρώ υψηλότεροι ή ποσοστό 44,7%.

·         Το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών πέρσι ήταν περίπου κατά 2 δις ευρώ χαμηλότερο σε σχέση με το 2004 (129,3 έναντι 131,3 δις ευρώ), με το ποσοστό της μείωσης να φθάνει το 1,5%.

Οι διαφορές μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν ως ‘’χαώδεις’’, καθώς τα παραπάνω ποσά είναι σε τρέχουσες τιμές, ενώ στην οκταετία που μεσολάβησε ο πληθωρισμός αυξήθηκε σωρευτικά κατά 27,3%. Δηλαδή, στην πραγματικότητα, οι απώλειες εισοδημάτων και διαθέσιμου εισοδήματος κυμαίνονται γύρω στο 30%, ποσοστό που στέλνει την αγοραστική δύναμη τουλάχιστον μια εικοσαετία πίσω.

Ενδεικτικά να σημειώσουμε ότι το 2004 οι τρέχοντες φόροι αντιστοιχούσαν στο 11,5% των εισοδημάτων εξαρτημένης εργασίας και περιουσίας, ενώ το 2012 το αντίστοιχο ποσοστό είχε εκτιναχθεί στο 17%. Και έπεται συνέχεια…

Αν επικεντρωθούμε στην πενταετία της κρίσης, προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα: Το 2012 σε σχέση με το 2008, τα εισοδήματα από εξαρτημένη εργασία μειώθηκαν κατά 19,2 δις ευρώ ή ποσοστό -23,2%, ενώ μειωμένο πάνω από 36 δις ευρώ (-21,8%) ήταν το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, πάντα σε τρέχουσες τιμές.

Την ίδια περίοδο ο πληθωρισμός σημείωσε αύξηση 11,2%, που σημαίνει ότι η πραγματική μείωση των εισοδημάτων και του διαθέσιμου εισοδήματος κυμαίνεται γύρω στο 35%.

Παρά τη μείωση των εισοδημάτων σχεδόν κατά το ¼ σε τρέχουσες τιμές, οι φόροι το 2012 έφτασαν, όπως προαναφέραμε, τα 12,9 δις ευρώ και ήταν σχεδόν 900 εκατομμύρια υψηλότεροι από το 2008 ή ποσοστό 7,2%.

 

Αποδίδει- πικρούς- καρπούς το ''ναι σε όλα'' της κυβέρνησης

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εξέλιξη των ‘’λογαριασμών των νοικοκυριών’’ την τελευταία διετία, καθώς από αυτή γίνεται εμφανής η ραγδαία επιδείνωση των οικονομικών δεικτών των νοικοκυριών υπό το βάρος της πολιτικής των μνημονίων.

·         Το 2012 τα εισοδήματα εξαρτημένης εργασίας μειώθηκαν κατά 9,3 δις ευρώ σε σχέση με το 2011, ή ποσοστό 11,8%. Δηλαδή, ενώ το 2011 σε σχέση με το 2008 οι εργαζόμενοι ‘’έχασαν’’ 9,9 δις ευρώ, μόνο το 2012 προστέθηκαν άλλα 9,3 δις ευρώ και οι συνολικές ετήσιες απώλειες σχεδόν διπλασιάστηκαν.

·         Οι φόροι αυξήθηκαν κατά 1,7 δις ευρώ ή ποσοστό 15% (από 11,2 σε 12,9 δις ευρώ).

·         Οι κοινωνικές παροχές μειώθηκαν κατά 4,3 δις ευρώ ή ποσοστό 6,8% (από 63,4 σε 59,1 δις ευρώ). Συνολικά, σε σχέση με το 2008, το 2012 οι κοινωνικές παροχές είχαν μειωθεί κατά 6,3 δις ευρώ. Που σημαίνει ότι οι ‘’απώλειες’’ μόνο του 2012 αντιστοιχούν περίπου στο 70% των συνολικών απωλειών της πενταετίας.

·         Το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 13,8 δις ευρώ το 2012 σε σχέση με το 2011 (ποσό που αντιστοιχεί στο 38%) της συνολικής ‘’χασούρας’’ της πενταετίας).

Η κυβερνητική τριανδρία για άλλη μια φορά είπε ‘’ναι’’ σε όλες τις απαιτήσεις της τρόικας. Το νέο ‘’ναι’’, όπως και τα προηγούμενα, μόνο νέα δεινά θα επιφέρει στα δοκιμαζόμενα ελληνικά νοικοκυριά. Η υποσχόμενη ‘’προσαρμογή της οικονομίας στις νέες συνθήκες’’, δεν έγινε στις αρχές του 2012, όπως μας έλεγε η Τρόικα. Τώρα μας λένε ότι θα γίνει περί τα τέλη του 2014. Και βλέπουμε, αν δεν αποφασίσουμε εμείς οι πολλοί να βγούμε από την αδράνεια και να διαφεντέψουμε τις τύχες των οικογενειών και της χώρας μας, το μέλλον των παιδιών μας. Είναι ζήτημα επιβίωσης πλέον, αλλά κυρίως ζήτημα αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς.

Από μας και μόνο από εμάς εξαρτάται. Γιατί ο ''δοσι-κωλισμός'' του τρικέφαλου τέρατος που μας κυβερνά είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή, που μας οδηγεί κατευθείαν στο γκρεμό. Οι ''δοσι-κώλοι'' πάντα σκυφτοί θα αντιμετωπίζουν τους πιστωτές, ποτέ δεν θα ορθώσουν το ανάστημά τους...

Άκου, λέει, θέλουνε και γιατρό! Σαν δεν ντρέπονται!

Εκεί στα χωριά της Βορειοκεντρικής Εύβοιας, στην πάλαι ποτέ επικρατεία του Σκαλιστήρη, στο νυν ψηφο-χώραφο (έτσι το βλέπει και το αντιμετωπίζει) του λαλίστατου- πλην μονίμως απόντος από την καθημερινότητα των εκλογέων του- κυβερνητικού εκπροσώπου, οι γιατροί έγιναν είδος υπό εξαφάνιση εδώ και κάμποστους μήνες. Όχι βέβαια ότι υπήρχαν και πριν, αλλά όλο και κάποιο γιατρουδάκι που έκανε την αγροτική του θητεία, θα επισκεπτόταν τα χωριά μία φορά την εβδομάδα, για να γράφει τις συνταγές των γερόντων μας, να τους παίρνει κάποια πίεση, να κάνει και καμιά ένεση αν χρειαστεί.
Τίποτε σπουδαίο, δηλαδή. Αλλά, πολύτιμες για τους γερόντους μας οι υπηρεσίες του αγροτικού γιατού. Παρηγοριά στην καθημερινότητά τους, ελπίδα ότι κάποιος θα τρέξει για να τους παράσχει τις πρώτες βοήθειες αν πάθουν κάτι.
Πολύτιμος, όμως, και για κάτι άλλο- ασήμαντο ίσως για τους παχυλοαμοιβόμενους πολιτικάντες μας. Με τις συνταγές του αγροτικού γιατρού, οι κάτοικοι της περιοχής γλύτωναν ένα σημαντικό χρηματικό ποσό. Συνταξιούχοι οι περισσότεροι, των 600 ευρώ του ΙΚΑ, των 360 ευρώ του ΟΓΑ, δίχως 13η και 14η σύνταξη πλέον. Άνεργοι οι περισσότεροι νέοι, συντηρούνται από τις συντάξεις των γερόντων, όχι να τους βοηθήσουν και στα φάρμακά τους. Πάνω από το 30% η ανεργία στην Εύβοια, η επίσημη ανεργία, γιατί η άλλη, την άλλη, την πραγματική ανεργία, κανένας δεν τη μετράει. Την υποαπασχόληση, το δυσεύρετο μεροκάματο.
Το περασμένο φθινόπωρο η αγροτική θητεία του γιατρού που επισκεπτόταν κάμποσα χωρια βόρεια του Μαντουδιού, αλλά έκανε και εφημερίες στο Κέντρο Υγείας Μαντουδίου- ο θεός να το κάνει Κέντρο Υγείας- έληξε. Σήμερα, άνοιξη του 2013 πλέον, γιατρός για τα χωριά δεν υπάρχει. Ούτε ακούγεται κάτι ότι μπορεί να σταλεί κάποιος άλλος στο άμεσο μέλλον.
Οι ασθενείς, από τα Βασιλικά για παράδειγμα, για να γράψουν τα φάρμακά τους, θα πρέπει να πάνε στην Ιστιαία, 35 χιλιόμετρα μακρυά, όπου υπάρχει ένα Κέντρο Υγείας- ας μην μιλήσουμε για την κατάστασή του, αλλά και ιδιώτες γιατροί. Εναλλακτική λύση είναι το Μαντούδι, 30-35 χιλιόμετρα και αυτό, αλλά εδώ μπορούν να ταξιδεψουν μόνο με ιδιωτικά μέσα, καθώς η συγκοινωνία δεν τους εξυπηρετεί.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Έξοδα, πολλά έξοδα, τις περισσότερες φορές περισσότερα από αυτά θα γλυτώσουν κομίζοντας τη συνταγή στο φαρμακείο. Ή και περισσότερα από τη συνολική αξία της συνταξής. Τι κάνουν, λοιπόν; Το απλούστερο. Προτιμούν να αγοράζουν από μόνοι τους τα φάρμακα. Αλλωστε, οι περισσότεροι γέροι ξέρουν ποια φάρμακα χρειάζονται, τα παίρνουν χρόνια. Γιατί, λοιπόν, να ταλαιπωρηθούν όλη μέρα, να ξοδέψουν γύρω στα πενήντα ευρώ για να γλυτώσουν 20-25 ευρώ;
Έτσι, όμως, ''μειώνονται'' και οι φαρμακευτικές δαπάνες, όπως καμπάζουν υπουργοί, υφυπουργοί και έτεροι μνημονιακοί εντολοδόχοι. ''Μειώνονται'' οι δαπάνες των ταμείων, αλλά φορτώνονται στους ώμους των ασθενών.
Απλό, πολύ απλό. Κόβεις τους γιατρούς, ''σώζεις'' τα Ταμεία, στέλνεις πριν την ώρα τους στον τάφο κάποιους γερόντους, περισσεύουν έτσι λεφτά για τους δανειστές. για την ''ανάπτυξη''. Γιατί χωρίς γιατρούς συνταγές δεν υπάρχουν, και χωρίς συνταγές τα ταμεία φάρμακα δεν πληρώνουν.
Πριν λίγες ημέρες στα Βασιλικά ένας παπούς έπαθε εγκεφαλικό. Σώθηκε γιατί κάποιος γιατρός ετυχε να κάνει διακοπές στο χωριό. Του έδωσε τις πρώτες βοήθειες, του στάθηκε μέχρι να τον μεταφέρουν στο Κέντρο Υγείας του Μαντουδίου, κοντά μια ώρα δρόμο.
Από εκεί χρειάζεται άλλη μια ώρα για να φτάσει ο ασθενής στο νοσοκομείο της Χαλκίδας.
Υπάρχουν, όμως, και χειρότερα. Αν ο ασθενής είναι από πιο βόρεια, από τα χωριά της Αιδηψού ή τη Λιχάδα, τότε το ταξίδι μέχρι το νοσοκομείο μπορεί να κρατήσει μέχρι και 3 ώρες. Κι όποιος αντέξει...
Βόρεια Εύβοια, άνοιξη του 2013. Ελλάδα του μνημονίου. Απλά και καθημερινά πράγματα που μας σκοτώνουν. Ο κυβερνητικός βουλευτής της περιοχής- ο εκπρόσωπος ντε- δεν ασχολείται με τα μικρά και ασήμαντα. Υπερίπταται άνωθεν αυτών, ρίχνει κεραυνούς- κλανιές στον ουρανό του μνημονίου. Και μας κουνάει το χέρι. Πατριώτης αυτός, σώφρονας αυτός, πολιτικός με οράματα αυτός. Γκρινιάρηδες εμείς, μικρόνοες, απάτριδες ίσως, καιροσκόποι.
''Θέλανε, λέει, γιατρό''. Γιατί; Πόσο θέλουνε να ζήσουνε για να ξοδεύουν τη ''φτωχή πατρίδα μας''; Γέμισε συνταξιούχους ο τόπος, Ώρα να αραιώνουμε. ''Εξω οι άρρωστοι, έξω οι ανήμποροι, έξω οι γέροι. Δεν χωράνε στο σκάφος του μνημονίου''. Η πατρίδα μας είναι πλασμένη για μεγάλα πράγματα. Όταν διακυβεύεται το μέλλον της ''ανάπτυξης'', όταν η Ελλάδα του ευρώ βρίσκεται σε κίνδυνο, ε, όχι, δεν χρειάζεται να διατηρούμε πολυτέλειες του παρελθόντος, όπως είναι ο γιατρός, (έστω και μια φορά την εβδομάδα), τα φάρμακα, οι συντάξεις εν τέλει.
''Φωτιά και τσεκούρι'', που θα 'λεγε και ο Ευάγγελος, όχι ο Βενιζέλος, ο Αβέρωφ. ''Φωτιά'' σε όσους επιμένουν να ονειρεύονται έναν άλλο κόσμο, ''τσεκούρι'' στις ακριβοπληρωμένες (από εμάς τους ίδιους) κοινωνικές παροχές.

Σ.Σ. Μόλις διάβασα για τη βάπτιση του χαρατσιού σε ''ενιαίο φόρο ακινήτων'', που θα συνεχίσει να ειπράττεται από τη ΔΕΗ, αλλά- λέει- θα συνοδεύεται και από μια ελάφρυνση της τάξης του 10% ή του 15%, εφόσον βέβαια το εγκρίνουν οι τροϊκάνοι. Δεν αγανάκτησα, δεν εξεπλάγειν για τη μετατροπή- για άλλη μια φορά- των ''βρυχηθμών'' του ερίτιμου προέδρου της ΔΗΜΑΡ σε ''γουργουρίσματα'' ικανοποίησης γιατί ''προσερχόμαστε με κοινές θέσεις''. Ούτε βεβαίως για τον αμοραλισμό του Βαγγέλη που εξακολουθεί να μιλάει με θρασύτητα για ''την ανάγκη προστασίας των ανέργων''.
Όμως, και πάλι μου ήρθε στο μυαλό η ιστορία του γαϊδάρου- όχι εκείνου που ψόφησε μόλις τον έμαθε ο Χότζας να μην τρώει- αλλά του άλλου που παραφυλάει το αφεντικό του που τον βαρυφορτώνει και μόλις βρίσκει την ευκαιρία του ρίχνει μια σβουριχτή κλωτσιά στο δόξα πατρί.
Θα τη δώσουμε και εμείς την κλωτσιά, που θα πάει; Και θα 'ναι όλη δική τους..

Ζητούν δουλειά οι νέοι μας, τους μοιράζει ''φύκια και μεταξωτές κορδέλες'' η κυβέρνηση

Σήμερα η πλειονότητα των ελληνόπουλων σπουδάζουν τουλάχιστον μέχρι τα 18 τους χρόνια. Όμως, υπάρχει και ένας αριθμός παιδιών που από την εφηβική τους ηλικία βγαίνουν στην αγορά εργασίας. Και, δυστυχώς, για αυτά τα παιδιά οι πόρτες της κοινωνικής ένταξης στην Ελλάδα των Μνημονίων είναι ερμητικά κλειστές. Οι νέοι μας, στην πιο τρυφερή τους ηλικία, έρχονται αντιμέτωποι με μια κοινωνία που όχι απλώς τους αρνείται την ‘’πρώτη ευκαιρία’’, αλλά δεν τους δίνει ούτε τη δυνατότητα να βρουν μια έστω κακοπληρωμένη και πρόχειρη δουλειά για ν συμβάλουν στα οικονομικά της οικογένειάς τους.

Ας αφήσουμε, όμως, τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής να μιλήσουν.

Όπως προκύπτει από την πιο πρόσφατη Έρευνα Εργατικού Δυναμικού, το τέταρτο τρίμηνο του 2012 κάπου 41.900 ελληνόπουλα ηλικίας από 15 έως 19 ετών είχαν ενταχθεί στο εργατικό δυναμικό της χώρας. Δηλαδή, είτε δούλευαν είτε αναζητούσαν δουλειά. Οι ‘’τυχεροί’’, που είχαν βρει κάποια εργασία, ήταν μόλις 13.000, δηλαδή το 30,9% του συνόλου (λιγότεροι από ένας στους τρεις). Οι υπόλοιποι 28.900 στοιχίζονταν στις στρατιές των ανέργων. Το ποσοστό της ανεργίας σε αυτή την ηλικιακή ομάδα ανέρχεται στο 69,1%.

Τα αγόρια αυτής της ηλικίας που έχουν ενταχθεί στο εργατικό δυναμικό ανέρχονται σε 25.600. Κατάφεραν να βρουν δουλειά μόνο τα 10.400, ενώ οι υπόλοιποι 15.200 έφηβοι που θέλουν να εργαστούν δεν στάθηκαν ‘’τυχεροί’’. Ποσοστό ανεργίας 59,5%.

Τα κορίτσια αυτής της ηλικίας μάλλον έχουν περισσότερες πιθανότητες να πετύχουν ένα κερδοφόρο αριθμό στο λαχείο παρά να βρουν δουλειά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ., στο εργατικό δυναμικό της χώρας έχουν ενταχθεί 16.300 κορίτσια ηλικίας 15-19 ετών. Κάποια δουλειά έχουν βρει μόλις τα 2.600 κορίτσια, ενώ τα υπόλοιπα 13.700 απλώς συνεχίζουν το ψάξιμο. Ποσοστό ανεργίας (κρατηθείτε) 84%!

Η επόμενη ηλικιακή ομάδα περιλαμβάνει τους νέους 20-24  ετών. Από τους 270.300 νέους αυτής της ηλικίας που έχουν ενταχθεί στο εργατικό δυναμικό, κάποια δουλειά βρήκαν οι 118.800, ενώ οι υπόλοιποι 151.600 ‘’εμπλουτίζουν’’ με τις ιδέες, τα όνειρά τους και τια προσόντα τους τις τάξεις των ανέργων. Ποσοστό ανεργίας 56,1%.

Σε πιο δυσχερή θέση βρίσκονται οι νέες κοπέλες. Δουλειά έχουν βρει μόνο οι 47.600 σε σύνολο 127.300, ενώ άνεργες είναι οι 79.700. Ποσοστό ανεργίας 62.6%.

Οι νέοι άνδρες 20-24 ετών που έχουν ενταχθεί στο εργατικό δυναμικό ανέρχονται σε 143.000. Τα έχουν καταφέρει μόνο οι 71.200, ενώ οι υπόλοιποι 71.900 είναι άνεργοι. Ποσοστό ανεργίας 50,2%.

Πολύ πάνω από το μέσο όρο κυμαίνονται τα ποσοστά ανεργίας και στην επόμενη ηλικιακή ομάδα εργαζομένων, 25-29 ετών. Το συνολικό εργατικό δυναμικό αυτής της ομάδας ανέρχεται σε 588.700 άτομα. Δουλειά έχουν βρει τα 356.500 άτομα, ενώ αναζητούν ακόμη την ‘’ευκαιρία’’ 232.200 άτομα. Ποσοστό ανεργίας 39,4%. Η εικόνα κατά φύλο είναι η εξής::

·         Από τους 326.700 άνδρες, εργάζονται οι 202.000, ενώ οι υπόλοιποι 124.700 είναι άνεργοι. Ποσοστό ανεργίας 38,2%.

·         Από τις 262.000 γυναίκες, εργάζονται οι 154.600, ενώ άνεργες είναι οι 107.400. Ποσοστό ανεργίας 41%.

Αξίζει να αναφέρουμε μερικά ποιοτικά χαρακτηριστικά της εργασίας των ‘’τυχερών’’ νέων. Βασιζόμαστε πάντα στα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ.

• Οι μερικώς απασχολούμενοι στην Ελλάδα ανέρχονται σε 313.800, που αντιστοιχούν στο 8,5% του συνόλου των εργαζομένων.

Στους νέους εργαζόμενους τα ποσοστά των μερικώς απασχολουμένων είναι πολλαπλάσια.

• 40,4% στην ηλικιακή ομάδα 15-19 ετών (5.200 άτομα σε σύνολο 13.000). Στα αγόρια 33,9% (3.500 σε 10.400 άτομα) και στα κορίτσια 66,3% (1.700 σε 2.600 άτομα).
• 20,2% στην ηλικιακή ομάδα 20-24 ετών (24.000 άτομα σε σύνολο 118.800, από τα οποία τα 17.700 δηλώνουν ότι δεν μπόρεσαν να βρουν πλήρη απασχόληση). Στους νέους 16,6% (11.800 άτομα σε σύνολο 71.200) και στις νέες 25,6% (12.200 άτομα σε σύνολο 47.600).
• 12,7% στην ηλικιακή ομάδα 25-29 ετών (45.400 άτομα σε σύνολο 356.500). Στους άνδρες 7,1% (14.300 άτομα σε σύνολο 202.000) και στις γυναίκες 20,1% (31.100 άτομα σε σύνολο 154.600).

‘’Ποιοτικά’’ χαρακτηριστικά, όμως, έχει και η ανεργία. Και δυστυχώς, αυτά είναι εφιαλτικά και θα έπρεπε να είχαν κάνει τους κυβερνώντες μας να το βουλώσουν αντί να κομπάζουν για την δήθεν ανάπτυξη που όλο έρχεται, για τους επενδυτές που θα κατακλύσουν τη χώρα μας, που αυτοί ‘’έσωσαν’’, μετά την ολοκλήρωση του ‘’σωσίματος’’, για  τις 700.000 ‘’θέσεις εργασίας’’ που σκορπίζει δεξιά και αριστερά ο Ευάγγελος, για τις ‘’ξέρες’’ που αποφύγαμε. Έχουμε και λέμε, λοιπόν.

Από το σύνολο των 1.295.500 ανέργων, οι 846.600, δηλαδή το 65,3% αναζητούν δουλειά για πάνω από 12 μήνες.

Οι 310.800 άνεργοι, το 24% του συνόλου, είναι ‘’νέοι άνεργοι’’, δηλαδή δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να δουλέψουν έστω και σε μία δουλειά με αμοιβή- χαρτζιλίκι.

Στους άνεργους 15-19 ετών, το 89,4% είναι ‘’νέοι άνεργοι’’ (άρα δεν δικαιούνται ούτε επίδομα ανεργίας), ενώ το 35% ψάχνει για δουλειά πάνω από 12 μήνες (ούτε αυτοί δικαιούνται επίδομα ανεργίας).

Στους άνεργους 20-24 ετών, το 68,8% είναι ‘’νέοι άνεργοι’’ και το 55,6% ψάχνει για δουλειά πάνω από 12 μήνες.

Στους άνεργους 25-29 ετών, το 41% είναι ‘’νέοι άνεργοι’’ και το 68% ψάχνει για δουλειά πάνω από 12 μήνες.

Οι αριθμοί μπορεί να κουράζουν, αλλά είναι αυτοί που αποτυπώνουν την ‘’μνημονιακή’’ πραγματικότητα που βιώνει ο λαός μας. Αρκεί να μην ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε μονάδα των περίπου 1.300.000 ανέργων, των 846.600 ‘’παλαιών ανέργων’’, των 310.800 ‘’νέων ανέργων’’ κρύβεται ένας άνθρωπος. Ένας συνάνθρωπός μας με συναισθήματα, με αγωνίες και προβλήματα, με ανάγκες και όνειρα.

‘’Φτηνές’’ είναι οι πολιτικάντικες υποσχέσεις μπροστά στις κάμερες ή από τα έδρανα της Βουλής. ‘’Φτηνιάρηδες (όχι φτωχοί, κάθε άλλο) είναι οι ίδιοι οι κυβερνώντες, που από τη μια εκφράζουν την οδύνη τους για τα δεινά του ελληνικού λαού, αλλά από την άλλη έχουν αναγάγει σε ‘’τρόπο ζωής’’ το ‘’ναι σε όλα’’ και κόβουν ‘’κουστούμια’’ φόρων και χαρατσιών- ψαλιδίζοντας ταυτόχρονα μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές- με γνώμονα όχι το ‘’έχειν’’ των κατοίκων αυτής της χώρας αλλά το ‘’θέλειν’’ και το ‘’απαιτείν’ των δανειστών, τοκογλύφων και κάθε είδους οικονομικών και πολιτικών κερδοσκόπων της Υφηλίου γενικότερα και της Ευρωζώνης ειδικότερα.

Κύριε Σαμαρά, κύριε Βενιζέλο, κύριε Κουβέλη, κύριοι υπουργοί, βουλευτές και ανεγκέφαλοι κυβερνητικοί εκπρόσωποι, ‘’ιδού η Ρόδος’’ (το ‘’πήδημα’’ το εφαρμόζετε με συνέπεια επί ενός ολόκληρου λαού). Οι 1.300.000 επίσημοι άνεργοι, οι 500.000 απλήρωτοι εργαζόμενοι, τα παιδιά μας που αναζητούν δουλειά στο εξωτερικό, οι γέροι μας που αργοπεθαίνουν χωρίς γιατρούς και φάρμακα, οι ατέλειωτες ουρές στο ΙΚΑ και στον ΟΑΕΔ, είναι η κληρονομιά της πολιτικής σας. Αλλά εμείς δεν σκοπεύουμε να αποδεχτούμε μια τέτοια κληρονομιά.

Σήμερα εγώ, αύριο εσύ. Όλοι οι λαοί χωράνε στο ''λάκκο των λεόντων''

Και μετά την Κύπρο; Ο ‘’λάκκος των λεόντων’’ χωράει κι άλλους ‘’εταίρους’’ και συνεχώς θα διευρύνεται για να εξασφαλίζει νέες θέσεις, για να χωρέσει τελικά και λαούς που σήμερα λοιδορούν τους ‘’ανόητους’’, τους ‘’τεμπέληδες’’, τους ‘’παρασιτικούς’’ λαούς του μεσογειακού υπογαστρίου της Γηραιάς Ηπείρου.

Στο ‘’λάκκο’’ χωράνε όλοι, ‘’εργατικοί’’ και ‘’τεμπέληδες’’, βόρειοι και νότιοι. Και τελικά, θα βρεθούνε όλοι τους εκεί, όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί, λαοί καθημαγμένοι, λαοί απελπισμένοι, λαοί ταπεινωμένοι. Σε μια Ευρώπη του μέλλοντος, όπου ο μόνος νόμος που θα ισχύει θα είναι ο νόμος του κέρδους, της κρατικής ληστείας, της ατομικής επιβίωσης. Ζούγκλα; Ναι, χωρίς το κατ’ εξοχή ανθρώπινο χαρακτηριστικό, που είναι η αλληλεγγύη. Ο αδυσώπητος νόμος της ‘’επιλογής των ειδών’’, οι δαρβινισμός εφαρμοσμένος στην ανθρώπινη κοινωνία. Ποια κοινωνία; Ποια ανθρώπινη κοινωνία; Χωρίς εργασία, χωρίς αξιοπρέπεια, με οδηγό το ένστικτο της επιβίωσης για τους πολλούς, το άκρατο κέρδος για τους πολύ λίγους, την χωρίς όρια εξουσία για τους ισχυρούς. Με τους αδύναμους καταδικασμένους σε αφανισμό, έτσι όπως ακριβώς γίνεται στη ζούγκλα, όπου ‘’ο θάνατός σου η ζωή μου’’ είναι ο θεμελιώδης νόμος.

Η εφαρμογή των μνημονίων στην περίπτωση της Ελλάδας έγινε σε πολλά στάδια. Η ‘’χώρα’’ σώνεται συνεχώς, με περικοπές μισθών και συντάξεων, με καταστροφή του κοινωνικού κράτους, με απίστευτους φόρους, με την ανεργία να φτάνει σε επίπεδα συγκρινόμενα με εκείνα της μεγάλης κρίσης του μεσοπολέμου.

Σε αυτή την πορεία προς τη ‘’σωτηρία’’ το κράτος χρήσθηκε με το έτσι θέλω συνιδιοκτήτης της ιδιωτικής περιουσίας (βλέπε ‘’χαράτσι’’), πετώντας στα ‘’σκουπίδια’’ του νεοφιλελευθερισμού τον θεμελιώδη νόμου του καπιταλισμού, που θεωρεί απαραβίαστο και ιερό το δικαίωμα της ιδιοκτησίας. Το ‘’τρελό’’ είναι ότι στο ‘’απαραβίαστο της ιδιοκτησίας’’ πατούσε για πάνω από 70 χρόνια όλη η προπαγάνδα κατά του κομμουνισμού, ενώ πέρσι την άνοιξη ένα από τα στοιχεία  της προεκλογικής εκστρατείας των σημερινών κυβερνητικών κομμάτων κατά του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι ‘’θα μας πάρει τα σπίτια’’.

Σήμερα, οι δραματικές εξελίξεις στην Κύπρο, μας πείθουν ότι η Ευρώπη ‘’σπριντάρει’’ στη λεωφόρο του χαμού της, πατάει γκάζι στην τελική ευθεία προς τη ‘’γερμανική ολοκλήρωση’’. Οι καταθέσεις τώρα στο στόχαστρο, το άλλο απαραβίαστο ‘’ταμπού’’ κατά τους νεοφιλελεύθερους, που όπως αποδείχθηκε παραβιάζεται πολύ εύκολα όταν ‘’ο σκοπός αγιάζει τα μέσα’’. Οι καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ, βεβαίως, δεν είναι μόνο των ολιγαρχών, δεν είναι μόνο ‘’μαύρο χρήμα’’. Είναι κεφάλαια κίνησης επιχειρήσεων, είναι τα εφάπαξ των συνταξιούχων, η αποζημίωση του απολυμένου, οι κόποι μιας ζωής επιχειρηματιών και εργαζομένων,

Το ‘’κόλπο’’ γνωστό. Στην Ελλάδα στο όνομα της περιστολής της φοροδιαφυγής φορολογούνται άγρια όσοι πλήρωναν τους φόρους τους, ενώ οι πραγματικοί φοροφυγάδες συνεχίζουν να μας ‘’βγάζουν τη γλώσσα’’. Στην Κύπρο, τώρα, στο όνομα της εξάλειψης του ‘’μαύρου χρήματος’’ κουρεύεται το χρήμα των καταθετών που δεν έκαναν τίποτε περισσότερο από το να εμπιστευτούν τους νόμους που διέπουν την ‘’πίστη’’.

Σ.Σ. Πριν αρκετές δεκαετίες, όταν ήμουνα μαθητής Δημοτικού, μας έβαζαν και γράφαμε εκθέσεις για την αποταμίευση, με έπαθλο ένα κουμπαρά της Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. ‘’Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι’’, ήταν ο τίτλος της έκθεσης, που σκοπό είχε να μας μάθει την αξία της αποταμίευσης. Αλήθεια, σήμερα θα τολμούσαν να βάλουν αυτή την έκθεση στα παιδιά και στα εγγόνια μας, τους σημερινούς μαθητές δημοτικού;

 Στο 38% η ανεργία στην Κύπρο σε δύο χρόνια

 

Ακούγοντας τα ‘’νέα’’ για την Κύπρο, ένα στοιχείο μου έκανε πολύ εντύπωση. Για κάθε μείωση του ΑΕΠ κατά 1%, λένε οι οικονομολόγοι, θα χάνονται στην Κύπρο 7.000 θέσεις εργασίας.

Το έψαξα λίγο το ζήτημα, ανατρέχοντας στα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

-Το εργατικό δυναμικό στην Κύπρο ανέρχεται σε περίπου 450.000 άτομα. Ήδη, οι εγγεγραμμένοι άνεργοι είναι κάτι παραπάνω από 45.000 άτομα.

-Τα επόμενα δύο χρόνια εκτιμάται ότι η Κύπρος θα ‘’χάσει’’ το 18% το ΑΕΠ.

Που σημαίνει ότι θα χάσουν την εργασία τους 7.000 Χ 18 = 126.000 άτομα.

Δηλαδή, οι άνεργοι στο τέλος της διετίας θα φτάσουν τα 126.000 + 45.000 = 171.000 άτομα.

Με άλλα λόγια, το ποσοστό ανεργίας θα εκτοξευτεί στο 38% του εργατικού δυναμικού!

Οι Κύπριοι, λοιπόν, θα φτάσουν στο σημείο να μακαρίζουν τους Έλληνες, αφού οι εκτιμήσεις για τη χώρα μας ‘’περιορίζουν’’ την ανεργία στο 26%-29%.

Ιδού το μεγάλο άλμα που πραγματοποίησε η Ευρωζώνη τις τελευταίες εβδομάδες.

-Για την Ελλάδα χρειάστηκαν πέντε χρόνια ύφεσης και τρία χρόνια μνημονίων για να μειωθεί το ΑΕΠ κατά 20% και να φτάσει η ανεργία του 26%.

-Στην περίπτωση της Κύπρου οι διαδικασίες είναι πιο ακαριαίες. Σε δύο χρόνια μόνο το ΑΕΠ θα μειωθεί σε ποσοστό που ελάχιστα απέχει από αυτό που ‘’έχασε’’ η Ελλάδα σε πέντε χρόνια , ενώ οι επιδόσεις της στην ανεργία μάλλον θα είναι εκτός συναγωνισμού.

Για το επόμενο θύμα οι διαδικασίες θα είναι ακόμη πιο συνοπτικές. Η πείρα, βλέπεις, τώρα δίνει τους καρπούς της. Βασικές αρχές του καπιταλισμού (ιερότητα ιδιοκτησίας, απαράβατα ιδιωτικών καταθέσεων κλπ) κατάντησαν κουρελόχαρτα στην ενιαία αγορά των χαοτικών ανισοτήτων που δημιούργησαν οι συνεταίροι ηγετίσκοι της ζώνης του ευρώ. Ποιος μιλάει τώρα για ‘’σύγκλιση’’ ή ακόμη περισσότερο για ‘’Ευρώπη της αλληλεγγύης’’;

Σε αυτή την Ευρώπη ‘’σώζονται’’ οι τράπεζες, αλλά σκοτώνονται οι λαοί, με βασανιστικό τρόπο είτε ακαριαία. Η γκιλοτίνα της δημοσιονομικής πειθαρχίας θερίζει κεφάλια, αναρίθμητα κεφάλια, και ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον.

Σε αυτή την Ευρώπη οι Νοτιο-ευρωπαίοι θα πρέπει να καταλάβουν ότι τα λεφτά είναι για τους Βόρειος, στις δικές τους τράπεζες θα πρέπει να συγκεντρωθούν.

Ο δικός τους ρόλος, στη νέα τάξη πραγμάτων που διαμορφώνεται στη Γηραιά Ήπειρο, είναι να παρέχουν φτηνό εργατικό δυναμικό, εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα, χωρίς αξιώσεις, που θα εκλιπαρεί για μισθούς των 300 και 400 ευρώ.

Οι χώρες τους; Φτηνά θέρετρα για τους πλούσιους Βορειο-ευρωπαίους. Οι φυσικοί τους πόροι εκχωρημένοι στους ‘’επενδυτές’’ της νέου τύπου ανάπτυξης με ευτελές αντίτιμο. Οι υποδομές τους ενταγμένες στο αναπτυξιακό πρότυπο των μνημονίων. Τα ενεργειακά τους αποθέματα υπό ‘’ευρωπαϊκή ιδιοκτησία’’ και εκμετάλλευση.

Τη θέλουμε αυτή την Ευρώπη; Δεν τη θέλουμε. Κάτι δεν πρέπει να κάνουμε, λοιπόν; Για να μην μας σιχτιρίζουν αύριο τα παιδιά μας, για να μην μας αναθεματίζουν μεθαύριο τα εγγόνια μας. Και πρώτα από όλα, για να μην ντρεπόμαστε εμείς για τα όνειρα της νιότης μας, για τον ‘’δωσι-κωλισμό’’  της ώριμης ηλικίας μας.