Μοιράζουν ''χάντρες''- χωρίς μεταξωτές κορδέλες- στους ιθαγενείς ανέργους

Το ανακοίνωσε με το γνωστό αυτοκρατορικό του υφάκι. Κατάρτισε, λέει, ολοκληρωμένο σχέδιο δημιουργίας 700.000 θέσεων εργασίας. Και, άκουσον- άκουσον, έστειλε σημείωμα στους εκπροσώπους των δανειστών, στο οποίο επεξηγεί διεξοδικά όλα τα βήματα που απαιτείται να γίνουν ώστε να ανασχεθεί το κορυφαίο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας’’. Καθαρά πράγματα, η ενημέρωση των επικυρίαρχων προέχει και μετά μπουμπουνίζουμε τα νέα και στους ιθαγενείς.

Μόνο που ο θόρυβος που προκαλούν τέτοιου είδους ‘’ειδήσεις’’ δεν προέρχεται από ‘’θεϊκούς κεραυνούς’’, αλλά από πορδές των ηνιόχων της εξουσίας, από τον κώλο τους κατευθείαν στα μούτρα των εκατομμυρίων ανέργων τούτης της χώρας.

Τι είπε, λοιπόν, ο κ. Βενιζέλος. Με 1,3 δις ευρώ θα δημιουργήσει, λέει, 700.000 θέσεις εργασίας. Εκπληκτικό, με 1.857 ευρώ ο θαυματοποιός δημιουργεί μια θέση εργασίας, γιατί αυτό είναι το αποτέλεσμα της διαίρεσης του ‘’κονδυλίου’’ των 1,3 δις ευρώ με τις 700 χιλιάδες θέσεις εργασίας που θα πλημμυρίσουν την κοινωνία μας.

Ο συγκυβερνήτης γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένος. Αυτά τα 1,3 δις θα καταμεριστούν ως εξής:

-500 εκατομμύρια για τη στήριξη- διατήρηση 500.000 θέσεων εργασίας σε κλάδους που απειλούνται. Ολάκερα 1.000 ευρώ για κάθε θέση εργασίας (προφανώς ''ξεχνάει'' ότι οι συγκεκριμένοι κλάδοι δεν απειλούνται γιατί τους λείπει το χιλιάρικο, αλλά γιατί δεν έχουν αντικείμενο εργασίας).

-450 εκατομμύρια για τη δημιουργία 100.000 θέσεων εργασίας μέσω της τοπικής αυτοδιοίκησης αυτεπιστασίας και κοινωνικής εργασίας. 4.500 ευρώ για κάθε θέση εργασίας (πιο γαλαντόμο το ΠΑΣΟΚ με τους άρχοντες της ΤΑ).

-100 εκατομμύρια για τη δημιουργία 20.000 θέσεων εργασίας σε συνεταιριστικές εταιρείες κοινωνικής οικονομίας. 5.000 ευρώ για κάθε θέση εργασίας (αλήθεια, τι είναι αυτές οι ‘’εταιρείες κοινωνικής οικονομίας’’;).

-250 εκατομμύρια για το άνοιγμα 80.000 θέσεων για την απόκτηση εργασιακής εμπειρίας από νέους ανθρώπους. 3.125 ευρώ για κάθε θέση.

Ο τρανός πολιτικός και συνταγματολόγος βαφτίζει θέσεις εργασίας τη συμμετοχή των νέων σε σεμινάρια επιμόρφωσης (που στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν δίνουν καμία επαγγελματική διέξοδο στους συμμετέχοντες, αλλά μόνο μια ολιγόμηνη οικονομική ‘’βοήθεια’’), τα πεντάμηνα κοινωνικής εργασίας στους δήμους (με 360 ευρώ το μήνα, αν δεν κάνω λάθος), την πληρωμή μέρους του εργατικού κόστους σε κάποιες επιχειρήσεις με αντάλλαγμα να μην κάνουν απολύσεις και τη συμμετοχή σε εκείνες τις παπανδρεϊκής- φαντάζομαι- έμπνευσης συνεταιριστικές εταιρείες κοινωνικής οικονομίας.

Το κλου της υπόθεσης είναι ότι ούτε το κονδύλι του 1,3 δις έχει εξασφαλιστεί. Τα 750 εκατομμύρια ‘’προέρχονται’’ (θα προέλθουν είναι ο σωστός χρόνος) από τους πόρους του ΕΣΠΑ, που (προσέξτε το αυτό) πρέπει να μεταφερθούν από άλλο προγράμματα στο κοινωνικό ταμείο. Στο ΛΑΕΚ υπάρχουν διαθέσιμα 150 εκατομμύρια και άλλα 400 εκατομμύρια μπορούν να βρεθούν από τον αλληλόχρεο λογαριασμό του ΙΚΑ και του ΟΑΕΔ (έτσι απλά και βολικά, εκατομμύρια που προσφέρονται ως μεταξωτές κορδέλες στους ιθαγενείς ψηφοφόρους).

Μα αν είναι τόσο απλά τα πράγματα, αν με μία κίνηση και λιγότερα από 2.000 ευρώ για κάθε θέση εργασίας (κατά μέσο όρο) μπορούμε να σβήσουμε τη μισή ανεργία γιατί δεν το έκαναν τόσα χρόνια οι ‘’εθνο- σωτήρες’’;

Προφανώς δεν είναι έτσι τα πράγματα και το ξέρουν πολύ καλά οι εισπράκτορες πόρων, φόρων και τελών για τον μπεζαχτά των επικυρίαρχων δανειστών. Η ανεργία καταπολεμάται μόνο με επενδύσεις που δημιουργούν υπεραξίες (όχι με ιδιωτικοποιήσεις με αποκλειστικό στόχο το μάζεμα χρημάτων για τους δανειστές), με τζίρο στην αγορά που ανακυκλώνει το χρήμα (όχι με φοροεπιδρομές που μαζεύουν το ελάχιστο εναπομείναν χρήμα στη ‘’μαύρη τρύπα’’ των δανείων).

Η κάθε θέση εργασίας, πραγματική θέση εργασίας και όχι ‘’συμμετοχή στα σεμινάρια’’ ή ολιγόμηνη απασχόληση με (κυριολεκτικά) τρεις και εξήντα το μήνα, κοστίζει αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ σοβαρής επένδυσης που θα γεννήσει παραγωγή, τζίρο, νέο χρήμα.

Τότε προς τι οι βαρύγδουπες ανακοινώσεις; Καταρχήν οι φρούδες ελπίδες αποτελούν τροφή για το πελατειακό κράτος. Έτσι έμαθαν, έτσι συνεχίζουν να πράττουν.

Κατά δεύτερο, ποντάρουν στην απελπισία των ανέργων, για τους οποίους είναι πολύτιμα ακόμη και τα 2-3 κατοστάρικα που τους υπόσχονται ότι θα παίρνουν για λίγους μήνες.

Και το σημαντικότερο, η όλη ιστορία έχει να κάνει και με αυτό που αποκαλούμε ‘’ευημερία των αριθμών’’. Οι συμμετέχοντες σε προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και σε κοινωνική εργασία (με τρεις και εξήντα, όπως είπαμε) διαγράφονται από τις λίστες των ανέργων. Έτσι, οι ‘’σωτήρες’’ μας μπορούν να πανηγυρίσουν για τη μείωση της ανεργίας ‘’στα χαρτιά’’, να την προβάλλουν ως ‘’επιτυχία’’ του κυβερνητικού και οικονομικού τους προγράμματος, να διεκδικήσουν ‘’δια της προσφοράς ενός ξεροκόμματου’’ (και αυτού προσωρινά) στους απελπισμένους και πεινασμένους άνεργους για άλλη μια φορά την ψήφο  τους.

Το θράσος τους είναι απίστευτο και απύθμενο. Η αναλγησία τους δεν έχει όρια.

Σ.Σ. ‘’Νοιώθω σαν νταβατζής, που τέσσερα χρόνια με θρέφει με τη δουλειά της η γυναίκα μου και εγώ κάθομαι άνεργος στο σπίτι’’, άκουσα να λέει σε πρωινή εκπομπή ένας- πάνω από πενήντα χρονών- μακροχρόνια άνεργος. Ο συνάνθρωπός μας, όχι μόνο είναι άνεργος αλλά και έχασε την ιδιότητα του ‘’μακροχρόνιου ανέργου’’ (με βάση την οποία θα μπορούσε να ζητήσει να μπει στο κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ), γιατί συμμετείχε σε ‘’πρόγραμμα επανακατάρτισης’’ του ΟΑΕΔ και τώρα τρέχει και δεν φτάνει. Και το χειρότερο; Δεν έχει πληρωθεί ακόμη το πεντακοσάρικο της ‘’επανακατάρτισης’’.

Σ.Σ. Ένας άνεργος παύει να είναι άνεργος, αν την εβδομάδα που πραγματοποιείται η έρευνα εργατικού δυναμικού της ΕΛ.ΣΤΑΤ. βρεθεί να έχει δουλέψει επ’ αμοιβή έστω και μία ώρα (την εβδομάδα όχι την ημέρα) ή έχει απασχοληθεί τουλάχιστον μία ώρα σε οικογενειακή επιχείρηση.

Θαύμα! θαύμα! ''Συγκράτησαν'' την ανεργία κάτω από τα 1,3 εκατομμύρια άτομα...

Χρειάζονται άλλοι 4.465 άνεργοι για να ''πιάσουμε'' το όριο

Χάθηκαν 250.900 θέσεις εργασίας μέσα σε ένα χρόνο. Σε σχέση με το 2008 οι απώλειες ανέρχονται σε 871.700 θέσεις εργασίας. Στην πενταετία της κρίσης χάθηκε το 1/5 του συνόλου των θέσεων εργασίας. Πάνω από το 50% οι απώλειες στις κατασκευές, στο 34,5% στη μεταποίηση, στο 21,2% στο εμπόριο

Η κυβέρνηση και οι συγκυβερνώντες μπορούν τώρα να πανηγυρίσουν. Χάρη στις συντονισμένες προσπάθειές τους και στην πολιτική εθνικής σωτηρίας που εφαρμόζουν με συνέπεια- και κυρίως, με κοινωνική ευαισθησία, θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε- κατάφερε να συγκρατήσει την ανεργία σε επίπεδα κάτω του 1,3 εκατομμυρίων ατόμων το δ' τρίμηνο του 2012.
Μέγα επίτευγμα. Για να ''στρογγυλέψει'' ο αριθμός των ανέργων στα 1,3 εκατομμύρια, πρέπει να χάσουν τη δουλειά τους άλλα 4.465 άτομα, αριθμός που μπορεί να καλυφθεί σε λιγότερο από μία εβδομάδα, με τους τρελούς ρυθμούς ανάπτυξης που γνωρίζει στη μνημονιακή εποχή η ανεργία.
Μετά, δεν πρέπει να ξεχνάμε και ένα άλλο γεγονός που συνταράσσει την κοινωνία μας τις τελευταίες ημέρες και έχει σκορπίσει ρίγη ενθουσιασμού σε όλους τους ανέργους. Αναφερόμαστε στις 700.000 θέσεις εργασίας που μας ''προσφέρει'' φρεσκοψημένες και ζεστές στο πιάτο της ύφεσης το ΠΑΣΟΚ. Τόσο απλά. ''Πάρτε κόσμε'', ''έχουμε για όλους μια θέση εργασίας''. Και η ανεργία, δια μαγείας, και δια χειρός Βαγγέλη, θα πέσει αυτομάτως στο μισό και ακόμα πιο κάτω.
Τι κι αν στην αγορά δεν κινείται τίποτε. Τι κι αν τα μαγαζιά κλείνου κατά χιλιάδες ή φυτοζωούν χωρίς τζίρο και πελάτες. Τι κι αν η βιομηχανική παραγωγή έχει υποχώρησει σε επίπεδα 20 χρόνων πριν και η αγοραστική δύναμη στην εποχή ττων αρχών της δεκαετίας του '80. Εμεις ''μοιράζουμε θέσεις εργασίας''. Άλλωστε δεν κοστίζουν τίποτε, στα λόγια.
Ντροπή τους, παίζουν με τον πόνο εκατομμυρίων συνανθρώπων μας, τάζουν χάντρες στους ιθαγενείς και κουνούν επιτιμητικά το δάχτυλο σε όποιον ''τολμήσει'' να αμφισβητήσει τις συνταγές και τα λεγόμενά τους. Και αν επιμένει, ε, τότε υπάρχει και ηυπηρεσία ''Προστασίας του Πολίτη'' (έτσι λέγεται πια ο κρατικός ξυλοδαρμός αυτών που ''δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις'').
Κοιτάζοντας τα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. για την ανεργία, μου έρχονται στο μυαλό οι ατέλειωτες συναντήσεις των συν-αρχηγών της τρι-κούβερτης κυβέρνησης. Τα λόγια συμπαθείας και κατανόησης προς τους απελπισμένους συμπολίτες μας, οι ξένοι επενδυτές που όλο έρχονται και ποτέ δεν φτάνουν, η ανάπτυξη που πάντα είναι ''επί θύραις''. Α, και τα ''χαράτσια'', που λενε επιβάλλει η ''κακή'' η τρόικα να συνεχιστεί η είσπραξή τους από τη ΔΕΗ. τι κι αν πριν ένα μήνα (στις 13-14 Φλεβάρη) στα ΜΜΕ έπαιζε η είδηση ότι η κυβέρνηση επεξεργάζεται ένα εναλλακτικό σενάριο να συνεχίσει η είσπραξη του χαρατσιού από τη ΔΕΗ.
Μας θεωρούν μωρούς και ψάρια σε ότι αφορά τη μνήμη μας. ''Ποιος θα θυμάται, λένε, τι λέγαμε-ή τι διαρρέαμε- πριν ένα μήνα. Να τα φορτώσουμε όλα στην τρόικα, να το παίξουμε κι εμείς λίγο ζόρικοι και καθαρίσαμε''. Όμως, πάντα κάποιοι θα θυμούνται...

Οι άνεργοι, λοιπόν, είναι κατά 4.465 άτομα λιγότεροι από 1,3 εκατομμύρια άτομα. Επίτευγμα; Ίσως για την κυβέρνηση που διαθέτουμε. Το 26% των εργαζομένων είναι άνεργοι. Δηλαδή κάτι παραπάνω από 1 στους 4. Θα μας πάρει κάποιους μήνες μέχρι να φτάσουμε την αναλογία στο 1 προς 3. Επίτευμα κι αυτό; Ναι, Κι ο Βενιζέλος ρίχνει ήδη στο τραπέζι εφτά εκατοσταριές χιλιάδες θέσεις εργασίας. Από το μανίκι του τις έβγαλε; Και τι έκανε τόσο καιρό; Μάλλον περίμενε να φτάσει η ανεργία στο απροχώρητο, να την τσακίσει μετά με μια γροθιά, ώστε να προβάλλει σε όλη του τη μεγαλοπρεπεια το μεγαλείο του ανδρός.

Αίφνης, μου έρχονται στο νου και οι παραινέσεις του πρωθυπουργού προς τους υπουργούς του. ''Ξεχάστε στις αργίες'', τους έλεγε λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Από το Σεπτέμβριο, ακόμη, έδινε ο ίδιος το καλό παράδειγμα, αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες από τη ζωή του στην εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Κι όχι μόνο ''έσβηνε'' τις μέρες της σχόλης του, αλλά καλούσε και τις κάμερες για να απαθανατίσουν τη θυσία του. Ήταν ένα σαββατιάτικο μεσημέρι, όταν ο πρωθυπουργός έμπαινε στο Μέγαρο Μαξίμου και κοντοστάθηκε για να απαντήσει στην εξής ερώτηση του περιδεούς δημοσιογράφου: ''Κύριε πρόεδρε, Σάββατο μεσημέρι στο γραφείο σας;;''.
''Δεν υπάρχουν Σάββατα. Υπάρχει πολύ δουλειά και λίγος χρόνος...''
Ιστορική δήλωση. Μνημείο των θυσιών που υφίσταται ο πρωθυπουργός μιας καθημαγμένης χώρας. Θυσιάζει ακόμη και τα Σάββατά του για να τη σώσει.
Μετά από δεκαετίες, όταν οι ιστορικοί θα γράφουν τις μονογραφίες τους για τη μεγάλη κρίση των μνημονίων, σίγουρα θα καταχωρούν σε περίοπτη θέση τη δήλωση αυτή, ως δείγμα της αυτοθυσίας του συγκεκριμένου πρωθυπουργού, ως παράδειγμα προς μίμηση  για τους πολιτικούς ηγέτες του μέλλοντος.

Ξανακοιτάζω την ανακοίνωση της ΕΛ.ΣΤΑΤ. Στους πίνακες διαβάζω ότι η ανεγία στους νέους 15-24 ετών φθάνει το 57,8%. Και λίγο παρακάτω, στα ψιλά, το αντίστοιχο ποσοστό στις γυναίκες αυτής της ηλικακής ομάδας σκαρφαλώνει στο 65%.
Να δούμε και μερικά ακόμη στοιχεία που περιλαμβάνονται στα ψιλά, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μετατρέψουμε τα ποσοστά σε αριθμούς. Όχι απλούς αριθμούς, αριθμούς που ο καθένας τους περικλείει ένα άνθρωπο, μια τραγωδία, ένα ''καμένο όνειρο'', το ψωμί που λείπει από χιλιάδες τραπέζια ελληνικών οικογενείων, σκοτεινά χωρίς ηλεκτρικό σπίτια, κρύα διαμερίσματα, υποσιτιζόμενα παιδιά, εκατοντάδες ράτζα στα νοσοκομεία και.... και...
Έχουμε και λέμε, λοιπόν (διαβάζουμε από την ανακοίνωση της ΕΛ.ΣΤΑΤ.):
-''Το ποσοστό των ''νέων ανέργων'', δηλαδή των ανέργων που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στο παρελθόν, ανέρχεται στο 24% του συνόλου των ανέργων''. Δηλαδή, σε πάνω από 310.000 δικούς μας ανθρώπους δεν δόθηκε ποτέ η ευκαρία να κάνουν ένα μεροκάματο, έστω και κακοπληρωμένο, να δοκιμάσουν τις ικανότητές τους, να γευτούν την ικανοποίηση ότι έβαλαν στην τσέπη τους μερικά ευρώ που τα έβγαλαν οι ίδιοι από τη δουλειά τους.
-''Οι μακροχρόνια άνεργοι (αυτοί που αναζητούν από 12 μήνες και άνω εργασία, ανεξάρτητα αν είναι ''νέοι'' ή παλαιοί άνεργοι''), αποτελούν το 65,3% του συνόλου''. Το ''ψυχρό'' ποσοστό 65,3% αντιστοιχεί σε περίπου 850.000 ανθρώπους. Πρακτικά αυτοί οι άνθρωποι έχουν αποκλειστεί από την αγορά εργασίας και μάλλον οι 700.000 θέσεις εργασίας που έβγαλε από το μανίκι του ο Βενιζέλος, τους φαντάζει ως λεπίδι που ξύνει τις κακοφορμισμένες πληγές τους.

Αξίζει και μία ματιά στις κλαδική διάρθωση της ανεργίας:
-Στη μεταποίηση τον τελευταίο χρόνο (σύγκριση δ' τριμήνου 2012 με δ' τρίμηο 2011) χάθηκαν 38.300 θέσεις εργασίας, το 9,9% του συνόλου των θέσεων εργασίας του κλάδου.
-Στις κατασκευές χάθηκαν 22.200 θέσεις εργασάις, το 9,8% του συνόλου.
-Στις μεταφορές οι απώλειες ανήλθαν σε 13.900 θέσεις εργασίας, το 7,2% του συνόλου.
-Στο εμπόριο χάθηκαν 66.400 θέσεις ανεργίας, το 9,2% του συνόλου.
-Στον κλάδο ''χρηματοπιστωτικές και ασφαλιστές δραστηριότητες'' η απασχόληση μειώθηκε κατά 13.300 θέσεις εργασίας, 11,4% του συνόλου.
-Στον κλάδο ''διοικητικές και υποστηρικτικές δραστηρίοτητες'' εξαφανίστηκαν 9.100 θέσεις εργασίας, το 12,7% του συνόλου.
-Στην εκπαίδευση η απασχόληση μειώθηκε κατά 23.400 θέσεις εργασίας, το 7,7% του συνόλου.
-Στον κλάδο ''τέχνες, διασκέδαση και ψυχαγωγία'' χάθηκαν 6.700 θέσεις εργασίας, το 14,3% του συνόλου, κλπ.
Όλα αυτά μόλις σε ένα χρόνο. Γιατί τα στοιχεία είναι κάτι παραπάνω από σοκαριστικά όταν επεκτείνονται σε βάθος πενταετίας. Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, τη σύγκριση του δ' τριμήνου του 2012 με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2008, όταν η κρίση μόλις άρχισε να γίνεται αντιληπτή στη χώρα μας.

Το διάστημα αυτό χάθηκαν 871.700 θέσεις εργασίας, το 19,1% του συνόλου.Οι απώλειες σε ορισμένους κλάδους είναι οι εξής:
-Κατασκευές, 199.300 θέσεις εργασίας, 51,5% του συνόλου.
-Μεταποίηση, 183.900 θέσεις εργασίας, 34,5% του συνόλου.
-Εμπόριο, 177.000 θέσεις εργασίας, 21,2% του συνόλου.
-Τουρισμός, εστίαση, 44.800 θέσεις εργασίας, 14,6% του συνόλου.
-Μεταφορές, 35.900 θέσεις εργασίας, 16,7% του συνόλου.
-Γεωργία 31.400 θέσεις εργασίας, το 6,1% του συνόλου.
-Εκπαίδευση, 42.700 θέσεις εργασίας, 13,2% του συνόλου.
Ακόμη και στον τομέα της υγείας οι θέσεις απασχόλησης μειώθηκαν κατά 6.000, αριθμός που αντιστοιχεί στο 2,6% του συνόλου του κλάδου.

 

 

Η ουσία είναι μία και ο ...μπακλαβάς γωνία

 

Η ''μπακλαβαδοποίηση'', όταν περιορίζεται στα γλυκά ταψιού, αποτελεί ένα ''σοφό'' μέτρο διαχείρισης μιας ''θάλασσας'' θερμίδων και σακχάρων. Όταν όμως εφαρμόζεται στο κοινωνικό γίγνεσθαι, στο μόνο που στοχεύουν οι έχοντες το μαχαίρι του τεμαχισμού, είναι να κρύψουν το όλον πίσω από το μερικό, να τεμαχίσουν το ''καρβέλι της ύφεσης'' σε ψιλές- ψιλές φέτες και κάθε φορά να δίνουν μόνο μια τέτοια φετούλα στους πολίτες.
Εντελώς πρόσφατα γίναμε μάρτυρες μιας ακόμη πιο προωθημένης απόπειρας σερβιρίσματος ενός συγκεκριμένου κομματιού ''μπακλαβά'' από το μεγάλο ταψί της ύφεσης. Γέλαγαν μέχρι τα αυτιά οι κυβερνητικοί ''ενημερωτές'', όταν μας ''μπουμπούνιζαν'' την είδηση ότι οι απασχολούμενοι το Δεκέμβριο αυξήθηκαν κατά 40.000 άτομα σε σχέση με το Νοέμβριο. Κάποιοι επιχείρησαν- με δειλό τρόπο, είναι αλήθεια- να παρουσιάσουν το γεγονός ως ''ένδειξη ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει στο πρόβλημα της ανεργίας''.
Εμείς, απλά θα τους λέγαμε ότι τι πιο φυσικό από το να επιστρατευτούν από ορισμένες επιχειρήσεις κάποιοι επί προθεσμία- και υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης (σε βαθμό ''χαρτζιλικιού'')- απασχολούμενοι για τις ανάγκες των ημερών των γιορτών. Ή ακόμη και τα μέλη των οικογενειών τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ''απασχολούμενοι'' θεωρούνται για τη Στατιστική Υπηρεσία όσοι έχουν εργαστεί έστω και μία ώρα την εβδομάδα που πραγματοποιήθηκε η σχετική έρευνα.
Και, βεβαίως- βεβαίως, θα τους υπενθυμίζαμε ότι τον ίδιο Δεκέμβριο οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 4.584 άτομα σε σχέση με το Νοέμβριο, ενώ σε σχέση με ένα χρόνο πριν ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 263.596 άτομα και ο αριθμός των οικονομικά ενεργών μειώθηκε κατά 208.953 άτομα.
Οι- συγκρατημένες- θριαμβολογίες για την αύξηση της απασχόλησης το Δεκέμβριο, μοιάζουν σαν να αποπειράται κάποιος να σκίσει τα σκοτάδια μιας σκοτεινής χειμωνιάτικης νύχτας με το φως μιας πυγολαμπίδας, της γνωστής σε όλους κωλοφωτιάς.
Το παζλ της ''μπακλαβαδοποίσης'' σε ταψί 42 δισ ευρώ.
Ας επιστρέψουμε όμως στην ''μπακλαβαδοποίηση'' των επιπτώσεων της ύφεσης. Τα στοιχεία που δημοσιοποιεί η ΕΛ.ΣΤΑΤ. είναι μηνιαία ή τριμηνιαία, ενώ η σύγκριση γίνεται με τον προηγούμενο μήνα ή τρίμηνο, καθώς και με το αντίστοιχο διάστημα του προηγούμενου χρόνου. Οι ''ενημερωτές'' περιορίζονται συνήθως στην αναμετάδοση αυτών των στοιχείων, και πολύ σπάνια επιχειρεί κάποιος να ενημερώσει για αυτό που αποκαλούμε ''σωρευτικές επιπτώσεις'' για συγκεκριμένο- μεγαλύτερο του έτους- χρονικό διάστημα, και εν προκειμένω από την αρχή της κρίσης.
Ακούσαμε, για παράδειγμα, ότι το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε το δ' τρίμηνο του 2012 κατά 5,7%. Πολύ λιγότερο ακούστηκε ότι στο σύνολο του 2012 η ύφεση ''κάθισε'' στο -6,4%. Και σχεδόν καθόλου ότι ξεπέρασε την πρόβλεψη για -6,1%.
Επανενώνοντας τα κομμάτια του ''μπακλαβά'' και φτάνοντας μέχρι την αρχή της κρίσης, η εικόνα του ταψιού της κρίσης που σχηματίζεται μπρος στα μάτια μας είναι κάτι παραπάνω από εφιαλτική. Έχουμε και λέμε, λοιπόν, αφού επισημάνουμε ότι όλα τα στοιχεία που αναφέρουμε τα αντλούμε από τις ανακοινώσεις της ΕΛ.ΣΤΑΤ. :
-Το 2008, όταν η πολιτική ηγεσία του τόπου μας έλεγε ότι ''η κρίση δεν αγγίζει την Ελλάδα'', το ΑΕΠ της χώρας είχε διαμορφωθεί σε 210,44 δις ευρώ, σε σταθερές τιμές του 2005.
-Το 2012, περιορίστηκε σε 168,5 δις ευρώ.
Δηλαδή, μέσα σε μια τετραετία ''χάθηκαν'' 42 δις ευρώ εθνικού πλούτου, ποσό που αντιστοιχεί σε απώλειες της τάξης του 20%, κάτι που δεν έχει προηγούμενο στη μεταπολεμική παγκόσμια ιστορία.
Και μια σημαντική παρατήρηση, ενδεικτική των καταστροφικών επιπτώσεων του μνημονίου. Από το σύνολο των 42 δις τα 25,2 δις, δηλαδή πάνω από το 60% του συνόλου, ''χάθηκαν'' την μετά μνημόνιο διετία 2011-2012.
Εφαρμόζοντας την ίδια μέθοδο των σωρευτικών επιπτώσεων και στο μέγα πρόβλημα της ανεργίας, σχηματίζεται η εξής εικόνα:
-Ο αριθμός των ανέργων από 422.868 άτομα το Δεκέμβριο του 2008, εκτοξεύτηκε σε 1.321.236 άτομα το Δεκέμβριο του 2012.
Δηλαδή, την τελευταία τετραετία οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 898.368 άτομα, ή ποσοστό 212%. Το ''μερίδιο'' την μνημονιακής διετίας 2011-2012 ανέρχεται σε 597.167 ανέργους, δηλαδή το 67% του συνόλου.
''Λογαριασμοί νοικοκυριών και μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που εξυπηρετούν τα νοικοκυριά'', είναι ο- μάλλον ακατανόητος για τους πολλούς- τίτλος μιας ενότητας πολύ σημαντικών στοιχείων της ΕΛ.ΣΤΑΤ. Με απλά λόγια, τα στοιχεία αυτά αφορούν την οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών. Ιδού και σε αυτό το πεδίο οι σωρευτικές επιπτώσεις της ύφεσης (τα στοιχεία στην περίπτωση αυτή αφορούν το εννιάμηνο Ιανουαρίου- Σεπτεμβρίου, καθώς δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμη τα στοιχεία του δ' τριμήνου για να έχουμε μια συνολική εικόνα του 2012).
-Το διάστημα 2008-2012 (η συνένωση του ''μπακλαβά'' των τριμήνων έγινε από εμάς), το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 25,2 ευρώ. Η μείωση αντιστοιχεί στο 20,6% του διαθέσιμου εισοδήματος του εννιαμήνου του 2008.
-Το ίδιο διάστημα τα εισοδήματα εξαρτημένης εργασίας μειώθηκαν κατά 13,75 δις ευρώ (-22,8%), οι κοινωνικές παροχές κατά 4,16 δις ευρώ (-8,7%) και η τελική καταναλωτική δαπάνη κατά 15,84 δις ευρώ (-12,9%).
-Οι φόροι, παρά την κάθετη πτώση των εισοδημάτων, όχι μόνο δεν μειώθηκαν, αλλά και κατέγραψαν αύξηση 120 εκατομμυρίων ευρώ (1,4%).
Σε ό,τι αφορά τους φόρους, πιο ενδεικτική του πρεσαρίσματος που υφίστανται οι πολίτες, είναι η σύγκριση του 2012 σε σχέση με το 2011. Το 2012, λοιπόν, οι φόροι αυξήθηκαν κατά 1,38 δις ευρώ ή σε ποσοστό 18,5%. Από την άλλη πλευρά, τον τελευταίο χρόνο μειώθηκαν τα εισοδήματα από εξαρτημένη εργασία κατά 6,44 δις ευρώ (-12,2%), οι κοινωνικές παροχές κατά 3,05 δις ευρώ (-6,5%) και τα διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών κατά 10,32 δις ευρώ (-9,6%).
Να περάσουμε τώρα στη ''βαριά βιομηχανία'' του ελληνικής οικονομίας, τον τουρισμό;. Το 2012 οι δείκτης κύκλου εργασιών του κλάδου (κατάλυμα, εστίαση) μειώθηκε κατά 17,2% σε σχέση με το 2011. Σωρευτικά, σε σχέση με το 2008, οι απώλειες φθάνουν το 36%, ενώ σε σταθερές τιμές ο τζίρος του 2012 αντιστοιχεί μόλις το 72,9% του τζίρου που είχε πραγματοποιήσει ο κλάδος το 2005.
Στον τομέα των χερσαίων μεταφορών οι επιπτώσεις της κρίσης είναι ακόμη βαρύτερες. Το 2012 σε σχέση με το 2008 ο κύκλος εργασιών του κλάδου κατέγραψε πτώση της τάξης του 46,7% . Στον κλάδο logistics το ποσοστό πτώσης την ίδια περίοδο φθάνει το 46,9% , ενώ στα ταξιδιωτικά πρακτορεία και στα γραφεία οργανωμένων ταξιδιών το αντίστοιχο ποσοστό είναι 67,8%!
Η κοινωνική εξαθλίωση καθρεφτίζεται στο λιανικό εμπόριο.
Αφήσαμε τελευταίο το λιανικό εμπόριο, γιατί είναι ο κλάδος όπου αποτυπώνονται με τον πιο δραματικό- για τα νοικοκυριά- τρόπο οι επιπτώσεις της καθίζησης των εισοδημάτων και της αδιέξοδης πολιτικής των χαρατσιών, των ''τελών αλληλεγγύης'' (προς ποιον;)της ανεργίας, της απλήρωτης εργασίας και της υποαπασχόλησης.
Ο καταναλωτής μπορεί να ''ξεχάσει'' τις βραδινές εξόδους της οικογένειας, μπορεί να διαγράφει από το λεξιλόγιό του τη λέξη ''τουρισμός'', μπορεί ''να κόψει' 'τις μετακινήσεις του, αλλά οι καθημερινές δαπάνες για τη σίτιση και τις ανάγκες του νοικοκυριού δεν γίνεται να μηδενιστούν. Και όταν μηδενίζονται- λόγω μηδενικών εισοδημάτων- τότε μιλάμε πλέον για ''απόλυτη φτώχεια'' και κοινωνική εξαθλίωση.
''Σωρεύοντας'' και την περίπτωση αυτή τις επιπτώσεις της μνημονιακής ύφεσης, διαπιστώνουμε αμέσως ότι την τελευταία τετραετία πάνω από το 1/3 των λιανικών πωλήσεων χάθηκαν στα απύθμενο πηγάδι, μέσα στο οποίο συντελείται η ''σωτηρία'' της χώρας.
Το 2012, σε σύγκριση με το 2008, ο όγκος λιανικών πωλήσεων (στο λιανικό εμπόριο κάτι αντίστοιχο με τον όρο ''σταθερές τιμές'') μειώθηκε κατά 34,5%, με το ρεκόρ ''κατρακύλα' να τον κατέχει ο υπερ-ελαστικός κλάδος των καυσίμων και λιπαντικών αυτοκινήτων (-53,8%) και τα καταστήματα επίπλων, ηλεκτρικών ειδών και οικιακού εξοπλισμού να ακολουθούν σε μικρή απόσταση (-47,8%).
Ενδεικτικό της ''στενότητας'' των νοικοκυριών και του ''πρεσαρίσματος'' που δέχονται οι λιανεμπορικές επιχειρήσεις, είναι το γεγονός ότι στον πλέον ανελαστικό κλάδο των σούπερ μάρκετ (τρόφιμα και προϊόντα νοικοκυριού άμεσης κατανάλωσης) οι πωλήσεις μειώθηκαν κατά 21,3%, δηλαδή οι περικοπές υπερέβησαν το 1/5. Στην πιο ''ελαστική'' αγορά της ένδυσης και υπόδησης, η πτώση είναι διπλάσια και φθάνει το 42,2%.
Και ακόμη παραπέρα:
-Το 2012 ο όγκος των λιανικών πωλήσεων αντιστοιχούσε μόλις στο 73,9% του αντίστοιχου μεγέθους του 2005, δηλαδή η συρρίκνωση ξεπερνά το ¼ των προ οκταετίας πωλήσεων.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι το 2000 ο αντίστοιχος δείκτης ήταν 80,3%, δηλαδή περίπου 6,5 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερος από το 2012.
Με απλά λόγια, οι λιανικές πωλήσεις έχουν υποχωρήσει πλέον σε επίπεδα ανάλογα του προηγούμενου αιώνα, της δεκαετίας του '90. Όπως και η απασχόληση στο εμπόριο, άλλωστε, που είναι χαμηλότερη από ότι το 1998.

Χυδαία νταηλίκια, χυδαίων πολιτικάντηδων της- δικής μας- ''συμφοράς''

Η ‘’επιείκεια’’ είναι το γνώρισμα που χαρακτηρίζει τον κυβερνητικό μας εκπρόσωπο, τον Σίμο, ντε, τον Κεδίκογλου. Στάζει μέλι το στόμα του, αποπνέει μεγαλοθυμία για τους αντιπάλους του, πολιτικούς ή μη. Και προπαντός, συγκλονίζεται- και δεν το κρύβει- για τις τραγωδίες που συντελούνται καθημερινά γύρω μας. Πονά κι αυτός για τα θύματα του μεγάλου μνημονιακού λιμού (ή μήπως, λοιμού), θλίβεται για τα δεινά του ελληνικού λαού, δεν φείδεται λόγων και εκφράσεων συμπαθείας, όπως άλλωστε και όλοι οι συγκυβερνώντες και συμψηφίσαντες τους νόμους των οδυνών (των οδυνών όχι της γέννησης μιας καινούργιας ζωής, αλλά του θανάτου κάθε ελπίδας και του οδυρμού ενός ολόκληρου λαού που ψυχορραγεί καθώς κατατεμαχίζεται δίχως αναισθητικό στο κρεβάτι της προκρούστειας σωτηρίας του).

‘’Οργίζεται’’ ο ατσαλάκωτος εκπρόσωπος. Αλλά- όλα κι όλα- η οργή του δεν τον κάνει να ξεχάσει να δέσει σωστά τον κόμπο της γραβάτας του. Διαγωγή κοσμιοτάτη, την ώρα που χρεώνει όλους τους άλλους- τους ‘’απέκειδες’’ που θα λέγανε και οι πατρινοί- με διαγωγή κοσμία.

Αλλά ο κύριος εκπρόσωπος δεν είναι από την Πάτρα. Όμως, ‘’απέκειδες’’- τουτέστιν ‘’εκείθεν του καναλιού’’- είναι και οι δικοί του ψηφοφόροι, της Εύβοιας, που τούτες τις μέρες κλαίνε, αντάμα με ‘’απέκειδες’’ πολιτικά συμπατριώτες τους, το δικό τους παιδί που δηλητηριάστηκε από το δηλητήριο του μνημονιακού μονοξειδίου.

Κύριε εκπρόσωπε, να πας να πεις αυτά τα περί ‘’επιεικώς εξαιρετικά θλιβερής προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά το τραγικό δυστύχημα των δύο νέων στη Λάρισα’’, εκείθεν της Μεγάλης Γέφυρας μετά το τσιμεντάδικο. Στη Χαλκίδα που θρηνεί, σε κάποια από τα κοντινά χωριά, όπου συγγενείς και συν-άνθρωποι του παλικαριού οδύρονται, αλλά και συσσωρεύουν οργή. Πολλή οργή, κύριε εκπρόσωπε. Οργή που θα γίνει καυτερή λάβα, που θα κάψει στο πέρασμά της τους λωποδύτες και τους εποχούμενους- τσαμπατζιστί, που θα έλεγε και ο Σημίτης- της εξουσίας. Της άνομης, αλλά προπαντός ανήθικης εξουσίας σας.

‘’Κλαίω όλη μέρα σήμερα’’, μου είπε στο τηλέφωνο η γραία μάνα μου. Δεν γνωρίζει τα παιδιά, αλλά είναι δικά της παιδιά, γιατί είναι μάνα. Γιατί πούλησε το μεδούλι των οστών της- όχι την  καρδιά και την ψυχή της, κύριε εκπρόσωπε- για να αναστήσει τα δικά της παιδιά. Γιατί τρέμει σήμερα για τα εγγόνια της, που βολοδέρνουν στις λεωφόρους του μνημονιακού μέλλοντος που με πλήρη συνείδηση χτίζετε σε τούτο τον τόπο. Παρά  τη ‘’λύπη’’ σας., παρά την ‘’κατανόησή’’ σας, παρά τη ‘’συμπαράστασή’’ σας στους πένητες και πεινασμένους.

Στη μάνα μου να πας να μιλήσεις για ‘’λαϊκισμό’’. Στη γιαγιά των παιδιών μας, που όταν της ανακοινώσατε ότι της κόβετε το ‘’δώρο’’ από τη σύνταξη του ΟΓΑ- σύνταξη, κύριε εκπρόσωπε, όχι επίδομα, πλήρωσε εισφορές για να την πάρει- το μόνο που βρήκε να πει ήταν: ‘’και τώρα πως θα χαρτζιλικώνω τα εγγόνια μου στις γιορτές; Βλέπεις, το ‘’δώρο’’ της σύνταξής της ήταν το δικό της ‘’δώρο’’ στα εγγόνια της. Ήταν η χαρά της, να τους μοιράζει από ένα πενηντάρικο κάθε Χριστούγεννα και από ένα εικοσάρικο κάθε Πάσχα και καλοκαίρι που τα έβλεπε.

Κι αυτή τη χαρά της την στερήσατε, κύριε εκπρόσωπε. Για ‘’να σωθεί η χώρα’’, για να μην πειραχτούν οι ομοτράπεζοι και συναγελαζόμενοι γύρω από τον μπεζαχτά της εξουσίας.

Ο γέρος μου δεν κλαίει, κύριε εκπρόσωπε. Χαμένος στο πέλαγος της γεροντικής του άνοιας, κληρονομιά των υπερβαρέων ενσήμων του στις γαλαρίες- πρέπει να έχεις ακουστά, εκεί στο Μαντούδι βρίσκονταν, στην εκλογική σου περιφέρεια. Δεν κλαίει, αλλά απορεί. Απορεί για όσα του βομβαρδίζουν το αδύναμο μυαλό του, για την ύπουλη ησυχία που έχει πλακώσει το χωριό, για τα παιδιά που φεύγουν, αλλά και δεν έρχονται ούτε στις γιορτές γιατί- λένε- η βενζίνη κοστίζει. Και οργίζεται για την αδυναμία του, που είναι γέροντας και δεν μπορεί να βοηθήσει. Καμιά φορά μονάχα, σηκώνει απειλητικά το μπαστούνι του σημαδεύοντας την τηλεόραση, αλλά ως εκεί. Υποοξυγονωμένος κοιμάται στην καρέκλα του, υπό τον ήχο των παιάνων των πρετεντερο- καψήδων αναλυτών του τρόμου και της υποταγής.

‘’Αγάντα, γέρο, μη πεθάνεις τώρα, η σύνταξή σου είναι πολύτιμη’’, μουρμουρίζει καμιά φορά. Μια σύνταξη των 600 ευρώ- δεν δικαιούται ΕΚΑΣ- ‘’κερδισμένη’’ σε εκείνες τις γαλαρίες του Μαντουδιού, κύριε εκπρόσωπε, μα και σε πιο μακρινές στις χώρες- σωτήρες του Βορρά.

Τα άλλα δεν τον αφορούν πλέον. Η γριά του φροντίζει για τα υπόλοιπα. Για το ψωμί, το λιγοστό φαϊ, τους λογαριασμούς και τα χαράτσια. Αλλά και για το τσίπουρο, που πρέπει πάντα να υπάρχει στο σπίτι. Για να τρατάρει τον ταχυδρόμο που φέρνει κάθε μήνα τη σύνταξη στο σπίτι.

‘’Λαϊκιστής’’ και ο γέρος μου, κύριε εκπρόσωπε. Τον τιμωρήσατε, κόβοντάς του το ‘’δώρο’’ και αυξάνοντας τη συμμετοχή του στη φιάλη οξυγόνου που χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει. Που πλέον χρειάζεται πολλές υπογραφές κάθε τόσο για να συνεχίσει να την προμηθεύεται, έστω και πληρώνοντάς την ακριβότερα.

Α, και κάτι άλλο. Η θητεία του αγροτικού γιατρού έληξε πριν αρκετό καιρό και τώρα οι γερόντοι μας τρέχουν στο Ξηροχώρι, κύριε εκπρόσωπε- το ξέρεις το Ξηροχώρι, έτσι δεν είναι; ξέρεις και το λυμφατικό Κέντρο Υγείας που λειτουργεί (τρόπος του λέγειν) εκεί, πάνω από 130 χιλιόμετρα μακριά από το… κοντινότερο νοσοκομείο της Χαλκίδας- πληρώνουν στους ιδιώτες γιατρούς για να γράφουν τα φάρμακά τους. Με αυτό τον τρόπο μειώνονται και οι δαπάνες για την υγεία, ίσως και το όφελος να είναι μεγαλύτερο, αν αρχίσουν να ξεκληρίζονται οι γέροντές μας.

Ξεστράτισε το μυαλό μου, κύριε εκπρόσωπε. Οι αναθυμιάσεις του μαγκαλιού της ανέχειας, βλέπεις. Είμαι λαϊκιστής, ναι. Είμαι αγανακτισμένος, ναι. Είμαι θυμωμένος, ναι. Γιατί, όχι, δεν τα φάγαμε μαζί. Δεν καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι, κύριε. Δεν είχα την ‘’τύχη’’ να είμαι γόνος ‘’ανδρών οικονομικά επιφανών’’, μηδέ ηθικά λαμογιών. Δεν ζεστάθηκα σε κανένα προγονικό πολιτικό τζάκι.

Και είμαι συγκλονισμένος. Ναι, είμαι, όπως όλος ο ελληνικός λαός. Όμως, εσείς, οι πολιτικοί του ορθού γραβάτινου κόμπου και του ατσαλάκωτου κουστουμιού δεν είστε συγκλονισμένοι. Ψεύδεστε. Γιατί ο συγκλονισμένος πολιτικός, ένα μόνο τρόπο έχει για να αποδείξει την αλήθεια του συγκλονισμού του. Να παραιτηθεί, να τσακιστεί και να αδειάσει τη γωνιά στην οποία καλοκάθεται. Όλα τα άλλα είναι ‘’τσάμπα μαγκιές’’ και νταηλίκια ‘’παλιάς κοπής’’.

Ο αγώνας αρχίζει από την καθημερινή πάλη για το ψωμί, τα μεροκάματα, τα φάρμακα

‘’Η καθημερινή πάλη για να μην τσακιστεί ο λαός κάτω από την πείνα, την αρρώστια και τις υλικές στερήσεις. Όταν αφήσεις το λαό να πεθάνει στους δρόμους, να κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά, και λες έπειτα πως θα κάνεις «στον κατάλληλο καιρό» εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι το ίδιο σα να λες, πως θα βάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει.

Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, λοιπόν, αρχίζει, από την καθημερινή πάλη για το ψωμί, το συσσίτιο, για τα μεροκάματα, για τα φάρμακα, ενάντια στην εξαθλίωση του λαού και τη λιμοκτονία του’’.

Οι αράδες αυτές γράφηκαν από το Δημήτρη Γληνό το 1942, δηλαδή πριν 71 χρόνια, αλλά τηρουμένων των αναλογιών, μοιάζουν τόσο επίκαιρες στη σημερινή τραγική κατάσταση που βιώνει ο λαός μας.

Μπορεί, όπως λένε πολλοί, η ιστορία να μην επαναλαμβάνεται, ή ‘’να επαναλαμβάνεται ως φάρσα’’, αλλά σίγουρα η ιστορική μνήμη είναι μια απύθμενη δεξαμενή, μέσα από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε πολύτιμη πείρα από το χθες για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του σήμερα και του αύριο.

Εν έτι 1942, λοιπόν, ο Δημήτρης Γληνός, αυτός ο λαμπρός διανοητής και δάσκαλος του περασμένου αιώνα, στο κείμενό του ‘’Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο’’, θέτει ως πρωταρχικό σκοπό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα την εξασφάλιση της επιβίωσης του ελληνικού λαού. Πρώτα το ψωμί του λαού, τα μεροκάματα, το συσσίτιο, η υγεία και μετά η παθητική αντίσταση, η απείθεια στον κατακτητή, η ένοπλη αντίσταση. Για τον απλούστερο λόγο, ότι ένας λαός για να αντισταθεί, πρέπει να παραμείνει ζωντανός. Οι νεκροί δεν αγωνίζονται, οι εξαθλιωμένοι δεν κάνουν επαναστάσεις, παρά εκπίπτουν στο επίπεδο του ζώου, που το μόνο που γυρεύει- έναντι οποιουδήποτε τιμήματος- είναι λίγη τροφή.

Απλά πράγματα, που σήμερα φαίνεται να τα έχουν ξεχάσει μεγάλα τμήματα της Αριστεράς, είτε ομφαλοσκοπώντας είτε επαγγελλόμενα μια ‘’καθαρή’’ επανάσταση και παραπέμποντας τη λύση των προβλημάτων μας- τη ριζική λύση- σε μια μελλοντική μη καπιταλιστική κοινωνία. Η πικρή πραγματικότητα, όμως, μας υπενθυμίζει καθημερινά ότι γίνεται όλο πιο δυσεύρετο είδος το γάλα των παιδιών μας και όλο και πιο πολύ ‘’είδος σε ανεπάρκεια’’ το μεροκάματο, όχι το αξιοπρεπές μεροκάματο, αλλά το μεροκάματο του τρόμου, της ντροπής, του κακοπληρωμένου και συχνά του απλήρωτου.

Τότε το ΕΑΜ μεγαλούργησε. Σήμερα η ‘’καθαρή’’ Αριστερά, η άτεγκτη στο ταξικό της καθήκον, κινείται στα όρια της πολιτικής επιβίωσης, δίνοντας μάχες χαρακωμάτων και εκτοξεύοντας επιχειρήματα που μας παραπέμπουν στο μετεμφυλιοπολεμικό ‘’τι Πλαστήρας τι Παπάγος’’.

Αλλά και η ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΜ, μας δίνει και σήμερα μαθήματα πολιτικής ωριμότητας και υπευθυνότητας. ‘’Προκειμένου να γίνει δεκτή εις το ΕΑΜ οιαδήποτε οργάνωσις, τονίζεται στη διακήρυξη, δεν εξετάζεται το παρελθόν ή αι αντιλήψεις των σχετικώς με την μελλοντικήν ανασυγκρότησιν της ελευθέρας και ανεξαρτήτου Ελλάδος, αλλά η πίστις των εις την ανάγκην του Εθνικού Απελευθερωτικού Αγώνος, η τιμιότης των απέναντι αυτού και η αποδοχή των αρχών του ΕΑΜ που περιλαμβάνονται εις το παρόν Ιδρυτικόν’’.

Η εποποιία του ΕΑΜ σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εκπέσει σε μνημείο πάνω από το οποίο οι επίγονοι θα καίνε θυμιάματα ή θα διαγκωνίζονται για την κληρονομιά του. Όσο η πραγματική εθνική ανεξαρτησία αποτελεί ακόμη το ζητούμενο, όσο ο πλούτος αυτής της χώρας ληστεύεται από τους ξένους και η επιβίωση του λαού τίθεται σε κίνδυνο, το ΕΑΜ υπενθυμίζει σε καθένα από εμάς το χρέος του, στην Αριστερά το βάρος της ευθύνης που πρέπει να σηκώσει θαρραλέα, χωρίς προκαταλήψεις και υποσημειώσεις, με πολύ πάθος και δίχως καθόλου φόβο.

Πριν 70 χρόνια η μπότα του κατακτητή ήταν στρατιωτική και το δίκαιο της νέας τάξης προσπαθούσε να επιβληθεί με τη φωτιά και το σίδερο.

Σήμερα οι κατακτητές φοράν λινά- και ακριβά- σακάκια, γραβάτες και καλογυαλισμένα παπούτσια. Οι ληστές άλλαξαν προβιά, άλλαξαν μεθόδους, αλλά την τέχνη του ληστεύειν δεν την ξέχασαν. Τώρα κλέβουν με πιο εξευγενισμένο τρόπο, αλλά αδιαφορούν το ίδιο για τα θύματα που αφήνουν πίσω τους.

Σύντροφοι- πολύ βαριά λέξη, τη λέω με δυσκολία- να διώξουμε την ‘’ξένη ακρίδα’’, αυτό προέχει σήμερα. Και μετά, βλέπουμε… Να δώσουμε ελπίδα στα εκατομμύρια των απελπισμένων, να εμπνεύσουμε τη νεολαία μας που παίρνει και πάλι το δρόμο της ξενιτιάς. Το χρωστάμε σε εκείνη την ωραία γενιά της Αντίστασης, το οφείλουμε στις επερχόμενες γενιές, που δεν τους πρέπει ο τίτλος των ‘’χαμένων’’.

Σ.Σ. Ο έρωτας περνάει από το στομάχι, λέει ο λαός μας. Και όλες οι άλλες οι πολύ ανθρώπινες πράξεις, συμπληρώνω. Όπως και οι επαναστάσεις. Για το στομάχι γίνονται και από το στομάχι ξεκινάνε. Μετά έρχονται και τα μεγάλα επιτεύγματα του πολιτισμού. Άλλωστε, ο πολιτισμός μας δεν είναι δημιούργημα του τροφοσυλλέκτη ανθρώπου, δηλαδή αυτού που ανάλωνε όλο το χρόνο του στην προσπάθειά του να συλλέξει την τροφή του, αλλά από τον άνθρωπο- γεωργό, ο οποίος αφού παρήγαγε την τροφή του, έσπρωχνε το νου του και προς τα να μονοπάτια της γνώσης και της δημιουργίας.

Σ.Σ.-2. ‘’Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει’’, μια ακόμη παροιμία του λαού μας. Και όχι μόνο δεν χορεύει, αλλά δαγκώνει. Και δαγκώνει αδιακρίτως, όχι το δυσκολοδάγκωτο αφέντη του, που το κρατάει αλυσοδεμένο, αλλά ότι κινείται γύρω του και δεν γνωρίζει- όπως ο αφέντης- τα χούγια του για να προσέχει.  Έτσι και ο ‘’νηστικός’’ άνθρωπος, δεν δαγκώνει την καλά φρουρούμενη εξουσία, αλλά το διπλανό του, τον πιο αδύνατο, τον ευκολοδάγκωτο. Ο άνεργος τον ‘’τυχερό’’ εργαζόμενο, ο καταναλωτής τον εμποράκο, ο μεροκαματιάρης τον απεργό, ο κάτοικος της πόλης τον αγρότη και όλοι μαζί τους ‘’κακούς’’ δημοσίους υπαλλήλους και τους φτωχοδιάβολους μετανάστες.

Ε, όχι. Αυτό δεν είναι η επανάσταση που επαγγέλλεται η Αριστερά. Οι πεινασμένοι, οι εξαθλιωμένοι και οι απελπισμένοι ποτέ δεν έσπρωξαν την ιστορία μπροστά. Η πείνα εξαγριώνει και εξαχρειώνει, ενώ ο αγώνας για κοινωνική αλλαγή προϋποθέτει πριν από όλα συνείδηση, νηφαλιότητα, αλληλεγγύη, ανθρωπιά.

Η εξαθλίωση είναι η μήτρα του φασισμού, του κοινωνικού και πολιτικού φασισμού. Το ζούμε σήμερα στην Ελλάδα, φοβάμαι ότι σύντομα θα ζήσει ανάλογα φαινόμενα και η υπόλοιπη Ευρώπη.

                                                         

Αναθυμιάσεις θανάτου, ασφυξίας μνημόνιο και η βολική- για τους ''σωτήρες''- ''οργή του καναπέ''

Ενός λεπτού σιγή. Και λίγα λεπτά διαλογισμού. Για τα παιδιά που χάθηκαν δίπλα στο δολοφονικό μαγκάλι της ανέχειας, εκεί σε ένα φοιτητικό διαμέρισμα της Λάρισας. Της μνημονιακής ανέχειας, που έχει καταδικάσει το ένα τρίτο του ελληνικού λαού να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, γύρω στο ενάμισι εκατομμύριο να ‘’σκοτώνει’’ τις ώρες της ανεργίας του ομφαλοσκοπώντας, ψάχνοντας για φαγώσιμα στους κάδους απορριμμάτων και στα απορρίμματα των λαϊκών αγορών ή βρίζοντας την κακή του μοίρα και τους διεφθαρμένους πολιτικούς, πολλές χιλιάδες νοικοκυρές να σκαρφίζονται τρόπους και κόλπα σε καθημερινή βάση για να βάλουν κάτι τι στο τραπέζι της οικογένειας.

Κι όλοι να ακούν περιδεείς την τρόικα να απειλεί και με νέες μειώσεις μισθών, να ρουφούν με λαχτάρα τις υποσχέσεις των κυβερνώντων για περισσότερες δόσεις διευκόλυνσης πληρωμής των άνομων και ανήθικων φόρων, να τρομάζουν με τις απειλητικές εγκυκλίους του κάθε στεγνού τεχνοκράτη, που ‘’τη βρίσκει’’ προσομοιάζοντας τη ζωή μας στα σενάρια της εικονικής πραγματικότητας του διαδικτύου.

Αγαπητοί συμπολίτες, τα παιδιά της Λάρισας πέθαναν στο βωμό ενός σκοτεινού μέλλοντος που χτίζουν για εμάς οι δανειστές μας και οι ‘’άρχοντες’’ του κόσμου  τούτου, σε αγαστή συνεργασία με τα ντόπια υποπόδιά τους. Πέθαιναν εισπνέοντας το δηλητηριώδες μονοξείδιο του άνθρακα, αναζητώντας λίγη ζεστασιά. Πριν λίγους μήνες, σε χωριό της Καβάλας, κάποια άλλα αγγελούδια, έγιναν παρανάλωμα πυρός στο ίδιο τους το σπίτι. Λαμπάδιασαν για λίγες ημέρες τις στομωμένες μας συνειδήσεις, τροφοδότησαν τον αδιέξοδο θυμό μας. Και μετά, η λήθη της καθημερινότητας του σκουπιδοτενεκέ, των απορριμμάτων, του γλίσχρου μεροκάματου, της απλήρωτης εργασίας, της απόγνωσης του άνεργου, των δόσεων της εφορίας, του τρόμου των λογαριασμών.

Όπως  στη λήθη πέρασαν και οι αυτοκτονίες των 3.000 απελπισμένων συμπατριωτών μας, με τις αυτοκτονίες να μην γίνονται πια ούτε καν μονόστηλα στις τοπικές εφημερίδες.

Λίγα λεπτά διαλογισμού, συμπολίτες μου. Για να θυμηθούμε όσα εύκολα ξεχνάμε μέσα στη δίνη της δύσκολης καθημερινότητάς μας. Για να οραματιστούμε το μέλλον που επιφυλάσσει για τα παιδιά μας η συνταγή ‘’σωτηρίας’’ της χώρας μας.

Γι να γίνει η οργή μας πολιτική πράξη. Για να σφίξουν τα απλωμένα παρακλητικά χέρια, αλλά και οι μούντζες αγανάκτησης, σε γροθιές ελπίδας και διεκδίκησης, σε αλυσίδες αλληλεγγύης και ανατροπής.

Η νάρκη που προκαλεί το διοξείδιο του άνθρακα βυθίζει, λέει, το θύμα σε μια γλυκιά χαύνωση, τον μεταφέρει στη χώρα του ονείρου και από εκεί κατευθείαν στο σκοτεινό βασίλειο της ανυπαρξίας. Το αποτέλεσμα, θάνατος.

Το δηλητήριο των μνημονίων δρα με πιο στυγνό τρόπο. Ακρωτηριάζει, χωρίς αναισθητικό, τα θύματά του. Μια ολόκληρη κοινωνία, ένας ολόκληρος λαός, αργοπεθαίνει υπό τους ήχους των παιάνων των εθνοσωτήρων. Οι οιμωγές των θυμάτων καλύπτονται από τα κύμβαλα του κοινωνικού αυτοματισμού. Και η ‘’σκιά’’ του Πάγκαλου πέφτει βαριά πάνω στα εκατομμύρια των συνδαιτυμόνων του- εκείνους ντε, του ‘’μαζί τα φάγαμε’’- θολώνοντας την εικόνα εκείνων των άλλων, των πραγματικών συμποτών του στο μεγάλο φαγοπότι της διαπλοκής, που ακόμη τρώνε και πίνουν στην υγεία του κορόιδου και πουλάνε ανέξοδο πατριωτισμό και ακριβοπληρωμένο- από τους ανθρώπους του μόχθου- τρόμο.

Τα παιδιά της Λάρισας έφυγαν οριστικά από την κοινωνία μας. Ήταν κάτι παραπάνω από 20 χρονών, είχαν όνειρα πολλά, κέφι για ζωή και δημιουργία. Στην Εύβοια, στην Κρήτη, οι δικοί τους θρηνούν. Οι συμφοιτητές τους… Τα παιδιά μας… Ζωές χωρίς όνειρα, με μόνη φιλοδοξία την εξασφάλιση του επιούσιου, της επιβίωσης. Ζωή φτηνή, αναλώσιμη, προοριζόμενη για άλεσμα στον πετρόμυλο της ‘’σωτηρίας της χώρας’’.

Εμείς ζούμε. Όμως, όχι απλά για να θυμούμαστε τα θύματα της κρίσης, όχι για να καθησυχάζουμε τις συνειδήσεις μας με το καθιερωμένο ‘’τριήμερο της οργής και των αναθεματισμών’’, όσο δηλαδή ‘’παίζουν’’ οι ‘’τραγωδίες’’- όχι πια οι ‘’απλές’’ αυτοκτονίες- στα τηλεοπτικά παράθυρα. Η καθημερινότητα είναι σκληρή, αλλά θα γίνεται όλο και πιο σκληρή, όσο ‘’οργιζόμαστε κατά περίσταση’’, όσο δεν μετατρέπουμε την οργή μας σε πόλεμο κατά όλων όσοι επιβουλεύονται τη ζωή μας, σκοτώνουν τα όνειρά μας, διαλύουν την κοινωνία, αποκεφαλίζουν τα παιδιά μας.

Στη χώρα μας, που περισσεύουν οι ‘’σωτήρες’’- κι οι ολετήρες- η διέξοδος δεν βρίσκεται στους μοναχικούς δρόμους της προσωπικής- και προσωρινής- επιβίωσης. Δεν βρίσκεται ούτε στους βολικούς ‘’καναπέδες της οργής’’ και στις κατάρες μπρος στην τηλεόραση, αλλά και ούτε ‘’συφοριασμένες’’ συνάξεις των καφενείων, όπου ‘’δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα’’.

Και, πολύ περισσότερο, δεν βρίσκεται στον κοινωνικό αυτοματισμό, στη ξενοφοβία, στην οριζόντια ισοπέδωση των πάντων κάτω από τον οδοστρωτήρα του μνημονιακού κράτους στο όνομα της μιας προκρούστιας κοινωνικής δικαιοσύνης. Σαν εκείνη τη ‘’δικαιοσύνη’’ του Προκρούστη, που εξόντωσε ο Θησέας, ο οποίος ξάπλωνε τα θύματά του σε μια κλίνη και σε όσους μεν ήταν πιο ψηλοί τους έκοβε τα πόδια για να έρθουν στα ίσα με την κλίνη, σε όσους δε ήταν πιο κοντοί τους τέντωνε μέχρι εξάρθρωσης για να γίνουν ισοϋψείς με την κλίνη.

Οι ‘’σωτήρες’’ δεν φοβούνται τους μοναχικούς θυμούς μας. Τους προκαλούν κιόλας πολλές φορές, χρησιμοποιώντας τους ως βαλβίδες ασφαλείας. Και δεν φείδονται υποσχέσεων, διαβεβαιώσεων και πατρικών συμβουλών. ‘’ΟΙ κατώτατοι μισθοί δεν θα μειωθούν’’, δηλώνει κατηγορηματικά ο ‘’καλός’’ πρωθυπουργός, βάζοντας στη θέση του τον ‘’κακό’’ Μέργο, αλλά διατηρώντας τον ταυτόχρονα στην παχυλόμισθη θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών. ‘’Ζάππεια’’, ‘’κόκκινες γραμμές’’ και προεκλογικές γαλαντομίες, μας πείθουν για την αξιοπιστία και των σημερινών ‘’κατηγορηματικών’’ δηλώσεών του.

Φοβούνται, όμως, την οργανωμένη οργή, που σε κάθε στιγμή μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική πράξη, φοβούνται την οργή που δένει με την κοινωνική αλληλεγγύη και υπερβαίνει τον τρόμο του σήμερα, επιδιώκοντας ένα καλύτερο αύριο.

Οι ουρές της δυστυχίας στις εφορίες και στη ΔΕΗ τους καθησυχάζουν. Άλλωστε, δεν τους στοιχίζει και τίποτε να εκφράζουν τη ‘’συμπάθειά’’ τους στους σκληρά δοκιμαζόμενους πολίτες, ή και τη ‘’θλίψη’’ τους ακόμη, υποστηρίζοντας όμως το ‘’αναγκαίο’’ της δυστυχίας τους στο βωμό του υπέρτατου χρέους της ‘’σωτηρίας της χώρας’’.

Αυτό που τους τρομάζει είναι η θέλησή μας να παραμείνουμε άνθρωποι, να ξεπεράσουμε το σκόπελο του ωχαδερφισμού, να μετατρέψουμε τον αγώνα για επιβίωση σε αγώνα για ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να σφίξουμε τις παρακλητικά υψωμένες παλάμες σε σφιχτές γροθιές διεκδίκησης.